ตอนที่ 27 — สังหารวิญญาณที่เจ็ด

เสียงคำรามอันสะเทือนเลื่อนลั่นของศรัณย์ยังคงก้องกังวาน ราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลาย กลุ่มหมอกสีทองที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา มิใช่เพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่มันคือคลื่นพลังอันมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณของผู้ที่อยู่ใกล้เคียง ไม่ใช่เพียงแค่ศัตรูที่สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บอันศักดิ์สิทธิ์ แต่แม้กระทั่งเหล่าพันธมิตรที่ยืนหยัดเคียงข้างก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

ณ ลานกว้างโบราณสถานอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ‌ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์รวมแห่งศรัทธาและมนตรา บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งการปะทะของพลังเหนือธรรมชาติ กลุ่มหมอกสีทองที่สว่างไสวราวกับดวงตะวันแรกแย้มกำลังโอบล้อมร่างของศรัณย์เอาไว้ ดวงตาของเขาที่เคยฉายแววสงบนิ่ง บัดนี้กลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองที่ทรงพลัง พลังที่ปลุกเร้ามาจากส่วนลึกที่สุดของตัวตน สู่การปลดปล่อย "สังหารวิญญาณ"

ตรงหน้าศรัณย์คือ ​"อารักษ์แห่งเงา" วิญญาณตนสุดท้ายที่เหลืออยู่จากเหล่าบริวารของจอมมาร ผู้มีรูปลักษณ์เป็นชายร่างสูงโปร่ง สวมชุดเกราะสีดำสนิทราวกับราตรีไร้ดวงดาว ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำทมิฬที่ไม่มีการแสดงอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาที่มองลอดออกมาจากช่องหน้ากากนั้นกลับฉายแววอำมหิตและเด็ดเดี่ยว อารักษ์แห่งเงาคือผู้ที่รวบรวมความสิ้นหวัง ความโกรธแค้น ‍และความมืดมิดทั้งหมดของเหล่าวิญญาณที่ถูกสังหาร กลายมาเป็นพลังอันน่าสะพรึงกลัว

"เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้หรือ เด็กน้อย?" เสียงของอารักษ์แห่งเงาดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบจากหุบเหวแห่งความตาย "พลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมานั้น เพียงเศษเสี้ยวของความมืดที่ข้าครอบครอง"

ศรัณย์ไม่ตอบ แต่การปลดปล่อยพลังของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ‌เม็ดพลังสีทองเล็กๆ นับพันนับหมื่นเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ร่างของเขา ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมายังโลกมนุษย์

"นี่คือพลังแห่งการชำระล้าง" ศรัณย์กล่าวเสียงเข้ม "พลังที่ข้าได้รับจากการผสานรวมวิญญาณที่บริสุทธิ์ทั้งหก ที่ข้าได้สังหารมา"

ประโยคนั้นของศรัณย์ทำให้อารักษ์แห่งเงาสะท้านไปชั่วขณะ แม้จะพยายามเก็บงำความรู้สึก ‍แต่แววตาภายใต้หน้ากากก็ฉายความตกตะลึงออกมาอย่างเห็นได้ชัด การสังหารวิญญาณทั้งหกไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แต่ศรัณย์ทำได้ และเขายังได้รวบรวมพลังจากพวกมันมาเป็นของตนเอง

"งี่เง่า!" อารักษ์แห่งเงาคำราม "เจ้าโง่เขลาที่หลงคิดว่าสามารถควบคุมพลังแห่งความมืดได้! พลังเหล่านั้นจะเผาผลาญเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี!"

"ข้าไม่เคยคิดจะควบคุมมัน" ศรัณย์ตอบ ​"แต่ข้าจะใช้มันเพื่อลบล้างความชั่วร้ายที่มันก่อขึ้น"

ทันใดนั้น ศรัณย์ก็ยกมือขึ้น ร่างของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย หมอกสีทองรอบกายพลันก่อตัวเป็นเกลียวหมุนด้วยความเร็วสูง พลังที่ปลดปล่อยออกมาแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน

"นี่คือ 'ทัณฑ์สวรรค์'!" ศรัณย์ประกาศก้อง

เม็ดพลังสีทองนับพันนับหมื่นพุ่งทะยานเข้าใส่อารักษ์แห่งเงาดุจห่าฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละเม็ดเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการชำระล้างที่บริสุทธิ์ ​อารักษ์แห่งเงารีบยกแขนขึ้น ปล่อยคลื่นพลังสีดำทะมึนออกมาจากร่าง พยายามปัดป้องการโจมตีอันรุนแรง

การปะทะกันระหว่างพลังสีทองอันศักดิ์สิทธิ์และพลังสีดำอันมืดมิด ก่อให้เกิดแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ สร้างความสั่นสะเทือนแก่พื้นดินและอากาศรอบข้าง คลื่นพลังปะทะกันอย่างรุนแรง สร้างแรงอัดมหาศาลที่ส่งผลกระทบต่อทุกสิ่ง

"เจ้าไม่อาจหยุดยั้งข้าได้!" อารักษ์แห่งเงาตะโกน ​พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด "ข้าคือจิตวิญญาณแห่งการแก้แค้น! ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่กล้าต่อกรกับข้า!"

อารักษ์แห่งเงาปลดปล่อย "เงาไร้สิ้นสุด" ซึ่งเป็นทักษะสุดยอดของมัน เงาทะมึนก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงหนาทึบ พยายามจะกลืนกินแสงสีทองของศรัณย์ให้หมดสิ้น เงาเหล่านั้นบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต คืบคลานเข้าหาศรัณย์ด้วยความกระหาย

แต่ศรัณย์ก็ไม่หวั่นไหว เขายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง หมอกสีทองรอบกายแผ่ขยายออกไปอีกครั้ง ราวกับจะสลายความมืดมิดทั้งหมดให้สิ้นซาก

"วิญญาณแห่งความแค้น... เจ้าก็เป็นเพียงหนึ่งในหก" ศรัณย์กล่าว "และข้าได้สังหารพวกเจ้าทั้งหมดแล้ว"

ร่างของศรัณย์พลันเปล่งประกายสีทองเจิดจ้ากว่าเดิม พลังที่เขารวบรวมมาจากวิญญาณทั้งหก ไม่ได้มีเพียงพลังทำลายล้าง แต่ยังแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ความเสียใจ และความหวังอันริบหรี่ของพวกมัน

"นี่คือ 'การพิพากษาแห่งแสง'" ศรัณย์ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปลายนิ้วของเขาส่องสว่างราวกับตะเกียงแห่งสรวงสวรรค์

ลำแสงสีทองบริสุทธิ์พุ่งออกจากปลายนิ้วของศรัณย์ ตรงเข้าใส่ใจกลางกำแพงเงาของอารักษ์แห่งเงา ลำแสงนั้นทรงพลังยิ่งกว่าเม็ดพลังสีทองที่โจมตีไปก่อนหน้านี้เสียอีก มันแหวกผ่านความมืดมิดราวกับจะฉีกกระชากมันออกเป็นชิ้นๆ

อารักษ์แห่งเงาร้องเสียงหลง มันพยายามจะถอยหนี แต่เงาที่มันปล่อยออกมานั้นกลับกลายเป็นโซ่ตรวนพันธนาการร่างของมันเอาไว้ มันไม่สามารถหลบหนีการโจมตีที่รุนแรงนี้ได้

"ไม่! ข้าไม่ยอม!" อารักษ์แห่งเงาตะโกนดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง "ข้าคือผู้ที่จะลบล้างความเจ็บปวดของเหล่าวิญญาณ... ข้าคือผู้ที่จะนำพาทุกสิ่งสู่ความว่างเปล่า!"

"ความว่างเปล่าไม่ใช่จุดจบ" ศรัณย์กล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่เป็นการเริ่มต้นใหม่"

ลำแสงสีทองพุ่งเข้าปะทะร่างของอารักษ์แห่งเงาอย่างจัง เกิดแสงสว่างวาบมหาศาลที่สว่างไสวไปทั่วทั้งลานกว้าง เสียงคำรามของอารักษ์แห่งเงาค่อยๆ แผ่วเบาลง กลายเป็นการคร่ำครวญ ก่อนที่จะเงียบหายไปในที่สุด

กลุ่มหมอกสีทองรอบกายศรัณย์เริ่มจางหายไป แสงสว่างอันเจิดจ้าค่อยๆ ลดลง เผยให้เห็นร่างของศรัณย์ที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ณ ใจกลางลานกว้างที่บัดนี้ว่างเปล่า

"วิญญาณที่เจ็ด... สังหารสำเร็จ" ศรัณย์กล่าวเสียงแผ่วเบา ร่างกายของเขาอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด พลังมหาศาลที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองอย่างหนัก

เหล่าพันธมิตรของศรัณย์ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาเห็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตะลึง และความกล้าหาญของศรัณย์ที่ไม่ย่อท้อต่อพลังอำนาจมืด

แต่ขณะที่ศรัณย์กำลังจะทรุดตัวลง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

พื้นดินใต้เท้าของเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากแรงปะทะของพลัง แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่มาจากเบื้องลึก... เบื้องลึกของโบราณสถานแห่งนี้

รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางลานกว้าง เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกล้ำยิ่งกว่าความมืดของอารักษ์แห่งเงา ดวงตาของศรัณย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่มันอะไรกัน?" เขาพึมพำ

จากรอยแยกนั้น ไม่ใช่เพียงความมืดที่แผ่ออกมา แต่เป็นเสียงกระซิบที่ดังขึ้น... เสียงกระซิบที่มิใช่ของวิญญาณ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่เก่าแก่กว่านั้น บางสิ่งที่ทรงพลังกว่านั้น

"เจ้ารู้ดี... ว่านี่คือจุดเริ่มต้น..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้น ราวกับจะปลุกบางสิ่งจากนิทราอันยาวนาน

และทันใดนั้น... แสงสีดำทะมึนอันเย็นยะเยือกก็พลุ่งพล่านออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างบ้าคลั่ง กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

ศรัณย์พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ แต่ร่างกายของเขากลับไม่ตอบสนอง ความอ่อนล้าจากการต่อสู้กับวิญญาณทั้งเจ็ด ทำให้เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับพลังอันมหาศาลที่กำลังปรากฏขึ้น

"ไม่..." เขาพึมพำ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังความมืดมิดที่กำลังแผ่ขยายออกไป

นี่ไม่ใช่จุดจบ... แต่เป็นหายนะที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)