ตอนที่ 27 — รอยร้าวแห่งศรัทธา

แสงสีทองอ่อนๆ ยามเช้ายังคงสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหินของมหาวิหารแห่งแสงสว่าง ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง แต่สำหรับอัสนีแล้ว เช้าวันนี้กลับแตกต่างออกไป ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ครั้งล่าสุดยังคงเกาะกินร่างกาย แต่สิ่งที่หนักหนากว่านั้น คือความรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ

รอบกายเขายังคงมีร่องรอยของการปะทะ ‌เมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านการเผชิญหน้าอันดุเดือดกับเหล่าผู้พิทักษ์แห่งแสงสว่าง ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นเพียงเถ้าธุลีปลิวไปกับสายลมที่ลอดผ่านช่องหิน ร่างกายของอัสนีมีบาดแผลประปราย เสื้อผ้าที่เคยทอด้วยเส้นใยศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้ขาดวิ่นเป็นริ้วๆ แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว

"นี่สินะ... พลังแห่งผู้ถูกเลือก" อัสนีพึมพำกับตัวเอง ​เสียงแหบพร่าจากความเหนื่อยอ่อน เขาเพิ่งค้นพบว่าแท้จริงแล้ว มหาวิหารแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อปกป้อง แต่ยังเป็นแหล่งพลังงานที่หล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตโบราณบางชนิด และเหล่าผู้พิทักษ์ที่เขาเพิ่งสังหารไปนั้น ก็คือสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ที่ถูกหล่อหลอมจากศรัทธาอันแรงกล้าของผู้คนในอดีต

"ข้า... ได้ทำลายสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ไปงั้นหรือ?" ‍ความคิดนั้นปะทุขึ้นในหัวของอัสนี ราวกับสายฟ้าฟาด เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกผิดบาปค่อยๆ เกาะกินจิตใจ

"ไม่! ไม่ใช่ความผิดของเจ้า อัสนี" เสียงทุ้มนุ่มดังก้องขึ้นจากเบื้องหลัง ‌ทำให้อัสนีหันไปมอง

ร่างสูงโปร่งของ "เอลิส" ปรากฏขึ้น เขาสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววเศร้าสร้อย

"ท่านเอลิส..." อัสนีเอ่ยชื่ออย่างแผ่วเบา "ท่านรู้เรื่องทั้งหมด?"

เอลิสพยักหน้าช้าๆ ‍"ข้ารู้... และข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีเจตนาจะทำลายสิ่งใดทั้งสิ้น เจ้าทำไปเพื่อปกป้องตนเอง และเพื่อไขความลับที่ถูกซ่อนเร้น"

"แต่... เหล่าผู้พิทักษ์..." อัสนียังคงลังเล "พวกเขาคือผู้ที่หล่อหลอมจากศรัทธา... ข้าได้ทำลายศรัทธาของพวกเขา"

"ศรัทธาที่แท้จริงย่อมไม่ถูกทำลายได้ง่ายๆ ​อัสนี" เอลิสเดินเข้ามาใกล้ "สิ่งที่เจ้าเห็นคือ... ผู้ที่ถูกครอบงำ ผู้ที่ถูกบิดเบือนจากเจตนาอันบริสุทธิ์ ด้วยอำนาจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้"

"อำนาจบางอย่าง?" อัสนีเลิกคิ้ว "ท่านหมายถึงอะไร?"

"มหาวิหารแห่งนี้... ​มันมีพลังงานที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าใจได้" เอลิสกล่าวพลางมองไปรอบๆ "พลังงานนั้นถูกใช้เพื่อหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ให้กลายเป็นผู้พิทักษ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไป พลังงานนั้นก็เริ่มเสื่อมสลาย และความบริสุทธิ์ก็เริ่มถูกกัดกร่อน"

"แล้ว... อะไรคือต้นเหตุที่แท้จริง?" ​อัสนีถามอย่างกระหายใคร่รู้

"นั่นคือสิ่งที่ข้ากำลังจะบอกเจ้า" เอลิสหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "พลังงานที่หล่อเลี้ยงมหาวิหารนี้... มันกำลังถูกดูดกลืนไป"

"ถูกดูดกลืน?" อัสนีอุทาน "โดยใคร? หรืออะไร?"

"ในส่วนลึกที่สุดของหุบเขาแห่งสายฟ้า... มีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้น" เอลิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "บางสิ่งที่ทรงพลัง... และกระหายอำนาจ... มันกำลังดูดซับพลังงานแห่งแสงสว่างนี้ไปทีละน้อย... และหากปล่อยไว้... มหาวิหารแห่งนี้... เมืองโบราณที่ถูกลืมแห่งนี้... จะสูญสิ้นไปตลอดกาล"

"แต่... ข้าเพิ่งต่อสู้กับผู้พิทักษ์ไป..." อัสนีรู้สึกสับสน "พวกเขาไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงอย่างนั้นหรือ?"

"พวกเขาคือผลลัพธ์... เป็นผลกระทบจากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น" เอลิสอธิบาย "เมื่อพลังงานแห่งมหาวิหารอ่อนแอลง... ความมืดที่ถูกซ่อนเร้นก็เริ่มเข้ามาแทรกแซง... มันบิดเบือนจิตใจของผู้พิทักษ์... ทำให้พวกเขาโจมตีผู้ใดก็ตามที่เข้ามาในเขตแดนของพวกเขา... โดยไม่สนใจว่าเป็นมิตรหรือศัตรู"

อัสนีเงียบไปครู่หนึ่ง สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับ เขาเคยคิดว่าตนเองกำลังต่อสู้เพื่อความถูกต้อง เพื่อปกป้องสิ่งที่ควรปกป้อง แต่บัดนี้... ความจริงกลับซับซ้อนกว่าที่คิด

"แล้ว... ท่านทราบได้อย่างไร?" อัสนีถาม

"ข้า... สัมผัสได้" เอลิสกล่าว "สัมผัสถึงความไม่สมดุล... สัมผัสถึงความเจ็บปวดที่มหาวิหารกำลังเผชิญ"

"ท่าน... คือผู้ที่ถูกเลือกเช่นกันหรือ?" อัสนีถามอย่างตรงไปตรงมา

เอลิสยิ้มบางๆ "ข้า... เป็นเพียงผู้ดูแล... ผู้สังเกตการณ์... และบางครั้ง... ผู้ที่ต้องชี้ทาง"

"แล้ว... ข้าควรทำอย่างไรต่อไป?" อัสนีถาม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่แฝงด้วยความไม่แน่ใจ

"เจ้าต้องลงไปยังส่วนลึกที่สุดของหุบเขาแห่งสายฟ้า" เอลิสกล่าว "ที่นั่น... คือต้นตอของปัญหา... และที่นั่น... คือที่ที่เจ้าจะได้พบกับความจริงทั้งหมด"

"ส่วนลึกที่สุดของหุบเขาแห่งสายฟ้า..." อัสนีพึมพำ "ที่นั่น... เต็มไปด้วยอันตราย..."

"อันตรายนั้น... ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับผลที่จะตามมาหากเจ้าไม่ทำสิ่งใดเลย" เอลิสกล่าว "พลังงานแห่งแสงสว่างกำลังจะดับสูญ... และความมืดจะเข้าปกคลุม... นี่คือบททดสอบที่แท้จริงของ 'จอมทัพฟ้าลิขิต' อย่างเจ้า"

คำว่า 'จอมทัพฟ้าลิขิต' กระทบเข้ากลางใจของอัสนี เขาจำคำทำนายนั้นได้... คำทำนายที่เขาเคยไม่ใส่ใจนัก... แต่บัดนี้... มันดูเหมือนจะเป็นจริงขึ้นมาอย่างช้าๆ

"ข้า... เข้าใจแล้ว" อัสนีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะลงไป... ข้าจะหยุดยั้งสิ่งนั้น"

"ดีมาก" เอลิสยิ้ม "แต่จงระวัง... สิ่งที่เจ้าจะพบเจอ... อาจไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคาดหวัง"

"ข้าพร้อมเสมอ" อัสนีตอบ

เขาหันหลังให้กับเอลิส และก้าวเดินออกไปจากโถงกลางของมหาวิหาร แสงสีทองที่เคยสาดส่องอย่างอบอุ่น บัดนี้กลับดูเหมือนจะริบหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังจะบอกลา

อัสนีเดินออกจากมหาวิหารแห่งแสงสว่าง มุ่งหน้าสู่ทางเข้าของหุบเขาแห่งสายฟ้า เขาหยุดยืนมองภาพเบื้องหน้า ท้องฟ้าเหนือหุบเขายังคงมีเมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวเป็นพายุ ท่ามกลางกระแสลมที่พัดกรรโชกแรง

"ความจริง... อาจไม่ได้สว่างไสวเสมอไป" อัสนีคิดในใจ เขาหยิบดาบแห่งสายฟ้าขึ้นมา ความเย็นยะเยือกของโลหะกรีดผ่านปลายนิ้ว

"ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นสิ่งใด... ข้า... อัสนี... จอมทัพฟ้าลิขิต... จะไม่ถอย"

เขาตัดสินใจก้าวเท้าแรกเข้าไปในหุบเขาแห่งสายฟ้า ความรู้สึกหนาวเหน็บและกดดันเริ่มถาโถมเข้ามา รัศมีแห่งพลังงานที่ไม่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

ทันใดนั้นเอง... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของอัสนีก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนพื้นหินโบราณ ราวกับว่าพื้นพิภพกำลังจะปริแยกออก

"นี่มันอะไรกัน!" อัสนีร้องด้วยความตกใจ

รอยร้าวเหล่านั้นขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังมาจากเบื้องลึกของหุบเขา

อัสนีรู้สึกได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่พลังงานแบบที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน แต่มันเป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความว่างเปล่า

"มัน... ตื่นขึ้นแล้วจริงๆ" อัสนีพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เบื้องหน้าเขา... รอยร้าวบนพื้นดินเริ่มเรืองแสงเป็นสีม่วงดำเข้ม ราวกับเป็นปากปล่องแห่งขุมนรกที่กำลังจะเปิดออก

อัสนีรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังถูกดูดออกไปอย่างแรง ยิ่งเขาพยายามต้านทานเท่าไหร่ แรงดึงนั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

"ข้า... จะทำอย่างไรดี!" ความหวาดหวั่นเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ

ในขณะที่อัสนีกำลังสับสนและต่อสู้กับแรงดึงอันมหาศาลนั้นเอง... เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังปรากฏขึ้นจากใจกลางของรอยร้าว

มันไม่ใช่รูปร่างที่ชัดเจน... แต่เป็นเงาดำสนิทขนาดมหึมา... ทอดยาวออกไปจนสุดสายตา... แผ่พลังงานแห่งความมืดมิดอันไร้ขีดจำกัด...

อัสนีรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวกำลังจะถูกกลืนกิน...

"ถึงเวลาแล้ว... ที่จะต้องเผชิญหน้ากับต้นตอที่แท้จริง..." อัสนีรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม..."

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังเงาดำมืดนั้น... ซึ่งบัดนี้ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้... พร้อมกับเสียงกระซิบเยือกเย็นที่ดังขึ้นในโสตประสาท...

"ยินดีต้อนรับ... ผู้ที่กล้าหาญ... เข้าสู่อาณาเขตของข้า..."