แสงสีทองอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหินของมหาวิหารแห่งแสงสว่าง ฝุ่นละอองที่เคยลอยวนราวกับกำลังเต้นรำ บัดนี้ถูกสาดส่องจนเห็นเป็นเส้นสายระยิบระยับ ราวกับเป็นวิหารที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล อัสนีลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายยังคงมีอยู่บ้าง แต่ทว่ามันเจือจางลงกว่าเมื่อคืนมากนัก ความเย็นเยียบของพื้นหินที่รองรับร่างของเขาเมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด ราวกับผืนดินแห่งนี้กำลังหล่อเลี้ยงและฟื้นฟูพลังชีวิตของเขา
เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ สายตาสำรวจไปรอบๆ ภายในมหาวิหารที่ยังคงมีมนต์ขลังและน่าเกรงขาม เสาหินสูงตระหง่านที่สลักเสลาลวดลายโบราณ ส่องประกายเรืองรองเมื่อต้องกับแสงแดดที่สาดเข้ามา ภาพวาดบนเพดานซึ่งครั้งหนึ่งเคยซีดจาง บัดนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้น ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของอดีตที่ถูกลืมเลือน
"ตื่นแล้วหรือ?"
เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในมหาวิหาร อัสนีผงะเล็กน้อย หันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียง แต่ก็ไม่พบใคร
"ไม่ต้องตกใจ ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งมหาวิหารแห่งนี้" เสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะมาจากภายในความคิดของเขาเอง
อัสนีขมวดคิ้ว "ท่านคือใคร? เหตุใดข้าจึงได้ยินเสียงของท่านในหัว?"
"ข้าคือจิตวิญญาณของสถานที่แห่งนี้ คือพลังที่หล่อเลี้ยงและปกป้องมันมาเนิ่นนาน การที่เจ้าได้ยินเสียงของข้า แสดงว่าเจ้าได้ปลุกพลังบางอย่างที่หลับใหลในตัวเจ้าขึ้นมาแล้ว"
"พลังที่หลับใหล?" อัสนีทวนคำด้วยความสงสัย เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้เขาได้สัมผัสกับพลังงานบางอย่างที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเขาอย่างมหาศาล จนทำให้ร่างกายเขาร้อนผ่าวไปทั้งร่าง
"ใช่ พลังแห่งสายฟ้าที่สถิตอยู่ในสายเลือดของเจ้า ผู้ที่ได้รับเลือกจากโชคชะตาเท่านั้นที่จะสามารถปลุกมันขึ้นมาได้"
"สายฟ้า?" อัสนีมองมือของตัวเองอย่างพิจารณา มือที่เคยอ่อนแรง บัดนี้กลับรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางเบาที่แล่นอยู่ใต้ผิวหนัง
"หุบเขาแห่งสายฟ้ามิได้เป็นเพียงสถานที่อันตรายที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่เป็นแหล่งกำเนิดพลังอันบริสุทธิ์ เป็นที่ที่บรรพบุรุษของเจ้าได้ผนึกพลังแห่งสายฟ้าเอาไว้ เพื่อรอคอยผู้ที่จะมารับช่วงต่อ"
"บรรพบุรุษของข้า?" คำพูดเหล่านั้นยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับอัสนี เขาไม่เคยรับรู้เรื่องราวใดๆ เกี่ยวกับบรรพบุรุษของเขามาก่อน นอกเสียจากความทรงจำเลือนรางในวัยเยาว์
"ใช่ เจ้าคือผู้สืบทอดสายเลือดแห่งจอมทัพฟ้า ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์ที่เคยปกครองดินแดนแห่งนี้ ผู้ที่สามารถเรียกพายุและบัญชาสายฟ้าได้"
อัสนีกลืนน้ำลาย พลังที่เขาเคยสัมผัสเมื่อคืนนี้ ช่างยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ เขามองไปที่รอบๆ มหาวิหารอีกครั้ง ความรู้สึกท่วมท้นด้วยพลังและประวัติศาสตร์ที่โบราณกว่าที่เคยรับรู้
"แล้ว...แล้วข้าจะใช้พลังนี้ได้อย่างไร?" เขาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"การฝึกฝนคือหนทางเดียว เจ้าจะต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกายเจ้า อย่าปล่อยให้มันครอบงำเจ้า จงเป็นนายของมัน" เสียงของจิตวิญญาณแห่งมหาวิหารกล่าว
ทันใดนั้น แสงสว่างจากช่องหน้าต่างก็สาดส่องแรงขึ้น ราวกับจะเน้นย้ำคำพูดเหล่านั้น อัสนีรู้สึกถึงพลังงานที่เข้มข้นขึ้นภายในตัวเขา เขาหลับตาลง พยายามจดจ่อกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น
เขาเห็นภาพของสายฟ้าสีครามขนาดมหึมาที่กำลังฟาดลงมาจากฟากฟ้าอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำอย่างไม่ปรานี ภาพนั้นน่าสะพรึงกลัว แต่ก็แฝงไปด้วยความสง่างามที่ยากจะปฏิเสธ
"นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องควบคุม" เสียงในหัวของเขากระตุ้น
อัสนีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามนึกถึงภาพของสายฟ้าที่เขาเห็น และจินตนาการถึงการควบคุมมันไว้ในมือ
"ข้า...ข้าจะพยายาม" เขาพึมพำ
ทันใดนั้นเอง อากาศรอบตัวอัสนีก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ ปลายนิ้วของเขา มันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น เป็นประกายระยิบระยับราวกับหิ่งห้อยนับพันที่กำลังเต้นระบำ
"ดีมาก...ความเชื่อมโยงเริ่มเกิดขึ้นแล้ว" จิตวิญญาณแห่งมหาวิหารกล่าวชมเชย
อัสนีรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเขา มันไม่ใช่ความร้อนที่แสบร้อน แต่เป็นความร้อนที่ให้ความรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมา
"เจ้าได้สัมผัสถึง 'เนตรอัสนี' แล้ว"
"เนตรอัสนี?"
"ใช่ นั่นคือจุดเริ่มต้นของการมองเห็นพลังแห่งสายฟ้า เจ้าสามารถมองเห็นเส้นทางของมัน ควบคุมทิศทางของมันได้"
อัสนีลืมตาขึ้น เขาพบว่าแสงสีฟ้าที่เคยปรากฏเพียงรอบปลายนิ้ว บัดนี้ได้แผ่ขยายออกไปทั่วทั้งฝ่ามือของเขา มันเปล่งประกายราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด
"ลอง...ลองเรียกมันออกมาสิ" เสียงในหัวเขากระตุ้น
อัสนีพยักหน้า เขากำหมัดแน่น และนึกถึงภาพของสายฟ้าที่เขาเห็นเมื่อครู่ ความรู้สึกปรารถนาที่จะควบคุมมันอย่างแรงกล้า
"สายฟ้าเอ๋ย จงมา!"
เพียงสิ้นคำ ร่างของอัสนีก็พลันถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ อากาศรอบตัวเขาร้อนผ่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของสายฟ้าดังขึ้นแว่วมา ราวกับจะตอบรับคำเรียกของเขา
"ระวัง! อย่าปล่อยให้พลังมากเกินไป" เสียงของจิตวิญญาณแห่งมหาวิหารดังขึ้นอย่างร้อนรน
อัสนีรู้สึกถึงพลังที่ทะลักทลายเข้ามาในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง มันเกือบจะเกินกว่าที่เขารับไหว เขาพยายามทรงสติ รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี
"ข้า...ข้าจะควบคุมมัน!" เขาตะโกน
ทันใดนั้นเอง ร่างของอัสนีก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศ! เขาไม่ได้ลอยขึ้นไปเฉยๆ แต่เขากำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันศร
"นี่มัน...นี่มันอะไรกัน!" เขาร้องอุทานด้วยความตกใจ
"นั่นคือ 'วิถีอัสนี' เป็นการใช้พลังสายฟ้าในการเคลื่อนที่ เป็นความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้"
อัสนีรู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านใบหน้าอย่างรวดเร็ว เขามองลงไปเบื้องล่าง เห็นพื้นมหาวิหารกำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถควบคุมทิศทางได้เลย เขาเพียงแต่ลอยเคว้งคว้างไปตามแรงของพลัง
"ต้อง...ต้องทำอย่างไร!" เขาถามอย่างตื่นตระหนก
"จงนึกถึงจุดหมายที่เจ้าต้องการไป จงรวมสมาธิไปที่นั่น ปล่อยให้พลังนำทางเจ้า"
อัสนีหลับตาลงอีกครั้ง เขาพยายามนึกถึงพื้นมหาวิหารที่เขาเคยนอนอยู่เมื่อครู่ เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี และนึกถึงความปรารถนาที่จะกลับไปสู่พื้นดิน
ทันใดนั้น การเคลื่อนที่ของเขาก็ชะลอลงอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกแรงโน้มถ่วงดึงดูด ร่างของเขากลับคืนสู่พื้นมหาวิหารอย่างนุ่มนวล
อัสนีล้มลงไปกองอยู่บนพื้นหิน หอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วร่าง
"ทำได้แล้ว...เจ้าทำได้แล้ว" เสียงของจิตวิญญาณแห่งมหาวิหารกล่าวอย่างอ่อนโยน
อัสนียิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง เขาได้สัมผัสถึงพลังที่น่าอัศจรรย์อย่างแท้จริง พลังที่สามารถทำให้เขาล่องลอยไปในอากาศได้
"แต่...ข้ายังควบคุมมันได้ไม่ดีนัก" เขากล่าว
"แน่นอน ทุกสิ่งย่อมต้องใช้เวลาในการฝึกฝน วันนี้เจ้าได้ปลุกพลังในตัวเจ้าขึ้นมาแล้ว ถือเป็นก้าวแรกที่สำคัญยิ่ง"
อัสนีค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างชัดเจน ความเหนื่อยล้าเมื่อคืนนี้ได้หายไปเกือบหมดสิ้น แทนที่ด้วยพลังและความสดชื่นที่เอ่อล้น
"ข้าควรทำอย่างไรต่อไป?"
"จงสำรวจมหาวิหารแห่งนี้ให้ทั่ว จงค้นหาสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน จงเรียนรู้จากอดีต เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต"
อัสนีพยักหน้า เขาเดินไปรอบๆ มหาวิหารอีกครั้ง สายตาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาเริ่มมองเห็นบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเก่าแก่ของสถานที่แห่งนี้
เขาเดินเข้าไปยังมุมหนึ่งของมหาวิหาร ที่ซึ่งมีรูปปั้นโบราณตั้งอยู่ รูปปั้นนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่มีปีกขนาดมหึมาอยู่ที่แผ่นหลัง และถือดาบที่ปลายดาบมีลักษณะคล้ายสายฟ้า
"นี่คือ...ท่าน 'เทพวายุ' ผู้เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์สายเลือดของเจ้า" จิตวิญญาณแห่งมหาวิหารกล่าว
อัสนีมองรูปปั้นนั้นอย่างชื่นชม เขารู้สึกถึงพลังงานอันทรงเกียรติที่แผ่ออกมาจากรูปปั้นนั้น
"ท่านเทพวายุ...ท่านเคยเป็นเช่นไร?"
"ท่านเคยเป็นนักรบผู้กล้าหาญ ผู้ที่นำพาสายฟ้าเข้าสู่สมรภูมิ และเป็นผู้ที่ช่วยปกป้องเผ่าพันธุ์ของเจ้าจากภัยอันตราย"
อัสนีวางมือลงบนรูปปั้น เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของหิน แต่ก็สัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ไหลเวียนอยู่ภายใน
"ข้า...ข้าอยากแข็งแกร่งเหมือนท่าน" เขาพึมพำ
"ความแข็งแกร่งที่แท้จริง มิใช่เพียงพลังที่สถิตในกาย แต่คือจิตใจที่แน่วแน่ และปณิธานที่ไม่เคยหวั่นไหว"
อัสนีครุ่นคิดถึงคำพูดเหล่านั้น เขาเข้าใจแล้วว่า การจะเป็น "จอมทัพฟ้า" มิใช่เพียงแค่การมีพลัง แต่ต้องมีคุณสมบัติอื่นๆ อีกมากมาย
เขาเดินต่อไป และพบกับโถงทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปในส่วนลึกของมหาวิหาร แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้าไปไม่ถึง ทำให้ทางเดินนั้นดูมืดมิดและลึกลับ
"ในนั้นคือ 'ห้องแห่งความทรงจำ' ที่ซึ่งเจ้าจะได้เรียนรู้เรื่องราวของบรรพบุรุษของเจ้า และความลับของหุบเขาแห่งสายฟ้า"
อัสนีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะก้าวเข้าไปในห้องแห่งความทรงจำนั้น เพื่อค้นหาความจริงทั้งหมด
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แรงขึ้นอีกครั้งในร่างกาย แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งที่ปลายนิ้วของเขา
"นี่มัน...อะไรกันอีกแล้ว?"
"พลังของเจ้ากำลังตอบรับ...สถานที่แห่งนี้กำลังเชื้อเชิญเจ้า"
อัสนีมองไปที่ทางเดินอันมืดมิดนั้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น เขารู้ดีว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าด้วยพลังทั้งหมดที่มี
เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในทางเดินอันมืดมิดนั้น ทิ้งไว้เพียงแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ยังคงส่องสว่างอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา เป็นสัญญาณแห่งพลังที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา และบททดสอบครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
จอมทัพฟ้าลิขิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก