ตอนที่ 19 — การตื่นรู้แห่งอัสนี

แสงสลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างของมหาวิหารแห่งแสงสว่าง บัดนี้ทอประกายสีทองอ่อนๆ อบอุ่นกว่าเดิม ราวกับจะปลอบประโลมร่างที่ยังคงอ่อนเพลียของอัสนี เขาค่อยๆ ขยับตัว สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผืนหินที่รองรับร่าง การเหนื่อยล้ายังคงมีอยู่ ‌แต่ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าที่กัดกินจนสิ้นหวังอีกต่อไป มันเป็นเพียงความอ่อนล้าที่เกิดจากการต่อสู้ที่ยาวนาน การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

อัสนีลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้ายังคงเป็นเพดานหินโบราณ สลักเสลาลวดลายที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ เขาพยายามประมวลผลภาพเหล่านั้น สมองที่เคยเฉียบคม บัดนี้เหมือนยังคงมีหมอกบางๆ ​ปกคลุม เขาค่อยๆ นั่งลง เหยียดแขนขาที่รู้สึกตึง เปลือกตาหนักอึ้งแต่ก็พยายามเปิดรับแสงสว่างที่ค่อยๆ เพิ่มปริมาณขึ้น

“ข้าอยู่ที่นี่... ที่ไหนกันแน่?” เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ‍เขาพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ภาพการต่อสู้อันดุเดือดกับเงามายาที่ปรากฏขึ้นในหุบเขาแห่งสายฟ้า ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่าง ความรู้สึกราวกับกำลังจะดับสูญ... แล้วก็ความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง

“เจ้าอยู่ที่นี่... มหาวิหารแห่งแสงสว่าง” เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง อัสนีหันขวับไปมองตามเสียง ‌พบกับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของชายผู้นั้นดูสงบนิ่ง ดวงตาของเขาสุกสกาวด้วยประกายที่ลึกล้ำราวกับมีดวงดาวนับพันสถิตอยู่

“ท่านคือใคร?” อัสนีถาม พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะให้กลับคืนมา

“ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งมหาวิหารแห่งนี้” ชายผู้นั้นตอบ พร้อมผายมือเชิญชวน “ยินดีต้อนรับ ‍สู่สถานที่ที่ถูกลืมเลือน”

อัสนีมองไปรอบๆ อีกครั้ง ความสงสัยเริ่มคลายตัวลงเมื่อเขาเห็นสิ่งของต่างๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนแท่นหินโบราณ อาวุธโบราณที่ดูทรงพลัง รูปปั้นที่แกะสลักอย่างประณีต และคัมภีร์ที่ดูเก่าแก่จนแทบจะผุกร่อน

“ข้า... ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้” ​อัสนีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความกังวล

“ไม่ต้องกังวล” ผู้พิทักษ์กล่าว “เจ้าบาดเจ็บสาหัส การสูญเสียความทรงจำชั่วคราวเป็นเรื่องปกติ ร่างกายของเจ้ากำลังฟื้นฟู และจิตใจของเจ้ากำลังปรับตัว”

“แต่... ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? ข้าจำได้ว่าข้ากำลังต่อสู้...”

“เจ้าถูกพัดพามายังที่นี่” ​ผู้พิทักษ์อธิบาย “หลังจากที่เจ้าต่อสู้กับเงามายาจนใกล้จะสิ้นใจ โชคชะตาได้นำพาเจ้ามายังประตูที่ถูกซ่อนไว้... ประตูสู่มหาวิหารแห่งนี้”

อัสนีขมวดคิ้ว “ประตูที่ถูกซ่อนไว้? ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน”

“มหาวิหารแห่งนี้... หรือที่เรียกว่า ‘อาณาจักรแห่งแสง’ ​เป็นสถานที่แห่งปัญญาและความแข็งแกร่ง เป็นที่เก็บรักษาความรู้โบราณ และเป็นที่บ่มเพาะผู้กล้าที่ถูกลิขิตให้กอบกู้โลก” ผู้พิทักษ์กล่าว ใบหน้าฉายแววแห่งความจริงจัง “เจ้า... อัสนี... คือหนึ่งในผู้ที่ถูกลิขิต”

คำพูดนั้นทำให้อัสนีรู้สึกประหลาดใจ “ผู้ที่ถูกลิขิต? ข้า... ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา”

“ไม่มีมนุษย์คนใดที่จะเดินทางมาถึงที่นี่ได้โดยบังเอิญ” ผู้พิทักษ์ตอบ “พลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า... พลังสายฟ้าที่เจ้าครอบครอง... มันไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็มีได้”

อัสนีเริ่มรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขา มันเป็นพลังที่เขาได้รับมาตั้งแต่เกิด เป็นพลังที่ทำให้เขาสามารถควบคุมสายฟ้าได้ พลังที่ทำให้เขากลายเป็น ‘จอมทัพฟ้า’

“ข้า... ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าพลังของข้ามีความสำคัญถึงเพียงนี้” อัสนีกล่าว

“ทุกสรรพสิ่งล้วนมีความสำคัญ และทุกพลังล้วนมีจุดประสงค์” ผู้พิทักษ์กล่าว “เจ้าถูกนำพามาที่นี่เพื่อเรียนรู้ เพื่อพัฒนาตนเอง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่จะมาถึง”

“การต่อสู้ครั้งใหญ่?”

“เงามายาที่เจ้าเผชิญหน้า... มันเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา สู่โลกภายนอก” ผู้พิทักษ์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด “ความมืดกำลังจะกลืนกินแสงสว่าง และมีเพียงผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้น ที่จะสามารถขับไล่มันไปได้”

อัสนีรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ทับถมเข้ามาในหัวใจ ความเหนื่อยล้าเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่

“ข้า... ข้าพร้อมที่จะเรียนรู้” อัสนีกล่าวอย่างหนักแน่น แม้จะยังไม่เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง แต่เขารู้สึกว่านี่คือหนทางที่เขาต้องเดิน

ผู้พิทักษ์ยิ้มบางๆ “ดีมาก... อัสนี” เขาผายมืออีกครั้ง “มาเถิด... ข้าจะนำเจ้าไปสู่ห้องแห่งการฝึกฝน ที่ซึ่งเจ้าจะได้ค้นพบศักยภาพที่แท้จริงของตนเอง”

ขณะที่อัสนีลุกขึ้นยืน เขาก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่เริ่มกลับคืนมา ร่างกายของเขาแม้จะยังอ่อนเพลีย แต่ก็พร้อมที่จะรับการฝึกฝน เขาเดินตามผู้พิทักษ์ไป แสงสว่างจากช่องหน้าต่างสาดส่องเป็นทางนำทาง

เมื่อพวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่ประดับประดาด้วยรูปปั้นโบราณ อัสนีก็สังเกตเห็นว่าผนังหินทุกด้านสลักเสลาด้วยอักษรโบราณที่เขาไม่คุ้นเคย ราวกับเป็นภาษาที่ถูกลืมเลือนไปนาน

“อักษรเหล่านี้คืออะไร?” อัสนีถาม

“คือภาษาแห่งแสง” ผู้พิทักษ์ตอบ “เป็นภาษาที่ใช้บันทึกประวัติศาสตร์ ความรู้ และคำทำนายโบราณ... คำทำนายเกี่ยวกับผู้ที่จะนำความหวังกลับคืนมา”

อัสนีพยักหน้า เขาเริ่มรู้สึกว่ามหาวิหารแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานที่พักผ่อน แต่เป็นแหล่งความรู้และพลังที่ยิ่งใหญ่

พวกเขามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่งที่ดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยพลังงานบางอย่างที่อัสนีสัมผัสได้

“ที่นี่คือห้องแห่งการฝึกฝน” ผู้พิทักษ์กล่าว “ที่นี่... เจ้าจะได้พบกับบททดสอบแรกของเจ้า”

อัสนีมองเข้าไปในห้องนั้น เขาเห็นเพียงความว่างเปล่า และมีบางอย่างที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ราวกับพลังงานที่มองไม่เห็น

“บททดสอบอะไร?”

“บททดสอบที่จะวัดความกล้าหาญ ความอดทน และสติปัญญาของเจ้า” ผู้พิทักษ์ตอบ “เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตนเอง... และเอาชนะมันให้ได้”

อัสนีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพร้อมแล้ว เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“ข้าพร้อม” อัสนีกล่าวอย่างมั่นใจ

ผู้พิทักษ์พยักหน้า “จงเข้าไป... อัสนี... เส้นทางแห่งผู้กล้า... เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้”

อัสนีเดินก้าวเข้าไปในห้องแห่งการฝึกฝน บานประตูค่อยๆ ปิดลงเบื้องหลัง ทิ้งเขาไว้เพียงลำพังกับความว่างเปล่า และความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น... ความรู้สึกที่บอกว่า การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง