ตอนที่ 18 — มหาวิหารแห่งแสงสว่างอันเรืองรอง

แสงสลัวยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างของมหาวิหารแห่งแสงสว่าง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศราวกับกำลังเต้นรำ เผยให้เห็นความเก่าแก่และขลังของสถานที่แห่งนี้ อัสนีกระพริบตาถี่ๆ ปรับสายตาให้คุ้นชินกับสภาพแสงที่ค่อยๆ ทวีความสว่างขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดที่เคยท่วมท้นในจิตใจเมื่อคืน บัดนี้เลือนลางไปราวกับความฝันอันโหดร้าย ‌เหลือเพียงความรู้สึกอ่อนล้าที่ยังคงเกาะกินร่างกาย แต่ก็เบาบางลงกว่าครั้งไหนๆ

"เจ้าตื่นแล้วสินะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง อัสนีหันขวับตามเสียง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนพิงเสาหินโบราณ ชายผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ดูสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

"ท่าน..." อัสนีพยายามขยับกาย ​แต่กลับพบว่าร่างกายยังคงอ่อนแรงเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนได้เต็มที่

ชายผู้นั้นเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับดาวเหนือที่ส่องสว่างในคืนอันมืดมิด "อย่าเพิ่งฝืนกายนัก พักผ่อนเสียก่อน พลังของเจ้าเพิ่งฟื้นคืนกลับมา เจ้าต้องการเวลา"

"ข้า... ข้าอยู่ที่ไหน?" อัสนีถาม ‍เสียงแหบพร่า

"ที่นี่คือ มหาวิหารแห่งแสงสว่าง" ชายผู้นั้นตอบ "ที่ที่เหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์เคยใช้บำเพ็ญเพียร และเป็นที่ที่พลังของสายฟ้าถูกหล่อหลอมขึ้น"

อัสนีพยักหน้าช้าๆ เขายังคงจำภาพสุดท้ายที่เห็นได้รางๆ ก่อนที่สติจะเลือนหายไป ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถาโถมเข้าใส่ ‌ราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่าง

"ข้า... ข้าจะรอดมาได้อย่างไร" เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายผู้นั้น "พลังของเจ้ายังไม่หมดสิ้น อัสนี มันเพียงแค่หลับใหลไปชั่วคราว การเดินทางของเจ้ายังไม่จบเพียงเท่านี้"

"การเดินทางของข้า?" ‍อัสนีทวนคำ

"ใช่ การเดินทางเพื่อไขความลับของอดีต เพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป และเพื่อปกป้องสิ่งมีค่าที่เหลืออยู่" ชายผู้นั้นกล่าว สายตาของเขามุ่งตรงไปยังอัสนี ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ

"แต่ข้า... ข้ายังอ่อนแอเกินไป" ​อัสนีพึมพำ

"ความอ่อนแอเป็นเพียงภาพลวงตาที่เจ้าสร้างขึ้นมาเอง" ชายผู้นั้นส่ายหน้าเบาๆ "ภายในตัวเจ้ามีพลังมหาศาลที่รอการปลุกขึ้นมา เจ้าคือผู้ถูกเลือก อัสนี ผู้ที่จะนำพาแสงสว่างกลับคืนสู่โลกใบนี้"

คำพูดของชายผู้นั้นทำให้หัวใจของอัสนีเต้นระรัว เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย ​แต่ก็แปลกใหม่ในเวลาเดียวกัน

"แล้วท่านคือใคร?" อัสนีถาม

"ข้าคือผู้เฝ้ามหาวิหารแห่งนี้ ผู้ที่รอคอยผู้ที่สมควรได้รับแสงสว่าง" ชายผู้นั้นตอบ "เจ้าสามารถเรียกข้าว่า 'อัครา' ก็ได้"

อัสนีพยักหน้า เขายังคงรู้สึกเหนื่อยล้า ​แต่ความรู้สึกหวังก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"อัครา... ข้าจะทำอย่างไรต่อไป?"

"เจ้าจะต้องฝึกฝน" อัครากล่าว "ฝึกฝนร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา"

"ศัตรู?"

"ใช่ ศัตรูที่พยายามจะดับแสงสว่าง และนำพาความมืดมิดกลับมาสู่โลกใบนี้" อัคราตอบ สีหน้าของเขาเริ่มเคร่งขรึมขึ้น "เจ้าจะต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังแห่งสายฟ้าให้ได้ดั่งใจ และค้นหาความหมายที่แท้จริงของ 'ลิขิต' ที่เจ้าแบกรับมา"

อัสนีเงยหน้ามองเพดานมหาวิหารที่สลักเสลาด้วยลวดลายอันซับซ้อน แต่ละเส้นสายดูเหมือนจะเล่าขานเรื่องราวในอดีตที่ถูกลืม เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายดายอย่างที่เคยคิด

"ข้าพร้อมแล้ว" อัสนีกล่าว แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่จิตใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว

อัคราแย้มยิ้ม "ดีมาก ความมุ่งมั่นของเจ้าคือจุดเริ่มต้นแห่งชัยชนะ"

วันเวลาค่อยๆ ผ่านไป อัสนีใช้เวลาส่วนใหญ่ในการพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกาย ภายใต้การดูแลของอัครา เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองโบราณแห่งนี้ ความลับของหุบเขาแห่งสายฟ้า และพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในมหาวิหารแห่งแสงสว่าง

อัคราได้สอนอัสนีถึงวิธีการฝึกฝนจิตใจให้สงบและแข็งแกร่ง เขาได้เรียนรู้วิธีการหายใจที่ถูกต้อง การทำสมาธิ และการเข้าถึงพลังงานภายในร่างกาย

"การควบคุมสายฟ้ามิใช่เพียงการปลดปล่อยพลังทำลายล้าง" อัคราอธิบายขณะที่อัสนีกำลังนั่งสมาธิอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของมหาวิหาร "แต่มันคือการทำความเข้าใจถึงธรรมชาติของมัน การเป็นส่วนหนึ่งของมัน และการนำพามันไปสู่จุดประสงค์อันสูงส่ง"

อัสนีพยายามจดจำทุกคำพูดของอัครา เขาเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเอง ความสับสนและความเจ็บปวดที่เคยมี บัดนี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงบและความแน่วแน่

วันหนึ่ง อัครานำอัสนีไปยังใจกลางของมหาวิหาร ที่นั่นมีแท่นบูชาโบราณตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีผลึกแก้วใสเปล่งประกายสีทองคำเรืองรองอยู่

"นี่คือ 'แก่นแห่งแสงสว่าง'" อัครากล่าว "มันคือแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ที่คอยหล่อเลี้ยงมหาวิหารแห่งนี้ และเป็นกุญแจสำคัญในการปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้า"

อัสนีมองผลึกแก้วด้วยความทึ่ง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ออกมา ราวกับจะโอบกอดเขาเอาไว้

"ข้าจะทำอย่างไรกับมัน?" อัสนีถาม

"เจ้าจะต้องเชื่อมโยงจิตใจของเจ้าเข้ากับมัน" อัคราตอบ "เมื่อเจ้าสามารถทำได้ เจ้าจะเข้าถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเจ้าได้อย่างแท้จริง"

อัสนีพยักหน้า เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับผลึกแก้วอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวของผลึก แสงสว่างสีทองคำก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง

ภาพนับพันผุดขึ้นในหัวของอัสนี เขามองเห็นอดีตอันรุ่งเรืองของเมืองโบราณ เห็นเหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังสวดภาวนา เห็นการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างแสงสว่างและความมืดมิด และในที่สุด เขาก็มองเห็นภาพของตัวเองในอนาคต กำลังยืนหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องโลกใบนี้

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เขาเคยได้รับเมื่อครั้งก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเขา พลังแห่งสายฟ้าที่เคยหลับใหล บัดนี้ได้ตื่นขึ้นมาแล้วอย่างสมบูรณ์

"เป็นอย่างไรบ้าง?" อัคราถาม เมื่อแสงสว่างเริ่มจางลง

อัสนีลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าครามที่เจิดจ้ากว่าครั้งไหนๆ "ข้า... ข้ารู้สึกถึงมันแล้ว" เขากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง

"เจ้าได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้าแล้ว อัสนี" อัครากล่าวด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความยินดี "บัดนี้เจ้าคือ 'จอมทัพฟ้าลิขิต' อย่างแท้จริง"

ในขณะที่อัสนีกำลังดื่มด่ำกับพลังอันมหาศาลที่เพิ่งค้นพบ เสียงระฆังโบราณอันดังสนั่นก็ดังขึ้นจากเบื้องนอกของมหาวิหาร เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณ บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา

"มีบางอย่างผิดปกติ" อัครากล่าว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "ศัตรู... พวกมันมาถึงแล้ว"

อัสนีหันไปมองประตูใหญ่ของมหาวิหาร แสงสว่างสีดำทะมึนกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ราวกับเงาแห่งความตายที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

"ข้าพร้อมแล้ว" อัสนีกล่าว ความแน่วแน่ปรากฏในดวงตาของเขา "ข้าจะปกป้องมหาวิหารแห่งนี้ และแสงสว่างนี้เอง"

แต่ก่อนที่อัสนีจะได้ก้าวออกไป เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากภายนอก ตามมาด้วยเสียงระเบิดที่รุนแรงจนพื้นดินสั่นสะเทือน มหาวิหารแห่งแสงสว่างกำลังถูกคุกคามอย่างหนักหน่วง อัสนีจะสามารถปกป้องสถานที่แห่งนี้ และไขความลับที่ถูกซ่อนเร้นไว้ได้หรือไม่? ชะตากรรมของโลกใบนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย และการต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ บัดนี้.