ตอนที่ 11 — เสียงสะท้อนจากห้วงอดีต

คลื่นพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างของอัสนีนั้น หนักหน่วงยิ่งกว่าแรงดึงดูดของดาวเคราะห์ทั้งมวลรวมกัน มันบีบคั้นทุกอณูของร่างกาย ราวกับจะบดขยี้เขาให้แหลกละเอียด ทว่าภายใต้ความเจ็บปวดทรมานนั้น จิตสำนึกของเขากลับสว่างไสวอย่างน่าประหลาด

"นี่มันอะไรกันแน่..." เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก อัสนีพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ‌แม้จะรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวกำลังบิดเบี้ยวหมุนวน

ภาพนิมิตพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา เป็นภาพของอดีตกาลที่เลือนราง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอก สาดส่องลงมายังนครโบราณที่งดงามตระการตา อาคารสูงเสียดฟ้าสร้างจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ประดับประดาด้วยลวดลายอันวิจิตรบรรจง เสียงหัวเราะของผู้คนดังเซ็งแซ่ บ่งบอกถึงความเจริญรุ่งเรืองและความสงบสุข

แต่แล้ว ​ภาพนั้นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิด สรรพสิ่งถูกปกคลุมด้วยเงามรณะ พายุสายฟ้าฟาดฟาดลงมาไม่หยุดหย่อน ทำลายล้างทุกสิ่งให้พินาศย่อยยับ เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนดังสะท้อนก้องไปทั่วแผ่นดิน ผสมผสานกับเสียงคำรามของสายฟ้า ราวกับเสียงเพลงแห่งความตาย

"เป็นไปไม่ได้..." อัสนีพึมพำ ‍พลางพยายามสะบัดภาพหลอนเหล่านั้นให้จางหายไป แต่มันกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล

"ผู้ถูกเลือก... เจ้ามาถึงแล้ว..."

เสียงนั้น... มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจอันลี้ลับ และแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยบางอย่าง ‌อัสนีเพ่งสมาธิ พยายามจับความหมายของคำเหล่านั้น

"ใคร... ใครอยู่ตรงนั้น?" เขาตะโกนถามออกไป ท่ามกลางความเงียบที่เข้าครอบงำ

ทันใดนั้นเอง คลื่นพลังงานที่บีบคั้นร่างของเขาก็พลันสลายไปอย่างกะทันหัน ราวกับมันไม่เคยมีอยู่จริง อัสนีทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ‍สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจยังเต้นระรัวด้วยความตกใจ

"นี่มัน... จิตสังหาร หรือ พลังธรรมชาติกันแน่?" เขาครุ่นคิด ดวงตาจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ซึ่งบัดนี้ดูเหมือนจะมีความหมายเปลี่ยนไป

หุบเขาแห่งสายฟ้า... ​ที่เคยเป็นเพียงสถานที่อันน่าเกรงขาม บัดนี้กลับดูราวกับมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด พลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่รอบตัวเขา ราวกับกำลังสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง

"อัสนี! เจ้าเป็นอะไรไป!" เสียงของลลิตาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เขาผงะเล็กน้อย

ลลิตา วิ่งเข้ามาหาด้วยความกังวล ​สีหน้าซีดเผือด "ข้าเห็นเจ้าทรุดลงไป... เกือบจะหมดสติไปแล้ว"

อัสนีส่ายหน้าช้าๆ "ข้าไม่เป็นไร... เพียงแต่... ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง"

"บางสิ่งบางอย่าง?" ลลิตาเลิกคิ้ว "เจ้าหมายถึงอะไร?"

"ข้า... ​ข้าเหมือนได้มองเห็นอดีตของที่นี่... ภาพของนครโบราณที่ยิ่งใหญ่... และการล่มสลายของมัน" อัสนีกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ลลิตาเบิกตากว้าง "มองเห็นอดีต? เจ้าแน่ใจหรือ?"

"ข้าแน่ใจ... มันไม่ใช่ความฝัน มันคือภาพที่ชัดเจนราวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่" อัสนีตอบ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในม่านเวลา

"แล้ว... เจ้าได้ยินอะไรด้วยหรือไม่?" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ได้ยิน... เสียงกระซิบ... เสียงของใครบางคน..." อัสนีครุ่นคิด "เขาเรียกข้าว่า... 'ผู้ถูกเลือก'"

ลลิตาเงียบไป ดวงตาฉายแววครุ่นคิดเช่นกัน "ผู้ถูกเลือก... ถ้าเช่นนั้น... ที่นี่อาจจะไม่ใช่แค่หุบเขาธรรมดา..."

"เจ้าก็รู้สึกได้เหมือนกันสินะ?" อัสนีถาม

"ใช่... ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แตกต่างออกไป... มันไม่ใช่แค่สายฟ้า แต่มันมีบางอย่างที่เก่าแก่กว่านั้น... ลึกล้ำกว่านั้น" ลลิตาตอบ

ทั้งสองมองหน้ากัน บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าหวาดกลัว หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ ราวกับว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่

"ข้าว่า... เราควรจะเข้าไปสำรวจให้ลึกกว่านี้" อัสนีตัดสินใจ เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

"เจ้าแน่ใจหรือ? เราไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่" ลลิตาทักท้วง

"ข้าก็ไม่แน่ใจ... แต่เมื่อข้าได้เห็นภาพเหล่านั้น... ข้ากลับรู้สึกว่าข้าต้องทำความเข้าใจมันให้ได้... และข้าเชื่อว่า... เราไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ" อัสนีกล่าว

เขาเดินนำหน้าลลิตาเข้าไปในใจกลางของหุบเขา พลังงานที่อบอวลอยู่รอบตัวยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังนำทางพวกเขาไปยังเป้าหมายบางอย่าง

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าใด แสงสว่างจากภายนอกก็ยิ่งเลือนหายไป บรรยากาศรอบตัวเริ่มมืดมิดลง แต่แทนที่จะรู้สึกกลัว อัสนีกลับรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเดินเข้าไปในสถานที่ที่คุ้นเคย

พลัน... แสงสว่างประหลาดก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องหน้า เป็นแสงสีทองอ่อนๆ ที่ส่องประกายระยิบระยับ ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

"นั่นมันอะไรน่ะ?" ลลิตาอุทานด้วยความตกตะลึง

ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง เมื่อเข้าไปใกล้ แสงสว่างนั้นก็พลันสว่างจ้าขึ้น เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง

มันคือแท่นศิลาขนาดใหญ่ สลักเสลาด้วยลวดลายโบราณที่อัสนีจำได้จากภาพนิมิตของเขา บนแท่นศิลานั้น... วางสิ่งหนึ่งอยู่

มันคือคริสตัลสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็ง ทว่าภายในกลับมีประกายสายฟ้าสีทองวิ่งวนอยู่ตลอดเวลา มันเปล่งแสงสว่างออกมาอย่างอ่อนโยน แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังงานอันมหาศาล

"นี่มัน..." อัสนีเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คริสตัลแห่งสายฟ้า..."

เขาก้าวเข้าไปใกล้ ราวกับถูกดึงดูดด้วยแรงที่มองไม่เห็น เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสคริสตัล

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับคริสตัลนั้น พลังงานมหาศาลก็พลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของอัสนีอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด หากแต่เป็นความรู้สึกอบอุ่น และคุ้นเคยอย่างประหลาด

ภาพนิมิตครั้งสุดท้ายปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เขาเห็นภาพของนักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์ กำลังใช้คริสตัลนี้ในการประกอบพิธีกรรมบางอย่าง เพื่อปลุกพลังแห่งสายฟ้าให้หลับใหล

"เจ้า... คือผู้ที่ถูกเลือก... ผู้ที่จะปลุกพลังแห่งสายฟ้าให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและทรงพลังกว่าเดิม

อัสนีหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังงานของคริสตัลที่กำลังหลอมรวมเข้ากับพลังงานภายในตัวเขา เขาตระหนักได้ในทันที... นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือนที่นี่

"ข้า... คือผู้ถูกเลือก..." อัสนีพึมพำ ดวงตาที่เปิดขึ้นมานั้นฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

ลลิตายืนมองเขาด้วยความตื้นตันใจ เธอสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้นกับอัสนี

"เอาล่ะ... ถึงเวลาแล้ว..." อัสนีกล่าว เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ราวกับจะส่งสัญญาณบางอย่าง

ทันใดนั้นเอง... ก้อนเมฆสีดำทะมึนก็เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือหุบเขาแห่งสายฟ้า เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหว แสงสายฟ้าสีทองสว่างวาบ แหวกผ่านม่านเมฆลงมา โอบล้อมร่างของอัสนีไว้

พลังงานที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขานั้นรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ อัสนีรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะระเบิดออก แต่ภายใต้ความเจ็บปวดนั้น เขากลับรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างทวีคูณ

"นี่คือ... จุดเริ่มต้น..." อัสนีกล่าว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหุบเขา ราวกับเป็นเสียงของเทพเจ้า

แต่ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรต่อไป... แสงสายฟ้าเหล่านั้นก็พลันสว่างจ้าขึ้นจนไม่อาจลืมตาได้

หลังจากนั้น... ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันคือความเงียบงันที่เต็มไปด้วยพลังอันลึกลับและไม่อาจหยั่งถึง

อัสนียังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่เขาเป็น... ได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลแล้ว...

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)