ตอนที่ 25 — พายุวิญญาณสังหาร

เสียงคำรามอันสะเทือนเลื่อนลั่นของศรัณย์ยังคงก้องกังวาน ราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลาย กลุ่มหมอกสีทองที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา มิใช่เพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่มันคือคลื่นพลังอันมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณของผู้ที่อยู่ใกล้เคียง ดวงตาของศรัณย์เปล่งประกายสีทองอำพัน ส่องแสงเจิดจ้าเหนือกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน พลังงานดิบที่ไหลเวียนในร่างของเขา ‌บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นพายุที่รุนแรงพร้อมจะปลดปล่อยความหายนะ

"นี่มัน... พลังอะไรกันแน่" อัคร หอบหายใจ พูดตะกุกตะกัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง พลังที่ศรัณย์ปลดปล่อยออกมานั้นเหนือกว่าที่เขาเคยสัมผัสมาตลอดชีวิต เขามีพลังแห่งเทพมาตั้งแต่เกิด ​แต่พลังของศรัณย์นั้น... มันราวกับเป็นพลังของสรรพสิ่งทั้งหมดที่รวมตัวกัน

"เขา... คือผู้ที่ถูกเลือกจริงหรือ" ลักษมี พึมพำ เสียงสั่นเครือ มือเรียวของเธอประคองหน้าอก ราวกับจะหยุดหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและทึ่งในเวลาเดียวกัน

"เจ้าโง่! ‍พลังของศรัณย์มันคือพลังแห่งเทพสังหาร! มันคือพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อกวาดล้างสิ่งชั่วร้าย!" โชติ ดวงตาแดงก่ำด้วยความคลั่งแค้น ตะโกนก้อง เสียงแหบพร่าไปด้วยความดีใจและเจ็บปวด

"เทพสังหาร...?" อัครทวนคำ ชื่อนี้เขาเคยได้ยินมาในตำนานโบราณ ‌แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอในชีวิตจริง

"ใช่! เทพสังหาร! ผู้ที่จะกวาดล้างเหล่ามาร และนำความสงบสุขกลับคืนมา!" โชติประกาศก้อง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาสั่นสะท้าน แต่ดวงตาของเขายังคงสุกใสด้วยความหวัง

"แต่... ถ้าพลังนั้นรุนแรงถึงเพียงนี้..." ‍ลักษมีเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล "แล้วเราจะควบคุมมันได้อย่างไร? หากมันทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปด้วยเล่า?"

"ศรัณย์ไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์!" โชติสวนทันควัน "พลังของเทพสังหารมีจิตสำนึก! มันจะแยกแยะระหว่างความดีและความชั่ว!"

ขณะที่ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่ กลุ่มหมอกสีทองก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง รูปร่างที่คล้ายพายุหมุนขนาดมหึมา ​แต่ภายในพายุนั้นกลับมีประกายแสงสีทองสว่างไสว เปลวไฟสีทองที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง หมอกสีทองที่เคยดูอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นภัยพิบัติที่น่าสะพรึงกลัว

"นั่นมัน... ลูกหลานของมาร... กำลังเข้ามา!" อัครชี้ไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้า กลุ่มเงาดำทะมึนที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ​ดวงตาของพวกมันเรืองแสงสีแดงก่ำราวกับถ่านเพลิง เสียงคำรามต่ำๆ ของพวกมันดังก้องไปทั่ว ราวกับจะประกาศชัยชนะ

"พวกมัน... กล้ามากที่เข้ามาในอาณาเขตแห่งพลังนี้!" โชติกัดฟันแน่น

"ไม่ใช่แค่นั้น..." ลักษมีอุทาน "ดูนั่นสิ! ​สัญลักษณ์บนตัวพวกมัน... คือสัญลักษณ์ของ 'ราชาแห่งเงา'!"

"ราชาแห่งเงา!" อัครอุทานด้วยความตกใจ "เขา... ยอมส่งบริวารของตนเองมาที่นี่เชียวหรือ!"

"พวกมันมาเพื่อช่วงชิงพลังของศรัณย์! หรือไม่ก็ทำลายมัน!" โชติวิเคราะห์ "เราต้องช่วยศรัณย์! แม้ว่าเราจะสู้มันไม่ได้เลยก็ตาม!"

"แต่เราจะสู้ได้อย่างไร?" ลักษมีถามอย่างสิ้นหวัง "พลังของพวกมัน... มากมายเหลือเกิน"

"เราไม่จำเป็นต้องสู้กับพวกมันโดยตรง" อัครพูดขึ้น "เรามีหน้าที่ปกป้องศรัณย์! ทำให้เขาไม่ถูกรบกวนขณะที่เขากำลังปลดปล่อยพลังอันมหาศาลนี้!"

"เข้าใจแล้ว!" โชติพยักหน้า "เราจะสร้างเกราะกำบัง! ป้องกันไม่ให้พวกมารเข้าใกล้ศรัณย์!"

ทั้งสามสบตากัน ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มมารที่กำลังรุกคืบเข้ามา อัครใช้พลังแห่งลมพายุของเขา ก่อให้เกิดลมหมุนอันรุนแรง พัดพาลูกสมุนของมารให้กระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง ลักษมีร่ายเวทมนตร์แห่งแสง ก่อให้เกิดแสงสว่างเจิดจ้าที่สามารถขับไล่เงาและความมืดมิดได้ โชติใช้พลังแห่งไฟศักดิ์สิทธิ์ของเขา พ่นเปลวเพลิงสีทองที่บริสุทธิ์เข้าใส่พวกมาร ทำให้พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างสุดกำลัง พลังของลูกหลานแห่งมารก็ยังคงน่าเกรงขาม พวกมันมีจำนวนมหาศาล แต่ละตัวแข็งแกร่งราวกับหินผา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทจ้องมองไปยังร่างของศรัณย์ที่กำลังเปล่งประกายสีทอง

"ข้าจะไปช่วยศรัณย์เอง!" โชติร้องประกาศ ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางของพายุสีทอง

"เจ้าจะทำอะไร! มันอันตรายเกินไป!" ลักษมีตะโกนห้าม

"ข้าต้องไป! ข้าคือผู้ที่พาเขามาที่นี่! ข้าต้องรับผิดชอบ!" โชติไม่หันกลับมามอง

เมื่อโชติเข้าใกล้ศรัณย์มากขึ้น เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมา พลังที่ทั้งร้อนแรงและเย็นเยือกในเวลาเดียวกัน มันคือพลังแห่งชีวิตและมรณะที่กำลังก่อกำเนิดขึ้น

"ศรัณย์! เจ้าได้ยินข้าหรือไม่!" โชติพยายามตะโกนแข่งกับเสียงลมและเสียงคำรามของมาร

ศรัณย์ไม่ตอบสนอง ดวงตาของเขายังคงเบิกโพลง ประกายสีทองเข้มขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวราวกับจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ จากแรงดึงมหาศาลภายใน

"พลัง... มันกำลังจะ... กลืนกินเขา..." โชติพึมพำด้วยความหวาดหวั่น

ทันใดนั้นเอง พายุสีทองก็ระเบิดออก!

ไม่ใช่การระเบิดที่ทำลายล้าง แต่เป็นการระเบิดของพลังที่สง่างาม และน่าเกรงขาม แสงสีทองสาดส่องไปทั่วทุกทิศทางราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่กำลังถือกำเนิดขึ้น คลื่นพลังอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกไป กวาดล้างลูกหลานของมารที่เข้ามาใกล้ให้สลายไปในพริบตา

"อ๊ากกกกก!" เสียงกรีดร้องของพวกมารดังระงมไปทั่ว ก่อนจะเงียบหายไปอย่างรวดเร็ว

"สำเร็จแล้ว... หรือ?" ลักษมีมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง

"ยัง... ไม่ใช่..." อัครพูดเสียงเครือ "ดูนั่นสิ..."

ในใจกลางของพายุสีทองที่กำลังสงบลง ร่างของศรัณย์ยังคงลอยนิ่งอยู่ แต่บัดนี้เขามีออร่าสีทองที่หนาทึบยิ่งกว่าเดิม แสงสีทองนั้นส่องประกายออกมาจากร่างของเขาอย่างสม่ำเสมอราวกับกำลังเต้นรำ

"พลัง... นั่นคือพลังของเทพสังหาร... ที่สมบูรณ์แบบ..." โชติกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปนเปื้อนไปด้วยความประหลาดใจและความเศร้า

แต่แล้ว สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

จากภายในร่างของศรัณย์ เริ่มมีประกายแสงสีดำทะมึนค่อยๆ ปรากฏขึ้น!

ประกายแสงสีดำนั้น มิใช่ความมืดมิดที่น่ารังเกียจ แต่เป็นความดำมืดที่ลุ่มลึก เย็นเยือก และน่าค้นหา มันค่อยๆ แผ่ขยายออกไป โอบล้อมร่างของศรัณย์ไว้เบาๆ ราวกับจะดูดกลืนพลังสีทองทั้งหมด

"อะไรกัน! นั่นมัน... พลังแห่งความมืด!" ลักษมีอุทาน

"เป็นไปไม่ได้!" โชติตะโกน "พลังแห่งเทพสังหารมิควรจะมีพลังแห่งความมืด!"

"หรือว่า... ที่แท้แล้ว... ศรัณย์... คือ...?" อัครเริ่มจะเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง

แสงสีดำเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังต่อสู้กับแสงสีทองอย่างดุเดือด แต่ดูเหมือนว่าพลังสีดำนั้นจะแข็งแกร่งกว่า

"เขา... กำลังจะกลายเป็น... เทพมาร... หรือ?" โชติกล่าวด้วยความเจ็บปวด

"ไม่!" ศรัณย์ร้องออกมา เสียงของเขาบัดนี้เจือปนไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน "ข้า... ข้าไม่ต้องการ...!"

ร่างของศรัณย์เริ่มบิดเบี้ยวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะพลังที่ล้นเกิน แต่มันคือความเจ็บปวดจากการต่อสู้ภายใน

"ศรัณย์! เจ้าต้องสู้! อย่าให้พลังนั้นกลืนกินเจ้า!" โชติพยายามตะโกน

แต่เสียงของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงคำรามอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงคำรามของมาร แต่เป็นเสียงคำรามที่ดังมาจากภายในตัวของศรัณย์เอง

"ข้า... คือ... ทั้งสอง...!"

แสงสีดำและแสงสีทองสว่างวาบพร้อมกัน!

วินาทีนั้นเอง กลุ่มก้อนพลังงานขนาดใหญ่ก็ระเบิดออกไปรอบทิศทาง!

ไม่ใช่การระเบิดที่ทำลายล้าง แต่เป็นเหมือนการปล่อยพลังที่เกินขีดจำกัด!

เมื่อกลุ่มควันจางลง ร่างของศรัณย์ก็ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

ดวงตาของเขา... บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม!

และรอบๆ ร่างของเขา... มีทั้งออร่าสีทองที่สง่างาม และออร่าสีดำที่ลึกลับ... สถิตอยู่พร้อมกัน!

"นี่มัน... อะไรกันแน่..." ลักษมีพึมพำ

"เขา... คือ... เทพสังหาร... และ... เทพมาร... ในร่างเดียวกัน...?" อัครกล่าวเสียงสั่น

"เขา... จะกลายเป็น... อาวุธ... แห่งการทำลายล้าง... ที่แท้จริง... หรือ?" โชติมองภาพตรงหน้าด้วยความหวังและความสิ้นหวังปนเปกัน

"แต่... เขาจะควบคุมมันได้จริงหรือ?" ลักษมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

"เรา... ไม่รู้..." อัครตอบ "แต่ดูนั่นสิ..."

จากทิศทางหนึ่ง... มีกลุ่มเงาดำทะมึนปรากฏขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้... พวกมันดูทรงพลังยิ่งกว่าเดิม!

และจากอีกทิศทางหนึ่ง... กลุ่มนักรบที่สวมชุดเกราะสีขาว ปรากฏตัวขึ้น... พวกเขามีตราสัญลักษณ์แห่งแสงสว่างบนอก...

"เหล่าทูตแห่งสวรรค์... มาแล้ว!" โชติอุทาน

"และ... เหล่าอัครสาวกของราชาแห่งเงา... ก็มาด้วย!" อัครสรุป

การต่อสู้ครั้งใหญ่... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... ณ ใจกลางของพลังที่แปรเปลี่ยน...

ศรัณย์... ผู้ที่ครอบครองพลังแห่งเทพสังหารและเทพมาร... จะเป็นผู้กอบกู้... หรือผู้ทำลายล้าง... กันแน่?

อนาคต... ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว... ในตอนต่อไป...