ตอนที่ 8 — มหาวิหารต้องห้าม

ความเงียบงันที่เข้าครอบงำหุบเขาแห่งสายฟ้าในตอนก่อนหน้า บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าเสียงลมพายุที่เคยพัดกระหน่ำเสียอีก อัสนีสัมผัสได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็น มันโอบล้อมเขาไว้ราวกับกำแพงที่มองไม่เห็น ก่อตัวขึ้นจากความศักดิ์สิทธิ์และความลึกลับที่ซ่อนเร้นอยู่ในดินแดนแห่งนี้ ความเย็นยะเยือกที่เคยทำให้เส้นเลือดของเขาราวกับจะแข็งตัว บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านผิวหนังเป็นระยะๆ ‌มันเป็นสัญญาณเตือนที่บอกว่าเขากำลังเข้าใกล้บางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลัง

ร่างสูงโปร่งก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปตามทางเดินที่ทอดลึกลงไปในหุบเขา เศษซากปรักหักพังของกำแพงเมืองโบราณที่ดูเหมือนจะถูกธรรมชาติกลืนกินไปนานแล้ว ปรากฏให้เห็นเป็นหย่อมๆ สองข้างทาง บางส่วนยังคงตั้งตระหง่านเป็นพยานถึงความรุ่งเรืองในอดีต แต่ส่วนใหญ่กลับกลายเป็นเพียงกองหินที่ถูกปกคลุมด้วยมอสส์สีเขียวเข้มและเถาวัลย์ที่เลื้อยพันราวกับอสรพิษ

“มันเงียบเกินไป” อัสนีพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าในความเงียบที่น่าอึดอัด ​“เหมือนกับว่าโลกทั้งใบหยุดหายใจ”

เขาชะงักเท้า เมื่อสายตาไปสะดุดกับสัญลักษณ์โบราณที่แกะสลักอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ สัญลักษณ์เหล่านั้นไม่เหมือนกับที่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน มันมีลักษณะคล้ายวงกลมที่ซับซ้อน มีเส้นสายที่บิดเบี้ยวและเชื่อมโยงกันอย่างประหลาด ราวกับเป็นแผนผังของพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น

“นี่มันอะไรกัน?” เขาเอื้อมมือไปสัมผัสสัญลักษณ์อย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดน ‍สัญลักษณ์นั้นก็เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ขึ้นมา ทำให้เห็นรายละเอียดที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เขาจำได้ว่าเคยเห็นภาพร่างของสัญลักษณ์คล้ายๆ กันนี้ในตำราโบราณที่เขาเคยศึกษา แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นของจริง

ความรู้สึกประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็นความระแวง เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากสัญลักษณ์นั้น มันไม่ใช่พลังงานดิบเถื่อน ‌แต่เป็นพลังงานที่ถูกควบคุมและจัดระเบียบไว้อย่างดี ราวกับเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่บางสิ่ง

“นี่อาจจะเป็นทางเข้า” เขาคิดในใจ

เขามองสำรวจไปรอบๆ อย่างละเอียด สังเกตเห็นว่าทางเดินที่เขาเดินมานั้นดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ ไม่เหมือนกับลักษณะทางธรรมชาติของหุบเขาที่ดูดิบและป่าเถื่อน แสดงว่าต้องมีผู้คนเข้ามาสร้างสิ่งก่อสร้างในดินแดนแห่งนี้อย่างแน่นอน

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ ‍เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา มันไม่ใช่เสียงที่มาจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่เหมือนจะดังมาจากภายในหัวของเขาเอง

“ผู้ถูกเลือก… ถึงเวลาแล้ว…”

อัสนีสะดุ้งเฮือก เขาหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง ราวกับเสียงกระซิบนั้นเป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้า

“ใครอยู่ที่นั่น?” ​เขาตะโกนถาม แต่มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองเท่านั้นที่ตอบกลับมา

เขาพยายามรวบรวมสติ ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ สัญชาตญาณบอกให้เขากลับไป แต่สัญชาตญาณอีกด้านหนึ่งกลับกระตุ้นให้เขาเดินหน้าต่อไปเพื่อค้นหาความจริง

เขาตัดสินใจเดินตามทางที่ดูเหมือนจะนำไปสู่จุดลึกที่สุดของหุบเขา ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไป จากซากปรักหักพังของกำแพงเมือง ​ก็เริ่มปรากฏโครงสร้างที่ดูแข็งแรงและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น สังเกตได้จากก้อนหินที่ถูกสกัดอย่างประณีต มีการสลักลวดลายที่สวยงามแต่แฝงไว้ด้วยความหมายอันลึกซึ้ง

ในที่สุด เขาก็มาถึงจุดที่ทางเดินสิ้นสุดลง ตรงหน้าเขาคือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นประตูบานใหญ่ มันถูกสร้างขึ้นจากหินสีดำสนิทที่ส่องประกายเมื่อต้องกับแสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากรอยแยกบนเพดานหุบเขา บนบานประตูนั้น ​มีสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาเห็นบนก้อนหินก่อนหน้านี้สลักไว้อย่างเด่นชัด แต่คราวนี้มันใหญ่กว่าและดูทรงพลังกว่ามาก

“มหาวิหารแห่งแสงสว่าง…” อัสนีพึมพำชื่อของสถานที่ในตำนานที่เขาเคยได้ยินมา มันคือสถานที่ที่เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของพลังงานโบราณ และเป็นที่เก็บรักษาความรู้ที่สาบสูญไปนาน

เขาเดินเข้าไปใกล้ประตูอย่างช้าๆ สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ มันเข้มข้นกว่าที่เคยรู้สึกมา ทำให้เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล ราวกับว่าประตูบานนี้กำลังเรียกหาเขา

“ข้ามาแล้ว” เขาบอกกับประตูที่เงียบงัน

ทันใดนั้นเอง สัญลักษณ์บนบานประตูก็เริ่มเรืองแสงขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นแสงสีทองอร่ามที่สว่างไสวอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน แสงนั้นแผ่กระจายออกไปรอบๆ ทำให้บริเวณนั้นสว่างจ้าขึ้นมาทันที

เคร้ง!

เสียงกลไกโบราณดังขึ้น จากนั้นบานประตูหินสีดำขนาดมหึมาก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นเบื้องหลังที่เป็นโถงทางเดินที่มืดมิด แต่กลับมีความรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์และความยิ่งใหญ่แผ่ออกมา

อัสนีสูดหายใจลึกๆ เขาไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ภายในนั้น สิ่งใดกำลังรอเขาอยู่เบื้องหน้า แต่เขาก็รู้ว่านี่คือจุดที่เขาต้องเผชิญหน้า

เขาเดินก้าวเข้าไปในความมืด โดยมีเพียงแสงสลัวๆ จากสัญลักษณ์ที่ประตูเป็นผู้นำทาง เมื่อเท้าของเขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่เคยปกคลุมร่างกายก็หายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นอันน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขาได้กลับมายังบ้านที่คุ้นเคย

โถงทางเดินที่เขาเดินเข้าไปนั้นกว้างขวาง ผนังทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรูปสลักที่ดูคล้ายกับเทพเจ้าหรือบุคคลสำคัญในอดีต ดวงตาของรูปสลักเหล่านั้นดูเหมือนจะจับจ้องมาที่เขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองตลอดเวลา

“ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาสิ่งที่สูญหาย” อัสนีกล่าวด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น “เพื่อไขปริศนาแห่งอดีต”

เขาเดินต่อไป จนกระทั่งมาถึงใจกลางของมหาวิหาร ที่นั่นคือแท่นบูชาขนาดใหญ่ บนแท่นบูชานั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีขาวที่ดูเก่าแก่ ราวกับถูกวางทิ้งไว้ที่นั่นนานนับศตวรรษ

อัสนีเดินเข้าไปหาแท่นบูชาอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง เขาเอื้อมมือไปเปิดผืนผ้าออก

สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องตกตะลึง

เบื้องหน้าเขาคือลูกแก้วผลึกขนาดใหญ่ มันมีขนาดเท่ากำปั้นของเขา และภายในลูกแก้วนั้น มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ กำลังเต้นระยิบระยับอยู่ภายใน ราวกับเป็นดวงดาวที่ถูกกักขังไว้

“นี่คือ…?”

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิมและชัดเจนกว่าเดิม ราวกับจะมาจากทั่วทุกมุมของมหาวิหาร

“หัวใจแห่งสายฟ้า…”

อัสนีเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เขาเห็นว่าบนเพดานของมหาวิหารนั้น มีรูปร่างคล้ายกับฟ้าผ่าที่สลักเสลาอย่างงดงาม และแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เห็นในลูกแก้วนั้น กำลังสะท้อนมาจากแสงที่ลอดเข้ามาจากรูนั้น

“หัวใจแห่งสายฟ้า…” เขาพึมพำอีกครั้ง ชื่อนี้มีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงถูกนำพามาที่นี่ พลังงานที่เขาเคยสัมผัสได้ในตอนก่อนหน้านี้ คือพลังงานที่เชื่อมโยงกับวัตถุชิ้นนี้

ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เป็นภาพของสงครามโบราณ การต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างผู้คนที่มีพลังเหนือธรรมชาติ และภาพของลูกแก้วสีฟ้าที่ถูกใช้เป็นอาวุธในการทำลายล้าง

“นี่มัน… ความจริงเหรอ?”

อัสนีรู้สึกสับสน ภาพที่เห็นนั้นรุนแรงและน่ากลัว ราวกับว่าเขาได้เห็นอดีตที่สาบสูญไปแล้ว

ขณะที่เขากำลังประมวลผลภาพที่เห็น จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายในมหาวิหาร แสงสีฟ้าอ่อนๆ ในลูกแก้วเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น และพลังงานที่แผ่ออกมาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป

“อัสนี!”

เสียงร้องเรียกอันคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้เขาหันกลับไปมอง

ปรากฏร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอคือ อิสรา หญิงสาวปริศนาที่เขาเคยพบเจอที่ชายป่า ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น? ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ผันผวนอย่างรุนแรง” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

อัสนีมองอิสรา เขารู้สึกประหลาดใจที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เผชิญหน้ากับสิ่งนี้เพียงลำพัง

“ข้า… ข้าไม่แน่ใจ” อัสนีตอบ “แต่ข้าคิดว่าข้าได้พบสิ่งที่สำคัญมากแล้ว”

เขากล่าวพลางชี้ไปที่ลูกแก้วผลึก อิสราเดินเข้ามาใกล้ มองดูวัตถุที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความทึ่ง

“หัวใจแห่งสายฟ้า…” เธอกระซิบ ราวกับว่าชื่อนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งกับเธอเช่นกัน

ทันใดนั้นเอง พื้นของมหาวิหารก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าจากลูกแก้วสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง จนทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงสีฟ้าที่เจิดจ้า

ครืนนนนน!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แผ่กระจายไปทั่วทั้งหุบเขา

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” อิสราถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

อัสนีพยายามตั้งสติ เขาเห็นว่าพลังงานจากลูกแก้วกำลังปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับว่ามันกำลังจะระเบิด

“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่!” อัสนีตะโกน

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คว้าตัวอิสรา แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ มันสว่างจ้าจนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไป…

เมื่อแสงสว่างจ้าค่อยๆ จางหายไป อัสนีและอิสราพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่มหาวิหารอีกต่อไป พวกเขาไม่ได้อยู่ในหุบเขาแห่งสายฟ้าอีกแล้ว

เบื้องหน้าพวกเขาคือทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคย ท้องฟ้าสีครามที่แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง และพื้นดินที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยพลังงานประหลาด

“ที่นี่… ที่ไหน?” อิสราถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

อัสนีมองไปรอบๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นเข้ามาในหัว เขาเคยเห็นภาพสถานที่แบบนี้มาก่อน… ในภาพนิมิตของเขา

“ข้าคิดว่า… เราถูกส่งมาที่นี่” อัสนีกล่าว “ที่ที่ถูกกล่าวถึงในตำนาน… โลกอีกใบ”

เขากล่าวจบ สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังกลุ่มเมฆสีดำที่ก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ราวกับเป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง

สิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้าคืออะไร? การเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…