ตอนที่ 3 — เงื่อนงำจากอดีต

เม็ดฝนยังคงโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย ยามค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำที่สะท้อนแสงไฟนีออนหลากสีสันราวกับอัญมณีที่หล่นเกลื่อนกลาดบนผืนถนนที่เปียกลื่น รถยนต์ยังคงวิ่งขวักไขว่ไปมา เสียงเครื่องยนต์บดเบียดกับเสียงฝนที่ตกลงมา สร้างเป็นดนตรีแห่งมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่สำหรับชาติกล้า ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มีแววตาคมกล้า แสงสีเหล่านั้นกลับดูหม่นหมองในค่ำคืนนี้

เขาเดินฝ่าสายฝนที่เริ่มหนักขึ้น ‌ใบหน้าคมคายเปื้อนเหงื่อ ผสมกับหยดน้ำฝนที่ไหลรินลงมาตามแนวไรผม เสื้อแจ็กเก็ตสีดำสนิทของเขาเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้า เขายังคงถือกระเป๋าหนังเก่าใบนั้นไว้ในมือแน่น ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า เป็นเครื่องเตือนใจถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

"ไอ้พวกนั้นมันตามมาเร็วจริงๆ" ชาติกล้าพึมพำกับตัวเองขณะเหลือบมองไปด้านหลังเป็นระยะๆ ​แม้จะพยายามเร่งฝีเท้าเท่าไหร่ ก็ยังรู้สึกได้ถึงเงาดำที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

เขาหันซ้ายหันขวา พยายามมองหาที่กำบัง แต่ย่านนี้เป็นย่านการค้าที่ค่อนข้างคึกคักในเวลากลางวัน แต่เมื่อย่างเข้ายามราตรี ผู้คนก็เริ่มบางตาลง อาคารพาณิชย์ส่วนใหญ่ปิดทำการ เหลือเพียงแสงไฟสลัวๆ ‍จากร้านค้าบางแห่งที่ยังคงเปิดให้บริการ ยิ่งเพิ่มความวังเวงให้กับบรรยากาศ

ทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งก็สาดส่องมายังทิศทางที่เขาอยู่ ชาติกล้าชะลอฝีเท้าลง หัวใจเต้นระส่ำ เขาพอจะประเมินได้ว่ารถคันนั้นไม่ใช่รถของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแน่นอน

"แย่แล้ว" เขาคิดพลางตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ที่อยู่ถัดไปทันที ‌ซอยนั้นมืดสนิท แทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากผนังปูนเปลือยที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝน กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก

เขาไม่ลังเลที่จะวิ่งลึกเข้าไปในซอยนั้น เหยียบย่ำไปบนพื้นโคลนที่จับตัวเป็นก้อน เสียงฝนที่ดังกลบเสียงฝีเท้าของเขาได้บ้าง แต่เขาก็ยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังไล่หลังมาอย่างไม่ลดละ

"ถอยไปซะไอ้หนุ่ม ของที่อยู่ในมือนาย ‍มันไม่เหมาะกับพวกนาย" เสียงห้าวๆ แหบพร่าดังมาจากด้านหลัง ชาติกล้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่คิดจะเผชิญหน้ากับคนพวกนี้ เขาต้องเอาของชิ้นนี้ไปให้ถึงมือคนที่เขานัดหมายไว้

เขาเหลือบมองไปด้านข้าง พบกับบันไดเหล็กที่ทอดตัวขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารเก่าๆ แห่งหนึ่ง ​มันดูผุพังและอันตราย แต่ก็เป็นทางเดียวที่จะหนีพ้นจากรถคันนั้นได้

"ขอโทษด้วยนะพี่" ชาติกล้าพึมพำ ก่อนจะปล่อยกระเป๋าหนังลงกับพื้นชั่วคราว แล้วกระโจนปีนป่ายขึ้นบันไดเหล็กอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะเสียดสีกันดังน่าหวาดเสียว แต่เขาก็ไม่สนใจ

เมื่อถึงดาดฟ้า ลมเย็นปะทะใบหน้า ​แต่ก็ยังไม่สามารถไล่ความเหนอะหนะของเหงื่อและความอึดอัดในใจของเขาออกไปได้ เขามองลงไปด้านล่าง เห็นรถสีดำคันนั้นจอดชะลออยู่ตรงปากซอย คนสองคนในชุดสีเข้มก้าวลงมาจากรถ พวกเขาสวมหมวกและมีสีหน้าเคร่งขรึม

"มันหนีขึ้นไปบนนั้นแล้ว" หนึ่งในนั้นพูดด้วยเสียงห้วนๆ

"ตามไป!" อีกคนตะโกนสั่ง

ชาติกล้าไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามทางเดินบนดาดฟ้า ​พยายามหลบซ่อนตัวอยู่หลังสิ่งของต่างๆ ที่กองระเกะระกะ เขาเห็นร่างของชายสองคนกำลังปีนบันไดเหล็กขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เราต้องคุยกัน" ชาติกล้าตะโกนออกไป หวังจะยื้อเวลา

"ไม่ต้องคุยอะไรทั้งนั้น ส่งของมาซะดีๆ แล้วเราจะปล่อยนายไป" เสียงห้าวๆ ที่เขาได้ยินในซอยดังขึ้นอีกครั้ง

"แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ?" ชาติกล้าถามกลับ พยายามรวบรวมสติ

"ถ้านายไม่ยอม... เราก็คงต้องใช้กำลัง"

ชาติกล้ารู้ดีว่าการต่อสู้กับคนสองคนในสภาพนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจหันหลังวิ่งไปทางมุมหนึ่งของดาดฟ้า ที่นั่นมีช่องลมขนาดใหญ่ของอาคารตั้งอยู่ เขาคาดว่าน่าจะมีทางลงไปได้

เมื่อไปถึง เขามองลงไปอีกครั้ง เห็นแสงไฟจากถนนด้านล่าง ช่างเป็นภาพที่ชวนสยดสยอง เขาไม่เห็นทางอื่นที่จะหนีไปได้แล้ว

"เอาล่ะ... ถึงเวลาตัดสินใจแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น ชายสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขา ชาติกล้าหันกลับไป เผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไม่กลัว

"ของในมือของนาย... มันอันตรายเกินกว่าที่คนทั่วไปจะครอบครองได้" ชายคนหนึ่งพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้

"ผมรู้" ชาติกล้าตอบ "แต่มันจำเป็น"

"จำเป็นสำหรับใคร?"

"สำหรับทุกคน"

ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้น ชาติกล้าก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง เป็นเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชายทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความหงุดหงิด

"ชิบหายแล้ว!" หนึ่งในนั้นสบถ

"ไป!" ชายอีกคนพูดพลางดึงแขนเพื่อนให้รีบถอยกลับไป

ชาติกล้าเห็นโอกาส จึงรีบคว้ากระเป๋าหนังของเขา แล้วกระโดดลงจากดาดฟ้า ใช้ช่องลมเป็นที่ยึดเกาะ และค่อยๆ ไต่ลงมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อลงมาถึงพื้นด้านล่าง เขาพบว่ารถตำรวจจอดอยู่ไม่ไกลจากปากซอย ชายทั้งสองคนหายตัวไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและความสับสน

เขาเดินไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังลงมาจากรถ

"คุณเป็นใครครับ? เกิดอะไรขึ้นตรงนี้?" เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งถาม

ชาติกล้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าจะบอกความจริงทั้งหมดได้หรือไม่

"ผม... ผมกำลังจะไปส่งของครับ แล้วก็มีคนมาดักปล้น" เขาโกหกเพียงบางส่วน

"มีของอะไรบ้างครับ? เห็นคุณถือกระเป๋าใบใหญ่?"

"เป็นเอกสารสำคัญครับ" ชาติกล้าตอบ "ผมไม่เห็นหน้าคนร้ายชัดเจนครับ พวกเขาใส่หมวกแล้วก็รีบหนีไป"

เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้า พวกเขามีหน้าที่รับแจ้งความและไล่ล่าคนร้าย แต่สำหรับชาติกล้า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวนานและอันตราย

หลังจากให้ปากคำเสร็จ ชาติกล้าก็ขอตัว เขาต้องรีบไปพบกับคนที่เขานัดหมายไว้ ยิ่งดึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

เขาเดินออกมาจากซอยนั้นอีกครั้ง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกอยู่ แต่คราวนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"พวกแกคิดว่าจะหยุดฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ยังอีกไกล"

ชาติกล้าเดินเข้าไปในความมืดของเมืองกรุงเทพฯ พร้อมกับกระเป๋าหนังใบนั้นที่เปรียบเสมือนกุญแจไขสู่ความลับโบราณ และการผจญภัยครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...

---

ขณะที่ชาติกล้ากำลังเดินลึกเข้าไปในตรอกซอยที่มืดมิด เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากที่ไหนสักแห่ง เขาชะลอฝีเท้าลงทันที พยายามเพ่งมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ นอกเสียจากเงาตะคุ่มที่ทอดตัวอยู่ตามซอกตึก

"หรือจะเป็นพวกมันอีก?" เขาคิด เขาตัดสินใจเร่งฝีเท้าขึ้นอีกครั้ง แต่แล้ว สัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดู

เป็นข้อความจากผู้ส่งนิรนาม:

"เป้าหมายเปลี่ยน... ปฏิบัติการลับ... รหัส: สุวรรณภูมิ... ค้นหา 'กุญแจแห่งอดีต'... ยามนี้... คือจุดเริ่มต้น..."

ชาติกล้าขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้รับข้อความลักษณะนี้มาก่อน ข้อความนี้มีความหมายว่าอย่างไร? "กุญแจแห่งอดีต" คืออะไร? และที่สำคัญ ใครคือผู้ส่งข้อความนี้?

เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ อีกครั้ง คราวนี้ สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับหน้าต่างชั้นบนสุดของอาคารเก่าแก่แห่งหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า แสงไฟสีส้มนวลส่องลอดออกมาจากบานหน้าต่างบานนั้นอย่างริบหรี่ ราวกับมีใครกำลังรอคอยอยู่

ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าที่นั่นอาจเป็นจุดหมายปลายทางของเขา หรืออาจเป็นกับดักที่อันตรายที่สุด

"สุวรรณภูมิ..." เขาเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ ชื่อที่คุ้นหู แต่กลับมีความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ในตอนนี้

ชาติกล้าตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะต้องไปที่นั่น เขาจะต้องไขปริศนาทั้งหมดให้ได้ ไม่ว่ามันจะนำพาเขาไปสู่ความสำเร็จ หรือหายนะก็ตาม

เขาเดินตรงไปยังอาคารหลังนั้น ความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นถาโถมเข้ามา หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะทะลุออกมาจากอก

แสงไฟสีส้มจากหน้าต่างชั้นบนสุดดูเหมือนจะเชื้อเชิญเขาเข้าไป ราวกับเป็นประตูสู่โลกอีกใบ ที่ซึ่งประวัติศาสตร์โบราณกำลังรอคอยเขาอยู่

ชาติกล้าเดินขึ้นบันไดอย่างไม่ลังเล เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินที่มืดมิดและเงียบสงัด ราวกับมีเพียงเขาผู้เดียวในโลกนี้

เมื่อเขาไปถึงประตูห้องที่เปิดแสงไฟอยู่ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง รวบรวมความกล้า แล้วผลักประตูเข้าไปช้าๆ...

แสงไฟภายในห้องสว่างเพียงพอที่จะทำให้เขามองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ภายในห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ดูมีราคาค่าควรแก่การสะสม มีกลิ่นอายของอดีตที่อบอวลไปทั่ว

กลางห้อง มีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขน ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของท่านกลับยังคงเฉียบคมราวกับนักล่า

"มาแล้วสินะ ชาติกล้า" ชายชรากล่าวทักทาย เสียงของท่านนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

ชาติกล้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกได้ว่าชายชราผู้นี้คือคนที่เขากำลังตามหา

"ท่าน... ท่านคือใคร?" ชาติกล้าเอ่ยถาม

"ข้าคือผู้เฝ้าระวัง" ชายชราตอบ "ผู้เฝ้าระวังความลับแห่งสุวรรณภูมิ"

"ความลับ?" ชาติกล้าถามอย่างสงสัย

"ใช่ ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย" ชายชราผายมือไปทางกระเป๋าหนังในมือของชาติกล้า "ของในมือเจ้า... คือกุญแจดอกแรก"

ชาติกล้าก้าวเข้าไปใกล้ชายชรา เขารู้สึกได้ว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ความลับโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานครกำลังจะเปิดเผยออกมา และเขาคือผู้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน...