ตอนที่ 4 — มรดกแห่งขุนพล

หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แต่คราวนี้สายฝนดูจะบางเบาลงกว่าที่เคย เป็นเพียงละอองน้ำที่ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครยังคงอบอวลไปด้วยความชุ่มฉ่ำและแสงไฟสีสันที่สาดส่องสะท้อนไปทั่วราวกับภาพวาดนามธรรม ชาติกล้า ก้าวเดินอย่างมั่นคงบนทางเท้าที่เปียกลื่น เสียงฝีเท้าของเขาดังเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอท่ามกลางเสียงรถราที่ยังคงวิ่งขวักไขว่ไปมา เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ‌ไม่มีแม้แต่แสงดาวให้เห็น มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าที่ทะลวงผ่านม่านเมฆลงมาเป็นบางครั้ง

เขายังคงคิดถึงคำพูดของหลวงปู่สุเมธ ไม่ใช่แค่เรื่องของ "มังกรดำ" แต่เป็นเรื่องของ "มรดก" ที่ท่านกล่าวถึง มรดกที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ท่ามกลางความศิวิไลซ์ของเมืองหลวงนี้ ​มรดกที่หลวงปู่สุเมธอ้างว่ามีความสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเขา

"มรดก... มันจะเป็นอะไรไปได้บ้างนะ" ชาติกล้าพึมพำกับตัวเองขณะหยุดยืนมองภาพสะท้อนของใบหน้าตนเองบนกระจกของร้านค้าแห่งหนึ่ง ภาพสะท้อนของชายหนุ่มที่ดวงตาฉายแววครุ่นคิด ล้อมรอบไปด้วยแสงไฟนีออนสีแดงและสีน้ำเงิน

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังถี่กระชั้นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นถนนมาถึงฝ่าเท้า ‍ชาติกล้าหันขวับไปมองทันที เขาเห็นเงาตะคุ่มสามร่างกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง ร่างเหล่านั้นเคลื่อนไหวว่องไวดุจเงาที่ถูกลมพัดพามา

"พวกแก!" ชาติกล้าตะโกนลั่น เขารู้ทันทีว่าไม่ใช่มิตร ใบหน้าของเขาฉายแววกร้าว เขาไม่รอช้าที่จะตั้งรับ

เงาตะคุ่มร่างแรกกระโดดเข้ามาพร้อมกับดาบสั้นที่สะท้อนแสงไฟ ชาติกล้าพุ่งตัวหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด ‌ใบดาบเฉี่ยวผ่านอากาศไปเพียงเส้นยาแดง

"คิดจะตามข้ามาถึงนี่เชียว!" ชาติกล้าตอบโต้ เขาใช้หมัดซ้ายชกเข้าใส่ปลายคางของคู่ต่อสู้จนเสียหลัก ก่อนจะตามด้วยการเตะตัดขาอย่างรวดเร็ว ร่างนั้นเสียการทรงตัวล้มลงไปกองกับพื้น

แต่ยังไม่ทันที่ชาติกล้าจะได้ตั้งตัว ร่างที่สองก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับกระบองเหล็ก ชาติกล้าต้องยกแขนซ้ายขึ้นปัดป้องเสียงดัง "เพล้ง!" ‍กระบองเหล็กนั้นมีน้ำหนักมากจนแขนของเขารู้สึกชาไปชั่วขณะ

"นี่มันพวกของมังกรดำงั้นเหรอ" ชาติกล้ากัดฟัน เขาหรี่ตามองไปยังอีกสองร่างที่กำลังเข้ามาประชิด

"แกต้องชดใช้ที่เข้ามายุ่งเรื่องของนาย!" เสียงแหบห้าวของร่างที่สามดังขึ้น ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง

การต่อสู้กลับมาดุเดือดอีกครั้งกลางทางเท้าที่เปียกลื่น แสงไฟนีออนสะท้อนเป็นประกายวูบวาบไปทั่วบริเวณ ชาติกล้าต้องใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือกับศัตรูทั้งสาม ซึ่งแต่ละคนก็มีฝีมือไม่ธรรมดา

เขาใช้ความคล่องแคล่วของตนเองหลบหลีกการโจมตีที่หนักหน่วง ​เขาเห็นช่องว่างเมื่อร่างที่สองกำลังจะฟาดกระบองเข้าใส่ ชาติกล้าหมุนตัวหลบพร้อมกับใช้เท้ากระทืบเข้าใส่ข้อเท้าของอีกฝ่ายจนเกิดเสียง "กร๊อบ" ร่างนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

แต่ยังมีร่างที่สามที่แข็งแกร่งที่สุด ชาติกล้าต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรง ร่างนั้นมีพละกำลังมหาศาล ทุกการโจมตีของมันหนักหน่วงและรุนแรง ชาติกล้าต้องอาศัยการหลบหลีกและการปัดป้องอย่างชำนาญ

"แกน่ะ... ​มันลูกไม้ตื้นๆ!" ร่างที่สามหัวเราะเยาะ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"ใครจะเป็นฝ่ายตื้นกว่ากัน... เดี๋ยวก็รู้!" ชาติกล้าตอบกลับ เขาเห็นโอกาสที่ร่างที่สามกำลังจะใช้หมัดขวาชกเข้าใส่ ชาติกล้าตัดสินใจเสี่ยง เขาปล่อยให้หมัดนั้นเฉี่ยวผ่านลำตัวไปเพียงเล็กน้อย ​พร้อมกับก้มตัวลงต่ำ ก่อนจะใช้ไหล่กระแทกเข้าที่สีข้างของคู่ต่อสู้จนเซถอยหลังไป

ในจังหวะที่คู่ต่อสู้กำลังเสียหลัก ชาติกล้าไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงสุด เขาเห็นสร้อยคอที่ห้อยอยู่บนคอของร่างที่สาม มันเป็นสร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปหัวกะโหลก

"ของพวกแก... มันต้องหมดไปจากที่นี่!" ชาติกล้าตะโกนเสียงดัง เขาใช้ปลายนิ้วที่แข็งแกร่งของตนเองเกี่ยวเข้าที่สร้อยคอ แล้วกระชากอย่างแรง

"อ๊ากกก!" เสียงร้องของร่างที่สามดังขึ้น พร้อมกับเสียง "แกร๊ก" ของสร้อยคอที่ขาดออก จี้รูปหัวกะโหลกหลุดออกจากคอ

เมื่อจี้รูปหัวกะโหลกหลุดออกไป ร่างที่สามก็ทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าของมันเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับคนหมดแรง ใบหน้าของมันเริ่มมีริ้วรอยปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"นี่มัน... อะไรกัน!" ชาติกล้าตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"พลัง... พลังของนาย... มันหายไป!" ร่างที่สามพยายามจะพูด แต่เสียงของมันแผ่วเบาลงทุกที

ไม่นาน ร่างที่สามก็สลบไปกองกับพื้น ส่วนอีกสองร่างที่ได้รับบาดเจ็บไปก่อนหน้านี้ก็พยายามคลานหนีไปอย่างทุลักทุเล

ชาติกล้าหอบหายใจ เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลปนกับน้ำฝนบนใบหน้า เขาเดินเข้าไปหยิบจี้รูปหัวกะโหลกที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาดู มันทำจากโลหะสีดำสนิท เย็นเฉียบเมื่อสัมผัส

"นี่มัน... เป็นแหล่งพลังงานของพวกมันงั้นเหรอ" เขาครุ่นคิด

เมื่อเขาก้มลงมองร่างที่สามที่สลบไป เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น มันคือรอยสักรูปมังกรสีดำที่ใหญ่โตเต็มแผ่นหลัง

"มังกรดำ..." ชาติกล้าพึมพำ เขาแน่ใจแล้วว่าพวกนี้คือสมุนของ "มังกรดำ" ที่หลวงปู่สุเมธเคยเตือน

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ทางเท้าที่ตอนนี้เริ่มมีผู้คนเริ่มหยุดมองด้วยความสงสัย ตำรวจจราจรที่อยู่ไม่ไกลก็กำลังโบกรถให้หยุดชะลอตัว

"ต้องรีบไปจากที่นี่ก่อน" ชาติกล้าตัดสินใจ เขาเก็บจี้รูปหัวกะโหลกใส่กระเป๋า แล้วรีบเดินจากไป ทิ้งภาพความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง

เขาเดินมาถึงตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นที่หลบซ่อนตัวจากสายตาของผู้คนได้อย่างดี ชาติกล้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาตัดสินใจที่จะลองสำรวจ "มรดก" ที่หลวงปู่สุเมธกล่าวถึงอีกครั้ง

"หลวงปู่... ท่านบอกว่ามันซ่อนอยู่ท่ามกลางความเก่าแก่... ท่ามกลางประวัติศาสตร์" ชาติกล้าทวนคำพูดของหลวงปู่

เขานึกถึงวัดเก่าแก่หลายแห่งในกรุงเทพฯ ที่มีอายุหลายร้อยปี วัดเหล่านั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวและความลี้ลับที่อาจถูกฝังกลบไว้ภายใต้กาลเวลา

"วัด... วัดอรุณฯ หรือเปล่า? หรือว่าวัดโพธิ์? หรือ... วัดสุทัศน์?" เขาไล่เรียงชื่อวัดต่างๆ ในใจ

เขาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นการค้นหาจาก "วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร" วัดเก่าแก่แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเก่า ใกล้กับเสาชิงช้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สำคัญของกรุงเทพฯ

เมื่อชาติกล้าเดินออกมาจากตรอก เขาก็พบว่าฝนหยุดตกแล้ว ท้องฟ้าเริ่มปรากฏแสงจันทร์รำไร ดวงดาวเริ่มส่องประกายระยิบระยับ

"ได้เวลา... ตามหามรดกแล้ว" ชาติกล้ากล่าวกับตัวเองด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

เขาขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง และบอกปลายทางกับคนขับ "วัดสุทัศนเทพวรารามครับ"

ระหว่างทาง ชาติกล้าหยิบจี้รูปหัวกะโหลกออกมาดูอีกครั้ง มันยังคงเย็นเฉียบ และเมื่อเขาสัมผัสมัน เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา มันเป็นพลังงานที่น่าขนลุก

"นี่มัน... อาจจะเป็นแค่จุดเริ่มต้น" ชาติกล้าคิด เขาไม่รู้เลยว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และมีอันตรายอีกมากมายรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า

รถแท็กซี่เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่ยังคงเปียกชื้น แสงไฟนีออนยังคงสาดส่องสะท้อนไปมา ชาติกล้าเอนหลังพิงเบาะรถ เขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นกับภารกิจที่อยู่ตรงหน้า

เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงคำสอนของหลวงปู่สุเมธอีกครั้ง ท่านเคยกล่าวว่า "ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มักถูกซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด"

"ที่ที่ไม่มีใครคาดคิด..." ชาติกล้าพึมพำ

เมื่อรถแท็กซี่มาถึงบริเวณวัดสุทัศนเทพวราราม ชาติกล้าก็ลงจากรถ เขามองไปยังความงามสง่าของพระอุโบสถและเจดีย์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้แสงจันทร์

"ที่นี่... คงมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่" เขาคิด

ชาติกล้าเดินเข้าไปในบริเวณวัดอย่างเงียบเชียบ ยามค่ำคืนของวัดแห่งนี้เต็มไปด้วยความสงบ เยือกเย็น และศักดิ์สิทธิ์

ขณะที่เขากำลังเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณซุ้มประตูทางเข้า

"ใครน่ะ!" ชาติกล้าตะโกนถาม

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเงาตะคุ่มนั้นที่กำลังพยายามหลบหนีไป

ชาติกล้าไม่รอช้า เขาพุ่งตัวตามไปทันที การไล่ล่ากลางลานวัดโบราณที่เงียบสงัดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น