ตอนที่ 6 — เปลวอัสนีใต้เงาเมฆทมิฬ

สายลมหนาวที่เคยพัดกระโชกแรงราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกสลาย บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเงียบงันจนน่าขนลุก เสียงที่เคยหอนโหยโหยหา กลับจางหายไป เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าทุกอณูของร่างกาย อัสนีซึ่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมืองโบราณ รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ‌ท่ามกลางเงาของกำแพงที่ผุพัง แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมาเป็นลำ สร้างมิติที่น่าพิศวง แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจ

"ฟ้าเปลี่ยนสีผิดปกติ..." อัสนีพึมพำกับตัวเอง ลมเย็นที่พัดมาไม่แรงนัก แต่กลับมีกลิ่นอายของโอโซนที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุฝนกำลังจะก่อตัวขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ​เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ซึ่งแต่เดิมเป็นสีครามสดใส บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยกลุ่มเมฆสีเทาเข้มที่ก่อตัวหนาทึบขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับผืนผ้าดำที่ถูกกางออกอย่างเร่งรีบ

"นี่มันไม่เหมือนพายุทั่วไป..." เขาขมวดคิ้ว ความรู้สึกอันตรายแล่นวาบเข้ามาในใจ ประสบการณ์ที่สั่งสมมานานหลายปีจากการเผชิญหน้ากับธรรมชาติอันโหดร้าย ทำให้เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่เบื้องบน

ทันใดนั้น!

แสงสีฟ้าสว่างวาบจากฟากฟ้า ‍สาดส่องลงมากระทบกับซากกำแพงหินโบราณ เกิดเป็นประกายสีขาวโพลนชั่วขณะ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงมาใกล้ๆ ทำเอาอัสนีต้องยกแขนขึ้นป้องดวงตา

"สายฟ้า..." เขากล่าวเสียงเครียด "แต่ทำไมถึงปรากฏขึ้นมาทั้งที่ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท?"

เขาค่อยๆ ลดแขนลง มองไปยังจุดที่แสงสว่างวาบเมื่อครู่ปรากฏขึ้น ‌ท่ามกลางเงาของซากปรักหักพัง มีบางอย่างที่สะท้อนแสงแวววาวอยู่ เขาเพ่งมองอย่างตั้งใจ มันคือแท่นศิลาขนาดใหญ่ สลักเสลาเป็นลวดลายแปลกตา รูปทรงคล้ายดอกบัวที่กำลังแย้มกลีบ แต่กลับถูกซ่อนเร้นอยู่ใต้เงามืดของกำแพงที่พังทลาย

"นั่นมัน..." ความตื่นเต้นฉายชัดในแววตาของอัสนี

เขาไม่รอช้า ‍รีบสาวเท้าเข้าไปใกล้แท่นศิลานั้นอย่างรวดเร็ว ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเห็นรายละเอียดที่น่าทึ่งมากขึ้นเท่านั้น ลวดลายที่สลักเสลาไม่ใช่เพียงแค่ลวดลาย แต่เป็นอักขระโบราณที่เขาไม่คุ้นเคย แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับที่แผ่ออกมาอย่างอ่อนโยน

ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสแท่นศิลา ท้องฟ้าก็พลันมืดมิดลงอย่างฉับพลัน กลุ่มเมฆสีดำทะมึนที่ก่อตัวหนาทึบยิ่งกว่าเดิมได้บดบังแสงตะวันจนหมดสิ้น ​ราวกับค่ำคืนได้ย่างกรายเข้ามาแทนที่ยามบ่าย

เสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มไม่หยุดหย่อน แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงฟ้าร้องธรรมดา มันมีความก้องกังวานที่ผิดธรรมชาติ ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่กำลังตื่นขึ้น

"มาแล้ว..." อัสนีพึมพำ ดวงตาจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของกลุ่มเมฆดำนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้น

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอีกครั้งหนึ่งได้สาดส่องลงมา ​แต่คราวนี้มันไม่ใช่เพียงลำแสงเดียว มันคือสายฟ้าที่แตกแขนงออกเป็นริ้วรัวๆ ราวกับงูเหล็กสีคราม กำลังพุ่งลงมายังพื้นดินเบื้องล่าง

"อึ๊บ!" อัสนีผงะถอยหลัง กลิ่นอายของพลังงานที่รุนแรงจนแทบจะหายใจไม่ออกแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

สายฟ้าที่พุ่งลงมานั้น ไม่ได้ฟาดลงมาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่กลับมีทิศทางที่มุ่งตรงไปยังแท่นศิลาที่อยู่เบื้องหน้าเขา

"มันกำลังปลุกบางอย่าง!" ​เขาคิดในใจ

เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเหตุการณ์ตรงหน้าได้

สายฟ้าเส้นแรกพุ่งลงมาปะทะกับแท่นศิลา เกิดเป็นประกายสีฟ้าสว่างจ้าจนแสบตา พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือน ร่างของอัสนีเซถอยหลังไปเล็กน้อย

แต่แท่นศิลานั้นกลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆ ราวกับถูกสร้างมาเพื่อรองรับพลังงานนี้โดยเฉพาะ

และสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ...

อักขระโบราณที่สลักอยู่บนแท่นศิลา เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรองออกมา แสงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ สอดคล้องกับการฟาดลงมาของสายฟ้าที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน

"พลังแห่งสายฟ้า..." อัสนีพึมพำ เขาจำได้ว่าตำนานเล่าขานถึง "หุบเขาแห่งสายฟ้า" สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของพลังสายฟ้าอันบริสุทธิ์ และแท่นศิลานี้... มันต้องมีความเกี่ยวข้องกับที่นั่นอย่างแน่นอน

สายฟ้าแต่ละเส้นที่ฟาดลงมา ยิ่งทำให้แสงจากอักขระบนแท่นศิลาทวีความรุนแรงขึ้น จนกระทั่ง...

เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวพลันหยุดลงอย่างกะทันหัน ความเงียบที่กลับคืนมานั้นยิ่งน่ากลัวกว่าเสียงดังเมื่อครู่หลายเท่า

กลุ่มเมฆสีดำที่เคยปกคลุมท้องฟ้า บัดนี้กลับค่อยๆ จางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามที่กลับมาสดใสอีกครั้ง ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมา

แท่นศิลาที่เคยเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง บัดนี้กลับส่องประกายระยิบระยับชั่วขณะ ก่อนที่จะจางหายไป เหลือเพียงลวดลายสลักเสลาที่มองเห็นได้ชัดเจน

"สำเร็จแล้ว..." อัสนีกล่าวเสียงแผ่วเบา

เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นศิลาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีความรู้สึกอันตรายใดๆ แผ่ออกมาอีกแล้ว มีเพียงความรู้สึกสงบและพลังงานบางอย่างที่อบอุ่นแฝงอยู่

เขาค่อยๆ วางมือลงบนผิวสัมผัสของแท่นศิลา ความเย็นที่เคยสัมผัสได้จากอากาศ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากแท่นศิลา

ขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังสัมผัสกับอักขระโบราณ อัสนีพลันรู้สึกถึงกระแสพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างของเขาโดยตรง ราวกับสายน้ำที่หลั่งไหลเข้ามาเติมเต็มทุกอณู

มันไม่ใช่พลังที่ร้อนแรงหรือทำลายล้าง แต่เป็นพลังที่บริสุทธิ์ เย็นสบาย และทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ

ภาพนิมิตอันเลือนรางปรากฏขึ้นในหัวของเขา เป็นภาพของท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ ที่มีสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ ฟาดลงมายังเบื้องล่างอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังมอบชีวิตชีวาให้กับโลก

"นี่คือพลังแห่งฟ้าลิขิต..." เขาพึมพำ

เขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งระหว่างเขากับพลังงานนี้ ราวกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

"ข้าคือผู้ถูกเลือก..."

คำพูดนั้นผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้เกิดจากการปรุงแต่ง แต่มาจากส่วนลึกของจิตใจ

เมื่อเขากระชับมือลงบนแท่นศิลา อักขระโบราณเหล่านั้นก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นแสงสีทองอร่าม ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่กำลังส่องประกายอยู่บนแท่นหิน

และสิ่งที่น่าพิศวงที่สุดก็คือ...

เมื่อแสงสีทองนั้นส่องสว่างขึ้น ร่างของอัสนีก็พลันเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาเช่นกัน แสงนั้นขยายวงกว้างออกไปรอบๆ ตัวเขา ราวกับรัศมีแห่งอำนาจที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"อะไรกันนี่?" เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ

เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลภายในร่างของตนเอง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่แบกรับอยู่

"นี่คงเป็นคำตอบของสิ่งที่ข้าตามหามาตลอด..."

เขาเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าสีครามสดใสอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เพียงท้องฟ้าที่สวยงาม แต่มันคือผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด และเขาก็คือส่วนหนึ่งของพลังนั้น

แต่แล้ว...

เสียงกระซิบแผ่วเบา ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในความว่างเปล่า "เจ้าได้ครอบครองพลังแล้ว... แต่พลังนี้มีราคาที่ต้องจ่าย..."

เสียงนั้นเบามากจนเกือบจะไม่ได้ยิน แต่กลับฝากความรู้สึกบางอย่างที่น่าหวาดหวั่นไว้ในใจของอัสนี

"ราคาที่ต้องจ่าย?" เขาถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา

เขามองไปยังแท่นศิลาอีกครั้ง แสงสีทองที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้ได้หรี่ลงจนแทบจะมองไม่เห็น เหลือเพียงลวดลายสลักเสลาที่ดูเหมือนจะมีความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

"นี่ไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้น..." เขาคิด "แต่มันอาจจะเป็นกับดัก..."

บรรยากาศที่เคยสงบเงียบ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความตื่นเต้น ความหวัง และความไม่แน่ใจ

เขากำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่มองไม่เห็นจุดหมาย และพลังที่เขาได้รับมานี้ จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใดกันแน่?

เขาหันหลังให้กับซากปรักหักพังของเมืองโบราณ ดวงตาของเขาทอประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความกังวลแฝงอยู่

"ไม่ว่าราคาจะเป็นเท่าใด... ข้าก็จะก้าวเดินต่อไป..."

เขาเริ่มก้าวเดินออกจากบริเวณนั้นไป ทิ้งไว้เพียงซากเมืองที่ถูกลืม และปริศนาแห่งพลังที่เพิ่งจะถูกค้นพบ

แต่ก่อนที่เขาจะจากไปไกล...

เขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่หลบซ่อนอยู่ใต้เงาของซากกำแพงที่พังทลาย มันคือเศษผ้าสีดำที่ถูกลมพัดมาติดอยู่...

เศษผ้าที่ดูเหมือนจะโบกสะบัดอย่างเชื่องช้า ราวกับมีชีวิต...

และในความมืดสลัวนั้น... อัสนีเห็นแววตาคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องมาที่เขา...

ดวงตาคู่นั้น... ไม่ใช่มนุษย์...