ตอนที่ 1 — สายฝน ศรัทธา และเงาอสูร

กรุงเทพฯ ในค่ำคืนนั้น ถูกอาบย้อมด้วยม่านฝนพรำที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แสงไฟนีออนจากป้ายร้านค้าและตึกระฟ้าสะท้อนเป็นริ้วสีสันพร่ามัวบนพื้นถนนที่เปียกลื่น ราวกับเส้นเลือดใหญ่ของมหานครที่กำลังเต้นระบำอย่างเชื่องช้า เสียงแตรรถดังเป็นระยะ ประปราย แต่กลับยิ่งขับเน้นความเงียบสงัดของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยปริศนา

กลางใจเมือง ‌ที่ซึ่งความศิวิไลซ์และความเก่าแก่โบราณบรรจบกัน ณ สี่แยกอโศกที่พลุกพล่าน รถยนต์จอดนิ่งเป็นแพ แต่ในซอกหลืบที่แสงไฟส่องไม่ถึง กลับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

ชาติกล้า ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดวงตาคมกริบฉายแววไม่เกรงกลัวสิ่งใด ​สวมเสื้อยืดสีเข้ม กางเกงยีนส์ขาดวิ่น กำลังยืนพิงเสาไฟต้นหนึ่งอยู่ ชายเสื้อเปียกชื้นจากละอองฝน แต่ท่าทางยังคงสงบนิ่ง เขากำลังรอคอย เงาร่างของเขาค่อยๆ จางลงไปในม่านฝน ‍ท่ามกลางผู้คนมากมายที่รีบเร่งหลบฝน

“แกมาแล้วสินะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงาหนึ่งที่แฝงตัวอยู่หลังแผงขายผลไม้

ชาติกล้าหันไปมอง ใบหน้าของชายผู้นั้นคล้ำเข้ม มีรอยแผลเป็นพาดผ่านเหนือคิ้วซ้าย ใบหน้าบ่งบอกถึงชีวิตที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน มือขวาของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง

“ฉันเกือบจะคิดว่าแกเปลี่ยนใจแล้ว” ชายผู้นั้นกล่าวต่อ “ของที่ว่านั่น ‌มันสำคัญมากกับพวกเรา”

ชาติกล้าเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฉันไม่เคยผิดนัด” เขาตอบเสียงเรียบ “แล้วของที่ว่านั่น… มันอยู่กับฉัน”

เขากล่าวจบก็ค่อยๆ ดึงสิ่งที่ห่อหุ้มด้วยผ้าใบกันน้ำสีดำเข้มออกมาจากเป้สะพายหลังที่สะพายอยู่ ชิ้นส่วนนั้นมีน้ำหนักพอสมควร มีลักษณะเป็นแท่งยาว ‍เมื่อชาติกล้าคลี่ผ้าใบออก เผยให้เห็นวัตถุโบราณที่ถูกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง มันคือ “ดาบแห่งพระอาทิตย์” อาวุธในตำนานที่เล่าขานกันว่ามีพลังอันยิ่งใหญ่ สามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้

“สวยงาม… สมกับที่เป็นของที่ถูกเก็บซ่อนมานาน” ชายผู้นั้นเอ่ยพลางยื่นมือมาหมายจะสัมผัส ​แต่ชาติกล้าชักดาบเข้ามาใกล้เล็กน้อย

“ระวังหน่อย” ชาติกล้าเตือน “มันอันตรายกว่าที่คิด”

“เข้าใจ” ชายผู้นั้นพยักหน้า “แต่มันก็จำเป็น… ในเวลานี้”

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังแว่วมาแต่ไกล พลันมีรถยนต์สีดำทะมึนหลายคันพุ่งแหวกม่านฝนเข้ามาจอดขวางทางเดิน ​บานประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงใหญ่หลายร่างสวมชุดเกราะสีดำทะมึน ก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว

“พวกมันมาแล้ว!” ชายผู้นั้นอุทานด้วยความตกใจ

“ฉันบอกแล้วไง ว่าเรื่องนี้มันไม่ง่าย” ชาติกล้าว่าพลางเก็บดาบแห่งพระอาทิตย์ใส่เป้ตามเดิม ร่างกายเขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

“ถอยไป!” ชายชุดเกราะคนหนึ่งตะโกนใส่ ชี้มาที่ชาติกล้าและชายลึกลับ ​“ส่งของที่ขโมยมามาเสียดีๆ”

“ขโมย?” ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ “นี่ไม่ใช่การขโมย แต่มันคือการนำของกลับคืนสู่ผู้ที่ควรครอบครอง”

“คำพูดสวยหรู!” ชายชุดเกราะอีกคนตะคอก “เตรียมรับโทษทัณฑ์ได้เลย!”

กลุ่มชายชุดเกราะพุ่งเข้าใส่ชาติกล้าอย่างรวดเร็ว พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบราวกับทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่ชาติกล้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน เขาหลบหลีกหมัดที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตอบโต้ด้วยศอกที่เฉียบคม

การต่อสู้ดุเดือดขึ้นกลางสี่แยกอโศก เสียงปะทะของร่างกายและเสียงร้องของความเจ็บปวดดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ชาติกล้าใช้ความคล่องแคล่วของตนเองเป็นอาวุธ เขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม พลิกตัวหลบหลีกการโจมตีได้อย่างเหลือเชื่อ

“แกสู้เก่งกว่าที่คิดนะ!” ชายชุดเกราะคนหนึ่งพูดพลางพยายามล็อกแขนของชาติกล้า

“แล้วแกก็คิดผิดที่เข้ามาขวางทางฉัน!” ชาติกล้าตอบ เขาบิดข้อมืออย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ก่อนจะใช้สันมือฟาดเข้าที่ลำคอของคู่ต่อสู้ จนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไป

ชายชุดเกราะที่เหลือเห็นดังนั้นก็ยิ่งฮึดสู้ พวกเขาเริ่มใช้กระบองสั้นที่พกพามาด้วย ฟาดฟันเข้าใส่ชาติกล้าอย่างบ้าคลั่ง แต่ชาติกล้าก็ยังคงยืนหยัด เขาใช้มือปัดป้อง และใช้ปลายเท้าเตะตัดขาของศัตรู สลับกับการใช้หมัดแย็บเข้าที่จุดอ่อน

“ไปได้แล้ว!” ชายลึกลับตะโกนบอกชาติกล้า “ฉันจะถ่วงเวลาให้!”

ชาติกล้าเหลือบมองชายผู้นั้นที่กำลังเผชิญหน้ากับชายชุดเกราะสองคนด้วยท่าทีที่พร้อมจะสละชีพ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้ชายผู้นี้ถูกจับไป ดาบแห่งพระอาทิตย์ก็อาจจะตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว

“อย่าโง่!” ชาติกล้าตะโกนกลับ “ฉันไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง!”

เขาตัดสินใจ พุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดเกราะที่กำลังล้อมชายลึกลับอยู่ ชาติกล้าใช้ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวเป็นอาวุธ เขาหยิบถุงขยะที่ปลิวไปมาขึ้นมาปาใส่หน้าศัตรู ก่อนจะใช้กล่องกระดาษที่ตั้งอยู่ข้างทางฟาดเข้าใส่

“หน็อยแน่ะ!” ชายชุดเกราะคนหนึ่งตวาด “ไอ้เด็กเวร!”

พวกเขาเริ่มโจมตีหนักข้อขึ้น แต่ชาติกล้าก็ยิ่งอันตรายมากขึ้น เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่ต่อสู้เพื่อปกป้อง

“ชาติกล้า!” เสียงหวานใสของหญิงสาวดังขึ้นมาจากด้านหลังกลุ่มชายชุดเกราะ

ชาติกล้าหันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาด กำลังวิ่งเข้ามาหา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณหญิง!” ชายลึกลับอุทาน

“หลบไป! พวกมันอันตราย!” ชาติกล้าตะโกนบอก

แต่หญิงสาวคนนั้นกลับไม่ฟัง เธอพุ่งเข้ามาหาชาติกล้า และยื่นมือออกไปสัมผัสกับสร้อยคอที่ห้อยอยู่ที่คอของเขา สร้อยคอนั้นมีจี้รูปดวงอาทิตย์ที่ทำจากหินสีทอง เมื่อเธอสัมผัส สร้อยคอก็เปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ออกมา

ทันใดนั้น กลุ่มชายชุดเกราะก็ชะงักไป สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“พลัง… นั่นมันพลังอะไร?” ชายชุดเกราะคนหนึ่งถาม

“พลังแห่งศรัทธา… พลังแห่งความดีงาม” หญิงสาวตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาของเธอฉายประกายแห่งความกล้าหาญ

เมื่อเธอพูดจบ พลังอันอบอุ่นก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ คลื่นพลังนั้นปะทะเข้ากับกลุ่มชายชุดเกราะ ทำให้พวกเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” ชายชุดเกราะคนหนึ่งร้องลั่น

“พวกแกไม่มีวันเข้าใจ!” หญิงสาวพูดต่อ “พลังนี้… มันคือสิ่งที่พวกแกพยายามจะช่วงชิงไป!”

ชาติกล้าตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขามองหญิงสาวด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาเองเช่นกัน

“รีบไป!” หญิงสาวหันมาบอกชาติกล้า “ตอนนี้แหละ!”

ชาติกล้าไม่รอช้า เขารีบคว้าเป้ที่มีดาบแห่งพระอาทิตย์อยู่ข้างใน แล้วพุ่งทะยานไปทางอื่น ขณะที่ชายลึกลับก็รีบเคลื่อนตัวตามไป

กลุ่มชายชุดเกราะที่ยังคงยืนงุนงงอยู่ ได้แต่ตะโกนไล่หลัง แต่ก็ไม่สามารถตามได้ทัน

ชาติกล้าและชายลึกลับวิ่งหนีไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิดของกรุงเทพฯ เสียงฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แต่ในใจของชาติกล้า กลับมีคำถามมากมายถาโถมเข้ามา

ทำไมพลังนั้นถึงออกมาจากตัวหญิงสาว? พลังที่ว่านั้นคืออะไร? และที่สำคัญ… ทำไมชายชุดเกราะเหล่านั้นถึงต้องการดาบแห่งพระอาทิตย์?

เขารู้ดีว่า การต่อสู้ครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น กรุงเทพฯ เมืองหลวงแห่งประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นความลับโบราณ กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิอันดุเดือด ระหว่างพลังแห่งความดีงามและเงาอสูรที่คืบคลานเข้ามา

ชาติกล้าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด พลางกำหมัดแน่น เขารู้ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยเจอมา… บางสิ่งที่จะทดสอบศรัทธาและความกล้าหาญของเขาจนถึงที่สุด