ตอนที่ 11 — เงาอสูรในเมืองหลวง

ละอองหมอกที่โปรยปรายยามราตรีแห่งกรุงเทพฯ ยังคงโอบอุ้มเมืองหลวงแห่งนี้ไว้ด้วยไอเย็นชื้น แต่สำหรับชาติกล้า มันกลับเป็นเพียงม่านบางๆ ที่บดบังความจริงอันโหดร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้น ยามนี้มิได้เป็นเพียงภาพสะท้อนของความเจริญรุ่งเรือง หากแต่กลับยิ่งขับเน้นเงาแห่งความมืดและความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าใบแห่งราตรี ‌แผลใจที่ยังคงกรีดลึกจากการสูญเสีย ‘เหมย’ นางอันเป็นที่รัก ยังคงปะทุขึ้นเป็นระยะๆ ยามที่ภาพใบหน้าของนางฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิด การจากไปของนางมิใช่เพียงการสูญเสียคนรัก หากแต่ยังเป็นการปลดปล่อยปิศาจร้ายที่ถูกผนึกไว้ให้ออกมาอาละวาดอีกครั้ง

เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกหลากหลายตีวนอยู่ในอก ​ความโกรธแค้น ความเศร้าโศก และความรู้สึกผิดที่ยากจะบรรยาย ราตรีนี้เขาไม่ได้เพียงแค่ตามล่าหาความจริงเบื้องหลังการตายของเหมย แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับอดีตที่หลอกหลอน และพลังอำนาจโบราณที่กำลังจะตื่นขึ้น

“แกอยู่ที่ไหนกันแน่” ชาติกล้าพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบสำรวจไปรอบๆ ‍ซอยแคบที่ทอดตัวลึกลงไปจากถนนสายหลัก กลิ่นอับชื้นของน้ำเน่าและเศษขยะคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย เสียงหมาหอนดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ยิ่งเพิ่มบรรยากาศความวังเวง

เขาสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนผนังอิฐที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำ เป็นรอยครูดที่ยาวผิดปกติ ลึกราวกับถูกของมีคมขนาดมหึมาขูดไว้ รอยพวกนั้นดูสดใหม่ ผิวอิฐที่แตกเป็นขุยยังคงเป็นสีแดงเข้ม ‌ไม่ใช่สีคล้ำที่ผ่านกาลเวลามานาน

“นี่มัน… ไม่ใช่ฝีมือคนแน่ๆ”

ชาติกล้าชักปืนพกคู่ใจออกมา ดวงตาเพ่งมองไปตามรอยครูดเหล่านั้นอย่างระแวดระวัง เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ สัมผัสของพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้า รองเท้าบูทหนังสื่อคู่ใจของเขากำลังพาเขาเข้าไปสู่ใจกลางของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

ทันใดนั้น เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง “แก… ‍กำลังตามหาอะไรอยู่… มนุษย์”

ชาติกล้าสะดุ้งสุดตัว เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ปืนถูกยกขึ้นพร้อมเล็งไปที่ต้นเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ยืนนิ่งอยู่กลางซอย ดวงตาของเขาเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านคุ ท่ามกลางความมืด ​สัมผัสของพลังงานบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น บรรยากาศรอบตัวพลันหนาวเย็นยะเยือกจนผิวหนังของชาติกล้าแทบจะแข็งตัว

“แกเป็นใคร” ชาติกล้าถาม เสียงของเขาแข็งกร้าว แต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง

“ข้า… คือผู้พิทักษ์… ผู้เฝ้ามอง” ร่างนั้นตอบ ​เสียงแหบพร่าของมันยังคงก้องอยู่ในอากาศ “และเจ้า… กำลังก้าวก่ายในสิ่งที่เจ้าไม่ควรจะยุ่ง”

“เหมย… แกเกี่ยวข้องกับการตายของเหมยใช่ไหม” ชาติกล้าถามตรงๆ ดวงตาไม่ละไปจากใบหน้าภายใต้หมวกคลุม

“นาง… เข้าใจผิด… เข้าใจผิดในหน้าที่… ​ของนาง” ร่างนั้นกล่าว “แต่การสูญเสียของนาง… คือการเปิดทาง… สำหรับผู้ที่หลับใหล”

“ผู้ที่หลับใหล? แกหมายถึงอะไร!” ชาติกล้าตวาด

“เจ้า… ไม่เข้าใจ… สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น” ร่างนั้นกล่าว “มังกร… กำลังจะตื่น… และสุวรรณภูมิ… จะต้องสั่นสะเทือน”

คำว่า ‘มังกร’ ทำให้เลือดในกายของชาติกล้าพลุ่งพล่าน นี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด! มังกรโบราณที่ถูกเล่าขานในตำนาน ผนึกไว้ด้วยพลังแห่งเทพเจ้า บัดนี้กำลังจะตื่นขึ้น!

“แก… รู้ที่อยู่ของมัน!” ชาติกล้าถาม เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นและความหวัง

“รู้… แต่… จะบอกเจ้า… ก็ต่อเมื่อ… เจ้าพิสูจน์ตัวเอง” ร่างนั้นตอบ “พลังแห่ง… อสูร… กำลังคุกคาม… กรุงเทพฯ… เจ้าจะหยุดมันได้หรือไม่… หรือเจ้า… จะกลายเป็น… เหยื่อของมัน”

ก่อนที่ชาติกล้าจะทันได้ตอบสนอง ร่างในชุดคลุมสีดำก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์! แสงสีแดงจากดวงตาของมันสาดส่องไปทั่วซอย ชาติกล้าหลบหลีกการโจมตีอย่างฉิวเฉียด กรงเล็บแหลมคมของอีกฝ่ายฟาดผ่าอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นกลางซอยแคบๆ แห่งนี้! ชาติกล้าอาศัยความคล่องแคล่วและความได้เปรียบของอาวุธปืน เขาพยายามยิงสกัด แต่กระสุนดูเหมือนจะไม่มีผลต่อร่างนั้นเลย มันเคลื่อนไหวราวกับเงา ลมหายใจของชาติกล้าเริ่มติดขัด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามไรผม

“แก… เป็นพวกเดียวกับมัน!” ชาติกล้าตะโกนขณะหลบการโจมตีอีกครั้ง

“ข้า… คือ… ผู้ท้าชิง… ผู้แข็งแกร่ง… เท่านั้น… ที่คู่ควร… กับความลับ… ของมังกร” ร่างนั้นตอบ พลังงานแห่งความมืดรอบตัวมันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ชาติกล้าถอยกรูด เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ‘เหมย’ เคยเล่าให้เขาฟังถึงกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า ‘ผู้ท้าชิง’ ผู้ที่เชื่อว่าตนเองคู่ควรที่จะครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตโบราณ

“แก… เป็นหนึ่งในพวก ‘ผู้ท้าชิง’ ที่เหมยเคยบอกใช่ไหม!” ชาติกล้าถาม

“ถูกต้อง… แต่… เจ้า… ยังไม่เข้าใจ… ความหมายที่แท้จริง… ของคำว่า… ‘ผู้ท้าชิง’” ร่างนั้นกล่าว

ในขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะกันอยู่นั้น ชาติกล้าก็สังเกตเห็นบางสิ่งผิดปกติที่ปลายซอย เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงพูดคุยอื้ออึง

“มาแล้ว… สมุนของมัน…” ร่างในชุดคลุมสีดำกล่าว

“สมุน? พวกแก… ทำงานเป็นขบวนการ!” ชาติกล้าอุทาน

ทันใดนั้น กลุ่มคนจำนวนหนึ่งในชุดคลุมสีดำเช่นเดียวกัน ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากซอย พวกเขาทุกคนมีดวงตาสีแดงเรืองรองราวกับอีกฝ่าย ชาติกล้าตกอยู่ในวงล้อม!

“พวกแก… คิดจะทำอะไร!” ชาติกล้าชักปืนขึ้นพร้อมเผชิญหน้า

“หยุด… การค้นหา… ของเจ้า… ซะ… มนุษย์” ชายที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มกล่าว “มังกร… จะไม่ปรากฏ… ให้เจ้า… ผู้ที่อ่อนแอ… ได้พบเจอ”

“อ่อนแอ? ข้า… จะแสดงให้พวกแกเห็น… ว่าใคร… คือผู้ที่อ่อนแอ!” ชาติกล้าคำราม

การต่อสู้ดุเดือดขึ้นอีกครั้ง! ชาติกล้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูหลายคนพร้อมกัน เขาใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มี ปืนพกคู่ใจของเขายิงออกไปไม่หยุดยั้ง แต่พวก ‘ผู้ท้าชิง’ เหล่านี้กลับมีความสามารถพิเศษ พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วราวกับปีศาจ และดูเหมือนจะฟื้นฟูบาดแผลได้อย่างน่าอัศจรรย์

ชาติกล้าถูกผลักไปชนกับกำแพงอิฐ ร่างของเขากระแทกเข้ากับความเย็นเฉียบของอิฐ รอยครูดที่เขาเห็นก่อนหน้านี้คือหลักฐานที่ชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของพวกมัน

“พลัง… ของเจ้า… ยังไม่พอ… สำหรับการเผชิญหน้า… กับพลัง… แห่งอสูร” ชายหัวหน้ากลุ่มกล่าว เสียงเย้ยหยัน

ชาติกล้ากัดฟันแน่น เขาเห็น ‘เหมย’ ในช่วงเวลาสุดท้ายของนาง นางกำลังพยายามปกป้องบางสิ่งบางอย่าง… บางสิ่งที่มีค่า… และบัดนี้… สิ่งนั้นกำลังถูกคุกคาม

“ข้า… จะไม่ยอมให้พวกแก… เอาสิ่งที่เหมยปกป้อง… ไปได้เด็ดขาด!” ชาติกล้าตะโกนก้อง

เขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองขยะ เป็นกล่องไม้โบราณที่สลักลวดลายแปลกตา มันดูเก่าแก่และมีความพิเศษบางอย่าง

“นั่น… คือ… สิ่งที่นาง… หวงแหน…” ชายหัวหน้ากลุ่มกล่าว ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่กล่องไม้ “แต่… มัน… จะเป็นของเรา… ในไม่ช้า…”

ชาติกล้าตัดสินใจทันที เขาพุ่งตัวไปคว้ากล่องไม้ใบนั้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับพวก ‘ผู้ท้าชิง’ อีกครั้ง

“ถ้าพวกแกอยากได้… ก็ต้องผ่านข้าไปก่อน!”

เขากระชับกล่องไม้ไว้ในมือแน่น เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในคืนนี้ ท่ามกลางละอองหมอกที่ยังคงปกคลุมกรุงเทพฯ เงาอสูรแห่งพวก ‘ผู้ท้าชิง’ กำลังจะปะทะกับความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของชายหนุ่มผู้สูญเสีย… และการเปิดเผยความลับของกล่องไม้นั้น… อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำเขาไปสู่การเผชิญหน้ากับ ‘มังกร’… หรืออาจจะเป็นจุดจบของเขา…

ชาติกล้าสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบิดเบี้ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากกล่องไม้ในมือ ความร้อนที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น… และเสียงกระซิบที่ดังแว่วมาจากภายใน… เสียงที่ทำให้ขนลุก… และปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น…

เขาจะสามารถปกป้องกล่องไม้ใบนี้ได้หรือไม่? และพลังที่แท้จริงของมันคืออะไร? การต่อสู้ที่ดุเดือดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…