ตอนที่ 30 — จอมทัพฟ้าลิขิต สู่เส้นทางแห่งแสงนิรันดร์

แสงสีทองอ่อนๆ ยามเช้าที่เคยทอประกายอบอุ่น กลับดูเลือนรางลงไปถนัดตาในยามนี้ ราวกับว่าสรรพสิ่งรอบกายกำลังโศกเศร้าไปกับอัสนี ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว บัดนี้กลับเจือไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ร่างกายที่เคยเปี่ยมด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด บัดนี้กลับอ่อนแรงราวกับจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ ‌เขาประคองร่างของ เอริส ที่ไร้ลมหายใจไว้แนบอก กลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่เคยผลิบานเต็มทุ่งหญ้า ณ เบื้องหน้า บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาและร่วงโรยไปตามกาลเวลา

“เอริส…” เสียงของอัสนีแหบพร่า ​แฝงด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย เขาหลับตาลงช้าๆ นึกถึงภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนหวานของนาง รอยยิ้มที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างนำทางชีวิตของเขา บัดนี้กลับดับมอดไปตลอดกาล

“ทำไม… ทำไมต้องเป็นเจ้า” คำถามที่ไร้คำตอบดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา ยิ่งคิด ‍ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งนึกถึง ยิ่งทรมาน

ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากร่างในอ้อมแขนของเขา “อัสนี… อย่าเศร้าไปเลย…”

อัสนีผงะ! ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เขารีบก้มลงมองเอริสอีกครั้ง ‌ริมฝีปากของนางขยับช้าๆ แม้จะอ่อนแรงเพียงใด แต่ก็ยังคงมีเสียงกระซิบออกมา

“ข้า… ข้าเพียงหลับใหล… แสงแห่งข้า… ยังคงอยู่…”

“เอริส! เจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือ?” อัสนีร้องถามด้วยความดีใจปนตกใจ ‍น้ำตาแห่งความยินดีเริ่มเอ่อคลอ

เอริสพยายามยิ้มบางๆ “ข้า… ได้พบกับ… ผู้พิทักษ์แห่งแสงสว่าง… พวกท่าน… ได้ช่วยข้าไว้…”

“ผู้พิทักษ์แห่งแสงสว่าง?” อัสนีทวนคำอย่างงุนงง

“ใช่… พวกท่าน… ​ได้ปลดปล่อย… วิญญาณข้า… จากพันธนาการ… แห่งความมืด… ที่ปกคลุม… ร่างกายข้า…” เอริสเล่าต่อ เสียงของนางเริ่มมีกำลังขึ้นเล็กน้อย ​“ข้า… ได้เห็น… การเสียสละ… ของเจ้า… อัสนี… เจ้า… แข็งแกร่ง… และ… ​กล้าหาญ… เพียงใด…”

อัสนีจ้องมองใบหน้างามที่เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาอย่างตะลึงงัน เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อครู่เหมือนทุกสิ่งจะดับสูญไปแล้ว แต่บัดนี้กลับมีความหวังริบหรี่ปรากฏขึ้น

“แล้ว… ร่างกายของเจ้า… จะเป็นอย่างไรต่อไป?” อัสนีถามอย่างกังวล

“ร่างนี้… อาจ… จะไม่สามารถ… ฟื้นคืน… ได้สมบูรณ์… อีกต่อไป…” เอริสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วเบาอีกครั้ง “แต่… จิตวิญญาณของข้า… ได้รับการปลดปล่อย… และ… ได้รับการชำระล้าง… แล้ว…”

“ข้า… เข้าใจแล้ว” อัสนีพยักหน้า เขาอาจจะสูญเสียเอริสในรูปแบบที่เขาเคยรู้จัก แต่หากจิตวิญญาณของนางได้รับการปลดปล่อย นั่นก็ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

“อัสนี…” เอริสเอื้อมมือที่ยังคงมีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง มาสัมผัสแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา “เจ้า… คือ… จอมทัพฟ้าลิขิต… ที่แท้จริง… เจ้า… ได้พิสูจน์แล้ว… ถึงความแข็งแกร่ง… และ… ความเสียสละ… ของเจ้า…”

“ข้า… ทำทุกอย่าง… เพื่อปกป้อง… เจ้า… และ… โลกใบนี้…” อัสนีตอบเสียงหนักแน่น

“ข้า… รู้… และ… ข้า… ภูมิใจ… ในตัวเจ้า… เสมอ…” เอริสกล่าว ดวงตาของนางเริ่มฉายประกายแห่งความสุขสงบ “บัดนี้… ข้า… ต้องไปแล้ว… ไป… ยังดินแดน… แห่งแสงสว่าง… ที่แท้จริง…”

“ข้า… จะไม่ลืมเจ้า… เอริส” อัสนีให้สัญญาสุดหัวใจ

“เช่นกัน… อัสนี…” รอยยิ้มสุดท้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเอริส ก่อนที่ดวงตาของนางจะค่อยๆ ปิดลงอย่างสงบ และร่างของนางก็เริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองอ่อนๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า

อัสนีมองตามละอองแสงนั้นจนลับสายตา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ คล้ายกับว่าเขาได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างออกไปจากใจ

ในห้วงเวลานั้นเอง พลันมีเสียงกึกก้องดังมาจากเบื้องบน “ความเสียสละของเจ้า… สมควรได้รับการยอมรับ!”

ลำแสงสีทองสว่างไสวพวยพุ่งลงมาจากท้องฟ้า สาดส่องลงมาที่ร่างของอัสนี เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

“เจ้า… ได้พิสูจน์แล้ว… ถึงความกล้าหาญ… และ… ความบริสุทธิ์แห่งจิตใจ… ต่อหน้า… เทพเจ้าแห่งแสงสว่าง… เจ้า… คือ… จอมทัพฟ้าลิขิต… ที่แท้จริง…” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความสง่างามและทรงพลัง

อัสนีรู้สึกถึงพลังอันอบอุ่นที่หล่อเลี้ยงร่างของเขา ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่เคยมี ค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับว่าเขาได้รับการเยียวยาจากภายใน

“พลังแห่งสายฟ้า… ได้รวมเป็นหนึ่ง… กับ… พลังแห่งแสงสว่าง… ในตัวเจ้า… แล้ว…” เสียงนั้นกล่าวต่อ “บัดนี้… เจ้า… คือ… ผู้ที่จะนำพาสันติสุข… กลับคืนสู่… โลกใบนี้…”

อัสนีรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา พลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ไหลเวียนอยู่ทั่วทุกอณู ราวกับว่าเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

“ข้า… เข้าใจแล้ว…” อัสนีกล่าว พลังที่เคยรวดร้าว บัดนี้กลับกลายเป็นความสงบและความมั่นคง “ข้า… จะทำหน้าที่… จอมทัพฟ้าลิขิต… ให้ดีที่สุด…”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาเปล่งประกายเรืองรองด้วยพลังอันน่าเกรงขาม แสงสีทองของมหาวิหารแห่งแสงสว่าง ดูเหมือนจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแสงสีฟ้าฟาดของพลังสายฟ้าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

“อัสนี… ท่าน… ได้รับเลือก… จากเบื้องบน… แล้ว…” เสียงของ มาสเตอร์อาร์คัส ดังขึ้น เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเหล่านักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าของพวกเขาทอประกายแห่งความยินดี

“ข้า… ได้เห็น… การเสียสละ… และ… ความกล้าหาญ… ของท่าน… มาตลอด…” มาสเตอร์อาร์คัสกล่าว “นางฟ้าเอริส… ได้ฝากคำพูดสุดท้าย… มาถึงท่าน… ว่า… นาง… ภูมิใจ… ในตัวท่าน… เสมอ…”

อัสนีพยักหน้ารับ เขาเหลือบมองไปยังทิศที่ละอองแสงของเอริสได้ลอยหายไป

“บัดนี้… ภารกิจ… ของเรา… ได้สำเร็จลุล่วง… แล้ว…” มาสเตอร์อาร์คัสกล่าว “ผู้ที่เคยเป็น… ต้นเหตุ… ของความมืด… ได้ถูกกำจัด… ไปแล้ว… สันติสุข… กำลังจะกลับคืน… สู่… แผ่นดิน…”

“แต่… เมืองโบราณที่ถูกลืม… และ… หุบเขาแห่งสายฟ้า… จะเป็นอย่างไรต่อไป?” อัสนีถาม

“เมืองโบราณ… จะกลับคืนสู่… ความสงบ… ดั่งเดิม… และ… หุบเขาแห่งสายฟ้า… จะกลายเป็น… สถานที่ศักดิ์สิทธิ์… สำหรับผู้ที่… ต้องการ… พลัง… แห่งการเยียวยา… และ… การปกป้อง…” มาสเตอร์อาร์คัสตอบ “ส่วนท่าน… อัสนี… ท่าน… คือ… จอมทัพฟ้าลิขิต… ผู้พิทักษ์… แห่ง… โลกใบนี้… ท่าน… จะต้อง… นำพาสันติสุข… และ… ความยุติธรรม… ไปสู่… ทุกหนแห่ง…”

อัสนีมองไปยังขอบฟ้าที่เริ่มสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดที่ทอดยาวลงมานั้น ดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง เขารู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ แต่ก็พร้อมที่จะแบกรับมันไว้

“ข้า… พร้อมแล้ว…” อัสนีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เขาหันกลับไปมองมหาวิหารแห่งแสงสว่างเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหน้าไปทางโลกภายนอก ร่างกายของเขากระจายแสงสีทองและสีฟ้าฟาดสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ย่อมๆ

“การเดินทาง… ของข้า… ในฐานะ… จอมทัพฟ้าลิขิต… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น… เท่านั้น…” อัสนีกล่าว พร้อมกับก้าวเดินออกจากมหาวิหารแห่งแสงสว่าง มุ่งหน้าสู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยความหวังและความท้าทายใหม่ๆ

เบื้องหลังของเขา คือมหาวิหารที่เคยเต็มไปด้วยความโศกเศร้า บัดนี้กลับสว่างไสวไปด้วยแสงแห่งชัยชนะ และพร้อมที่จะเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติสุขตลอดไป

นับแต่นี้ไป นามของ "อัสนี" จะถูกจดจำในฐานะ "จอมทัพฟ้าลิขิต" ผู้กล้าหาญ ผู้เสียสละ และผู้ที่จะนำพาสันติสุขกลับคืนสู่โลกใบนี้ตลอดไป เรื่องราวของเขา คือตำนานที่ถูกเล่าขาน… ข้ามกาลเวลา… สู่เส้นทางแห่งแสงนิรันดร์…