ตอนที่ 7 — แสงอรุณเรืองรอง เหนือมหาวิหารแห่งแสงสว่าง

สายลมหนาวที่เคยหอนโหยคร่ำครวญราวกับจะฉีกทึ้งทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันอันน่าขนลุก ความเย็นยะเยือกที่เคยแทรกซึมเข้าทุกอณูของร่างกายจนอัสนีรู้สึกราวกับกระดูกจะแข็งเกร็ง บัดนี้กลับค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกเหน็บหนาวที่ยังคงค้างอยู่ เป็นสัญญาณเตือนว่าฤดูอันโหดร้ายยังมิได้จากไปโดยสิ้นเชิง

ร่างสูงโปร่งของอัสนี ขยับตัวอย่างเชื่องช้าบนพื้นกรวดที่เย็นเฉียบ ‌เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า สีดำมืดที่เคยปกคลุมมาตลอดคืน เริ่มเผยให้เห็นรอยขอบฟ้าสีแดงอมส้ม ราวกับผืนผ้าใบของจิตรกรกำลังถูกแต่งแต้มด้วยสีสันแห่งรุ่งอรุณ แสงแรกแห่งวันกำลังจะมาเยือน

“ในที่สุด… เช้าแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นในลำคอของอัสนี มันสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของซากปรักหักพัง ​ยิ่งเน้นย้ำถึงความโดดเดี่ยวของเขาในดินแดนแห่งนี้

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา อัสนีใช้เวลาไปกับการสำรวจซากเมืองโบราณแห่งนี้อย่างละเอียด เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษอิฐเศษปูน ดวงตาคมกริบของเขาสำรวจทุกซอกทุกมุม ราวกับกำลังค้นหาสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ความทรงจำที่เลือนรางเกี่ยวกับเรื่องราวของเมืองแห่งนี้ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดแรก อัสนีจำได้ว่า เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าจากผู้เฒ่าในหมู่บ้านอันห่างไกล ‍เรื่องของเมืองที่สาบสูญ เมืองที่ถูกกลืนกินด้วยกาลเวลาและลมหนาวอันโหดร้าย แต่มีตำนานเล่าขานว่า ท่ามกลางซากปรักหักพังเหล่านั้น ยังคงมีมหาวิหารแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ มหาวิหารที่ส่องสว่างด้วยพลังอันบริสุทธิ์

“มหาวิหารแห่งแสงสว่าง… มันอยู่ที่ไหนกันแน่?” อัสนีพึมพำกับตัวเอง ‌เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีจุดหมายปลายทางที่ยังไม่ชัดเจนนัก มีเพียงสัญชาตญาณที่นำพาเขาไป

เขาปีนป่ายผ่านกำแพงที่พังทลาย ก้าวข้ามซากหินที่กองระเกะระกะ หัวใจของเขายังคงเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวนาน แต่จิตใจกลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

ขณะที่แสงแดดยามเช้าค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของซากกำแพงลงมา ‍เผยให้เห็นรายละเอียดของสถาปัตยกรรมโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง อัสนีพลันหยุดชะงัก

เบื้องหน้าเขา ปรากฏแท่นบูชาหินขนาดมหึมา ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง ล้อมรอบด้วยเสาหินที่แกะสลักลวดลายอันซับซ้อน บนแท่นบูชานั้น มีร่องรอยของพิธีกรรมบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นปริศนาที่ท้าทายให้เขาไข

“นี่มัน…” ​อัสนีเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา ดวงตาจับจ้องไปยังสัญลักษณ์ที่ถูกสลักเสลาอยู่บนนั้น เป็นสัญลักษณ์ที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เริ่มสว่างไสว ก็พลันเปลี่ยนสีอย่างกะทันหัน เมฆสีเทาทึบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบอัดมันเข้ามา ลมหนาวที่เคยสงบกลับมาปะทะเข้าอีกครั้ง ​แต่คราวนี้มันไม่ได้มาเพียงลำพัง

พร้อมกับสายลมที่พัดแรงขึ้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในอากาศ เสียงที่ฟังดูเหมือนภาษาโบราณ ยากแก่การตีความ แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของอัสนี

“ใคร… ใครอยู่ที่นั่น?” อัสนีตะโกนถาม เสียงของเขาดังแข่งกับเสียงลมที่กำลังเกรี้ยวกราด

ไม่มีเสียงตอบรับ ​มีเพียงเสียงลมที่โหยหวน ราวกับจะเยาะเย้ยเขา

อัสนีสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา มันไม่ใช่พลังงานที่คุ้นเคย พลังงานนี้มีความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจอันมหาศาล

ทันใดนั้นเอง ลมได้พัดแรงจนแทบจะพยุงร่างของอัสนีไม่ไหว เขาต้องยึดจับเสาหินใกล้ๆ เพื่อทรงตัว

“พลังนี้… มันมาจากไหนกัน?” เขาถามตัวเองอีกครั้ง

ในขณะที่เขากำลังสับสนและตื่นตระหนก จู่ๆ แสงสว่างประหลาดก็ส่องประกายออกมาจากกลางแท่นบูชา แสงนั้นมีสีฟ้าอ่อนใส ทอประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่ถูกแสงอาทิตย์ส่องกระทบ

แสงนั้นค่อยๆ สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนอัสนีต้องยกแขนขึ้นมาบังตา

เมื่อแสงสว่างจ้าจนเกินกว่าที่จะทนได้ อัสนีก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกดูดเข้าไปในจุดศูนย์กลางของแสงนั้น

เขาพยายามจะต้านทาน แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังอันมองไม่เห็น

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?”

ก่อนที่สติของเขาจะเลือนหายไป เขาเห็นเงาตะคุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสว่างนั้น เงาของมันขยับไหวไปมาอย่างเชื่องช้า แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

เมื่ออัสนีลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่แท่นบูชาอีกต่อไปแล้ว

เขาอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทา แต่กลับมีเมฆหมอกบางๆ ลอยเอื่อยอยู่เหนือศีรษะ

“ที่นี่… ที่ไหน?”

เขาลุกขึ้นยืนสำรวจรอบกาย ไม่มีซากปรักหักพัง ไม่มีแท่นบูชา มีเพียงความเวิ้งว้างของผืนดินอันหนาวเหน็บ

แต่แล้ว สายตาของเขาก็พลันจับจ้องไปยังเบื้องหน้า

ท่ามกลางความเวิ้งว้างนั้น ปรากฏสิ่งก่อสร้างอันน่าอัศจรรย์ มันคือมหาวิหารขนาดมหึมา สร้างขึ้นจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ยอดแหลมสูงเสียดฟ้า ตกแต่งด้วยลวดลายแกะสลักอันวิจิตรบรรจง และที่สำคัญที่สุด…

มหาวิหารแห่งนี้กำลังส่องสว่าง!

ไม่ใช่แสงสว่างธรรมดา แต่เป็นแสงที่เปล่งประกายออกมาจากภายในตัวอาคาร แสงนั้นมีสีทองอ่อนใส อบอุ่น และเปี่ยมไปด้วยพลัง มันส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ราวกับดวงอาทิตย์อีกดวงหนึ่งที่กำลังขึ้นใหม่

“มหาวิหารแห่งแสงสว่าง…” อัสนีพึมพำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน

มันคือสถานที่ในตำนานที่เขาเคยได้ยิน เรื่องเล่าที่เขาคิดว่าเป็นเพียงนิทานปรัมปรา บัดนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

อัสนีเดินตรงเข้าไปหามหาวิหารแห่งนั้น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ประตูมหาวิหารที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากภายใน มันแตกต่างจากพลังงานเย็นยะเยือกที่เขาเคยสัมผัสเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

เมื่อเขาผลักประตูบานใหญ่ออกไป ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

ภายในมหาวิหารนั้น กว้างใหญ่โอ่อ่าเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ เพดานสูงลิบลิ่ว ประดับประดาด้วยรูปปั้นและภาพวาดอันงดงาม แสงสว่างสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับมีชีวิตชีวา

กลางโถงใหญ่ มีแท่นบูชาอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่ แต่แท่นบูชานี้แตกต่างจากที่เขาพบเจอในซากเมืองโบราณโดยสิ้นเชิง มันทำจากหินสีขาวเปล่งประกาย และมีอัญมณีสีฟ้าเม็ดใหญ่ ส่องแสงระยิบระยับอยู่ตรงกลาง

เมื่ออัสนีเดินเข้าไปใกล้อัญมณีเม็ดนั้น เขาก็พลันเห็นภาพปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เป็นภาพของผู้คนในอดีต กำลังประกอบพิธีกรรมบางอย่าง เป็นภาพของพลังงานอันบริสุทธิ์ที่กำลังไหลเวียน

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขา เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์ เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น และความแข็งแกร่ง

ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืดของมหาวิหาร

“ในที่สุด… เจ้าก็มาถึง”

อัสนีหันขวับไปยังต้นเสียง ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ร่างเงาที่ปรากฏขึ้นมาจากความมืด

เป็นร่างของหญิงชราผู้หนึ่ง นางสวมใส่ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของนางกลับเปล่งประกายด้วยปัญญาและความอ่อนโยน

“ท่านคือใคร?” อัสนีถามด้วยความสงสัย

“ข้าคือผู้เฝ้ามหาวิหารแห่งนี้” หญิงชราตอบ น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แต่ก้องกังวาน

“ผู้เฝ้า? แต่ข้าคิดว่าที่นี่… ถูกทิ้งร้างไปแล้ว”

“ไม่มีสิ่งใดที่ถูกทิ้งร้างไปอย่างสมบูรณ์หรอก บุตรแห่งสายฟ้า” หญิงชราตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ “พลังงานยังคงอยู่รอเพียงผู้ที่คู่ควรจะปลุกมันขึ้นมา”

อัสนีขมวดคิ้ว “บุตรแห่งสายฟ้า? ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“เจ้ามาที่นี่ด้วยชะตากรรมที่ถูกลิขิตไว้” หญิงชรากล่าว “เจ้าคือหนึ่งในผู้ที่จะนำพาแสงสว่างกลับมาสู่ดินแดนแห่งนี้”

ก่อนที่อัสนีจะทันได้เอ่ยถามอะไรต่อ หญิงชราก็ยื่นมือที่เหี่ยวย่นของนางออกมา อัญมณีสีฟ้าเม็ดใหญ่นั้นพลันลอยขึ้นจากแท่นบูชา มาวางลงบนฝ่ามือของนาง

“นี่คือหัวใจแห่งหุบเขาแห่งสายฟ้า” นางกล่าว “มันเป็นกุญแจที่จะไขความลับทั้งหมด”

ทันใดนั้นเอง อัญมณีเม็ดนั้นก็เปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในอากาศ ราวกับเสียงของสายฟ้าฟาดที่กำลังคำราม

อัสนีรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่พุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือความรู้สึกของการเติมเต็ม ราวกับร่างกายของเขากำลังถูกหล่อหลอมใหม่

เขาเห็นภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ภาพของสงคราม ภาพของความพินาศ ภาพของความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“ความมืด… กำลังจะกลับมาอีกครั้ง” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ข้าต้องทำอะไร?” อัสนีถามด้วยเสียงที่หนักแน่นขึ้น

“เจ้าต้องรวบรวมพลังแห่งฟ้าทั้งหมด” หญิงชราตอบ “และนำพาแสงสว่างนี้กลับคืนมา”

ทันใดนั้นเอง ประตูมหาวิหารก็พลันเปิดอ้าออก เผยให้เห็นภาพของโลกภายนอกที่กำลังถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันสีดำทมิฬ

“ได้เวลาแล้ว… บุตรแห่งสายฟ้า” หญิงชรากล่าว “ชะตากรรมของโลกใบนี้ อยู่ในมือของเจ้าแล้ว”

อัสนีมองไปยังภาพเบื้องหน้า ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตาของเขา เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่รออยู่ข้างหน้า

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกไป เขาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาจากอัญมณีในมือของหญิงชรา

“จงระวัง… บุตรแห่งสายฟ้า… ศัตรูของเจ้า… อยู่ใกล้กว่าที่เจ้าคิด…”

คำเตือนนั้น ทำให้หัวใจของอัสนีพลันเย็นวาบ…