ตอนที่ 14 — วิญญาณแห่งมรณะที่ถูกปลุก

เสียงคำรามกึกก้องที่หลุดรอดจากลำคอของศรัณย์นั้น มิใช่เพียงเสียงอันเกิดจากลำคอของมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงสะท้อนของพลังอำนาจที่กำลังปะทุขึ้นจากส่วนลึกภายใน จิตวิญญาณของเขาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ พลังที่ไม่เคยสัมผัส ไม่เคยได้ยิน หรือแม้แต่ไม่เคยฝันถึง บัดนี้มันกำลังกรีดร้อง ‌ถั่งท้น และระเบิดออกมา ราวกับภูเขาไฟที่รอคอยการปะทุมาเนิ่นนาน

โบราณสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ปกคลุมไปด้วยหมอกพลังอำนาจอันเร้นลับ บัดนี้ราวกับกำลังตอบรับการปลุกพลังครั้งใหญ่ภายในตัวเขา สายลมที่เคยพัดกระโชกเบาๆ บัดนี้กลับพัดแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้มลายสิ้นไป ฝุ่นผงและเศษหินที่เคยเกาะเกี่ยวอยู่กับซากปรักหักพัง ​บัดนี้ลอยคว้างกลางอากาศ หมุนวนเป็นวงกลมรอบร่างของศรัณย์ที่กำลังสั่นสะท้าน

ดวงตาของศรัณย์ที่เคยฉายแววแห่งความเจ็บปวดและความสับสน บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท มันไม่ใช่เปลวเพลิงที่ให้ความร้อน แต่เป็นเปลวเพลิงแห่งความว่างเปล่า เปลวเพลิงที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

"นี่มัน...อะไรกัน" เสียงของศรัณย์แหบพร่า แทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ ‍เขารู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกาย ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวที่พร้อมจะทะลักออกมาจากเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย ร่างกายของเขากระตุกเกร็งราวกับกำลังถูกฉีกกระชากจากภายใน

"เจ้ากำลังตื่นขึ้น... ศรัณย์" เสียงเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงลึกของมิติ

"ท่าน...ท่านหมายความว่าอย่างไร" ศรัณย์พยายามเปล่งเสียงตอบ แต่ก็ทำได้เพียงเสียงแหบโฮก

"เจ้าน่ะ... ‌มิใช่เพียงมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป" เสียงนั้นกล่าวต่อ "พลังที่เจ้าสัมผัสได้ บัดนี้มันกำลังปลดปล่อยพันธนาการที่กักขังมันไว้"

ศรัณย์มองไปรอบตัว ภาพเบื้องหน้าของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับโฟกัสอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นว่าหมอกสีเทาทึบที่ปกคลุมโบราณสถานนั้น กำลังค่อยๆ ‍เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มราวกับหมึก ก่อนจะแผ่ขยายปกคลุมทุกสรรพสิ่ง

"นี่คือ...วิญญาณแห่งมรณะ" เสียงนั้นเอ่ยขึ้น "มันถูกผนึกไว้ในตัวเจ้ามานานแสนนาน รอคอยเวลาที่เหมาะสมที่จะปลดปล่อยออกมา"

"วิญญาณแห่งมรณะ?" ศรัณย์ทวนคำด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อน "แล้ว...แล้วมันคืออะไร"

"มันคือพลังอำนาจอันไร้ขอบเขต... ​พลังที่สามารถกลืนกินทุกชีวิต... พลังที่สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง" เสียงนั้นอธิบาย "และบัดนี้...มันกำลังผูกพันกับเจ้าอย่างถาวร"

ขณะที่คำพูดนั้นดังขึ้น ศรัณย์ก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลรอบกาย ราวกับมีบางสิ่งกำลังดูดกลืนเขาเข้าไป หมอกสีม่วงเข้มบัดนี้หมุนวนเร็วขึ้นจนกลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา พลังงานอันดำมืดกำลังไหลเวียนปะทุออกมาจากร่างของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

"ข้า...ข้าจะทำอย่างไร" ​ศรัณย์ถามด้วยความหวาดหวั่น

"จงเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน... ศรัณย์" เสียงนั้นตอบ "หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้... มันจะกลืนกินเจ้าไปเสียเอง"

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันโหยหวนก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังของศรัณย์ เขารีบหันไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น

ร่างอันบิดเบี้ยวผิดรูปของ ​"ยามเฝ้าสุสาน" ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ มันคือสิ่งที่ศรัณย์และผองเพื่อนเพิ่งจะเอาชนะมาได้ แต่บัดนี้มันกลับมีรูปลักษณ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ผิวหนังของมันซีดเซียวจนเกือบจะเป็นสีดำ เส้นเลือดปูดโปนราวกับหนอนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ใต้ผิว ดวงตาของมันที่เคยมีสีแดงฉาน บัดนี้กลับเรืองแสงสีม่วงอันน่าสะพรึงกลัว

"แก...แกยังไม่ตายอีกหรือ" ศรัณย์ตะโกนถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"ข้า...มิเคยตาย" เสียงของ "ยามเฝ้าสุสาน" ดังขึ้น เป็นเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ข้าเพียงแต่...หลับใหล... และบัดนี้...เจ้าได้ปลุกพลังที่แท้จริงของข้าขึ้นมาแล้ว!"

"พลังที่แท้จริง?" ศรัณย์ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ใช่!" "ยามเฝ้าสุสาน" ตะโกนราวกับจะฉีกปอด "พลังแห่งมรณะ... คือพลังที่ถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับพลังที่อยู่ในตัวเจ้า!"

เมื่อพูดจบ "ยามเฝ้าสุสาน" ก็ยกแขนที่เต็มไปด้วยเล็บแหลมคมราวกับมีดโกนขึ้นชี้มาทางศรัณย์ ทันใดนั้นเอง พลังงานสีม่วงอันดำมืดก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือของมัน ตรงเข้าหาศรัณย์อย่างรวดเร็ว

ศรัณย์พยายามที่จะหลบหลีก แต่ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อด้วยความตกใจ พลังงานสีม่วงนั้นพุ่งเข้าชนเขาอย่างจัง ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับเสาหินโบราณอย่างรุนแรง

"อ๊ากกก!" ศรัณย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อตไปทั่วทั้งร่าง ร่างกายของเขาปวดร้าวไปหมด

"ฮ่าๆๆๆ! สมน้ำหน้า! เจ้าคิดว่าแกจะเอาชนะข้าได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ!" "ยามเฝ้าสุสาน" หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พลังแห่งมรณะ... คือพลังที่แท้จริง! และเจ้า...คือผู้ที่ปลุกมันขึ้นมา!"

ศรัณย์พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็รู้สึกอ่อนแรงไปหมด เขาเงยหน้ามอง "ยามเฝ้าสุสาน" ด้วยความหวาดกลัว เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน พลังที่เหนือกว่าที่เขาเคยเผชิญหน้ามาทั้งหมด

"ข้า...จะฆ่าแก...ให้ตายคาที่นี่!" "ยามเฝ้าสุสาน" ตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ศรัณย์อีกครั้ง

ศรัณย์หลับตาลง เขารู้สึกถึงพลังที่กำลังปะทุขึ้นจากภายในอีกครั้ง มันคือพลังที่เขาเพิ่งจะสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ พลังแห่งวิญญาณแห่งมรณะ

"เจ้า...บอกให้ข้า...ควบคุมมัน" ศรัณย์พึมพำกับตัวเอง "หากข้าไม่สามารถควบคุมมันได้... มันจะกลืนกินข้าไปเสียเอง"

ความคิดนั้นจุดประกายบางอย่างในตัวเขา แม้จะเจ็บปวดและหวาดกลัวเพียงใด ศรัณย์ก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับพลังที่กำลังปะทุขึ้นมาในตัวเขา

"ถ้าอย่างนั้น...ข้าจะลองดู!" ศรัณย์ตะโกนสุดเสียง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี

ทันใดนั้นเอง เปลวเพลิงสีดำสนิทก็ลุกโชนขึ้นรอบกายของศรัณย์ มันเป็นเปลวเพลิงที่ดูดกลืนแสงสว่าง ไม่ใช่เปลวเพลิงที่ให้ความร้อน แต่เป็นเปลวเพลิงแห่งความว่างเปล่า

"นี่มัน...อะไรกัน!" "ยามเฝ้าสุสาน" ตะลึงงันไปชั่วขณะ

"เจ้า...คือผู้ที่ปลุกพลังในตัวข้าขึ้นมา" ศรัณย์พูดเสียงเฉียบขาด ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีดำ "แต่เจ้า...ไม่ใช่ผู้ที่จะชี้ขาดชะตาชีวิตของข้า!"

เมื่อพูดจบ ศรัณย์ก็ยกมือขึ้น และด้วยพลังที่เพิ่งจะปลุกขึ้นมานั้น เขาก็ปล่อยพลังงานสีดำสนิทพุ่งออกไปปะทะกับพลังงานสีม่วงของ "ยามเฝ้าสุสาน"

การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่ายก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งโบราณสถาน หมอกสีม่วงและสีดำหมุนวนปะปนกันอย่างรุนแรง จนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่พัดกระหน่ำไปทั่วบริเวณ

ศรัณย์รู้สึกถึงแรงต้านอันมหาศาล แต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขาที่จะพิสูจน์ว่าเขาสามารถควบคุมพลังนี้ได้

"แก...แกจะหยุดข้าไม่ได้!" "ยามเฝ้าสุสาน" ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ข้า...จะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น!" ศรัณย์ตอบกลับอย่างไม่ลดละ

พลังงานสีดำของศรัณย์เริ่มบุกทะลวงพลังงานสีม่วงของ "ยามเฝ้าสุสาน" เข้าไปอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ราวกับกระแสน้ำที่ค่อยๆ กัดเซาะหินผา

"เป็นไปไม่ได้!" "ยามเฝ้าสุสาน" ร้องเสียงหลง

"พลังแห่งมรณะ... มิใช่ของเจ้าแต่ผู้เดียว!" ศรัณย์กล่าว "มันคือพลังที่...ข้าจะนำมาใช้...เพื่อปกป้อง...ทุกสิ่ง!"

ด้วยคำกล่าวสุดท้ายของศรัณย์ พลังงานสีดำสนิทก็ทะลวงผ่านม่านพลังงานสีม่วงของ "ยามเฝ้าสุสาน" เข้าไปอย่างสมบูรณ์ ร่างของ "ยามเฝ้าสุสาน" สั่นสะท้านราวกับถูกกระชากออกเป็นชิ้นๆ

"แก...แก...!" "ยามเฝ้าสุสาน" พยายามจะพูด แต่ก็ทำได้เพียงเสียงกระแอมกระไอ

ก่อนที่มันจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างของมันก็สลายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเพียงฝุ่นละอองสีม่วงที่ลอยฟุ้งไปกับสายลม

ศรัณย์ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ท่ามกลางหมอกสีดำที่ค่อยๆ จางหายไป เขาหอบหายใจอย่างหนัก แม้จะชนะการต่อสู้ แต่เขาก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

"เจ้าทำได้... ศรัณย์" เสียงเยือกเย็นนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าได้พิสูจน์แล้ว... ว่าเจ้าสามารถควบคุมมันได้"

ศรัณย์มองไปที่มือของตัวเอง เขามองเห็นพลังงานสีดำที่ยังคงไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียว...

"ข้า...จะต้องเรียนรู้...ที่จะอยู่ร่วมกับพลังนี้" ศรัณย์กล่าวกับตัวเองอย่างหนักแน่น

ขณะที่ศรัณย์กำลังทบทวนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังขึ้นมาจากเบื้องนอกของโบราณสถาน

"ศรัณย์! เจ้าอยู่ไหน!" เสียงของ "เพลิง" ดังขึ้น

ศรัณย์พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังคงอ่อนแรงอยู่ เขามองไปยังทางเข้าโบราณสถานด้วยความหวัง

"ข้า...อยู่ที่นี่" ศรัณย์ตะโกนตอบกลับไป

เมื่อ "เพลิง" และ "วายุ" วิ่งเข้ามา พวกเขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น โบราณสถานเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังที่กระจัดกระจาย และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นอายของพลังอันดำมืดที่ยังคงอบอวลอยู่

"ศรัณย์! เกิดอะไรขึ้น!" "เพลิง" วิ่งเข้ามาหาศรัณย์ด้วยความเป็นห่วง

"ข้า...ข้าปลดปล่อยมันออกมาแล้ว" ศรัณย์ตอบ พลางมองไปยังมือของตัวเอง

"ปลดปล่อยอะไร?" "วายุ" ถามอย่างงุนงง

"พลัง...ที่อยู่ในตัวข้า" ศรัณย์กล่าว "พลังที่...จะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ซักถามอะไรไปมากกว่านี้ เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้นมาจากเบื้องบนของโบราณสถาน

"ฮ่าๆๆๆ! เจ้าคิดว่าแกจะหนีข้าพ้นอย่างนั้นหรือ!"

ทั้งสามคนเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

กลุ่มเมฆสีดำทะมึนกำลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็วราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง และท่ามกลางกลุ่มเมฆนั้น... ดวงตาสีแดงฉานอันน่าสะพรึงกลัวหลายคู่กำลังจ้องมองลงมายังพวกเขา

"วิญญาณแห่งมรณะ... ได้ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว!" เสียงนั้นดังก้องกังวาน "และพวกเจ้า...คือเป้าหมายต่อไป!"