ตอนที่ 13 — รัตติกาลเลือด ณ ลุมพินี

ละอองหมอกบางเบาที่โรยปรายลงมายามราตรีแห่งกรุงเทพมหานคร มิได้ช่วยคลายความอึดอัดที่กัดกินหัวใจของชาติกล้าได้เลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากการโปรยปรายของสายฝนเมื่อครู่ กลับยิ่งขับเน้นให้อารมณ์ของเขาขุ่นมัวลงไปอีก กลิ่นอายแห่งความไม่แน่นอน ความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าแห่งความศิวิไลซ์ของมหานครแห่งนี้ กำลังก่อตัวเป็นพายุหมุนที่บีบรัดตัวเขาให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งอันตราย

หลังจากที่ถูกโจมตีอย่างไม่คาดฝันโดยกลุ่มนักฆ่าลึกลับที่ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในคืนก่อน ชาติกล้าตระหนักดีว่าเขาได้ก้าวเข้าไปในเกมที่อันตรายกว่าที่เคยคาดคิด ‌การคุกคามนั้นไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่การต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติอีกต่อไป แต่ยังรวมถึงอำนาจมืดที่แฝงกายอยู่ในเงามืดของสังคมมนุษย์อีกด้วย

เขาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้ เขาต้องตามล่าหาความจริงเบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้ และที่สำคัญกว่านั้น เขาต้องค้นหาว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังอำนาจที่กำลังพยายามจะกำจัดเขาให้สิ้นซาก

“แกแน่ใจนะว่าอยากจะไปต่อ” เสียงห้าวๆ ของบุญรอดดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสารที่แนบอยู่กับหู เสื้อผ้าของบุญรอดเต็มไปด้วยรอยเปื้อนจากการต่อสู้เมื่อคืน ​แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววเหน็ดเหนื่อยแต่ก็เด็ดเดี่ยว

“ฉันจะหยุดไม่ได้ บุญรอด” ชาติกล้าตอบเสียงหนักแน่นขณะที่กำลังขับรถเก๋งสีดำคันเก่าของเขาไปตามถนนสายหนึ่งที่ทอดยาวเข้าไปในย่านธุรกิจใจกลางกรุงเทพฯ “พวกมันกล้าบุกเข้ามาถึงที่พักของฉัน หมายความว่าพวกมันไม่กลัวอะไรอีกต่อไป ถ้าฉันไม่หยุดพวกมันตอนนี้ มันก็จะไปก่อความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก”

“ฉันรู้ว่าแกไม่ยอมแพ้ง่ายๆ” บุญรอดถอนหายใจ ‍“แต่พวกนั้นไม่ใช่กระจอกนะ ชาติกล้า พวกมันไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่ถูกจ้างมา พวกนั้นมีความสามารถพิเศษบางอย่างที่แกต้องระวังตัวให้มาก”

“ฉันรู้” ชาติกล้าพยักหน้า แม้ว่าบุญรอดจะมองไม่เห็น “ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่พวกมันแฝงอยู่ แต่ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร ‌หรือมีพลังมากแค่ไหน ฉันก็จะสู้จนถึงที่สุด”

จุดหมายปลายทางของชาติกล้าคือสวนลุมพินี สวนสาธารณะใจกลางเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความร่มรื่นและความสงบในยามกลางวัน แต่ยามราตรีที่มืดมิดเช่นนี้ กลับมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาได้รับข้อมูลลับมาจากแหล่งข่าวที่ไม่ประสงค์ออกนามว่า จะมีการพบปะลับๆ ของกลุ่มบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ‍ณ จุดใดจุดหนึ่งภายในสวนแห่งนี้

ชาติกล้าเลี้ยวรถเข้าไปจอดในลานจอดรถที่ค่อนข้างเปลี่ยว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องสว่างเป็นหย่อมๆ พอให้มองเห็นทาง แต่ก็สร้างเงาทะมึนที่ดูน่าขนลุก เขาดับเครื่องยนต์ และปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เขาหลับตาลง ​สูดลมหายใจลึกๆ พยายามจับสัมผัสกับกระแสพลังงานที่บุญรอดกล่าวถึง

“พร้อมแล้ว” เขาพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูรถลงไป

อากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ยังคงมีความชื้นเจือปนอยู่ กลิ่นดิน กลิ่นดอกไม้ และกลิ่นไอเสียรถยนต์ที่ผสมผสานกัน ​ก่อให้เกิดกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของมหานครแห่งนี้ ชาติกล้าก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยอิฐ ท่ามกลางต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยความมืด เงาของใบไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม ยามต้องแสงไฟ ทำให้ดูเหมือนกำลังเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง

เขาสังเกตเห็นกลุ่มคนกลุ่มเล็กๆ กำลังยืนรวมตัวกันอยู่บริเวณใกล้กับสระน้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง แสงจันทร์ที่ส่องลงมาพอจะเผยให้เห็นรูปร่างของพวกเขา ​แต่ก็ไม่ชัดเจนนักว่ามีจำนวนกี่คน และเป็นใครบ้าง

ชาติกล้าเลือกที่จะซุ่มตัวอยู่หลังพุ่มไม้ขนาดใหญ่ เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา “บุญรอด ฉันเห็นกลุ่มเป้าหมายแล้ว อยู่ใกล้สระน้ำ”

“ระวังตัวด้วย ชาติกล้า” เสียงบุญรอดดังมาอย่างร้อนรน “ฉันตรวจจับพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นตรงนั้นได้ มันแรงมาก”

ก่อนที่ชาติกล้าจะได้ตอบอะไร ร่างเงาหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ร่างนั้นเคลื่อนไหวได้รวดเร็วจนตามองแทบไม่ทัน และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เมื่อร่างนั้นอยู่ใกล้พอ ชาติกล้าก็สังเกตเห็นว่ามันไม่ใช่คนธรรมดา

มันคือ... มนุษย์หมาป่า!

ลำตัวใหญ่กำยำ ปกคลุมไปด้วยขนสีเข้ม ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉาน ปากแหลมคมเผยให้เห็นเขี้ยวที่แหลมคมน่ากลัว มันคำรามเสียงดังลั่น จนสัตว์ที่กำลังหากินในสวนลุมพินีต้องตกใจวิ่งหนีกระเจิง

ชาติกล้าตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่สัญชาตญาณนักสู้ก็ปลุกเขาให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ว่าพวกนักฆ่าที่บุกเขาเมื่อคืนก็มีร่องรอยของการใช้พลังเหนือธรรมชาติเช่นกัน

“บุญรอด! มันเป็น... มนุษย์หมาป่า!” ชาติกล้าตะโกนกลับไปเสียงดัง

“บ้าไปแล้ว! พวกมันเอาของพวกนั้นมาใช้แล้วเหรอ!” เสียงบุญรอดเต็มไปด้วยความตกใจ “ชาติกล้า แกต้องรีบไปจากตรงนั้น! แกสู้กับมันไม่ไหว!”

แต่มันสายเกินไปแล้ว มนุษย์หมาป่าตัวนั้นหันมาทางที่ชาติกล้าซุ่มตัวอยู่ ดวงตาสีแดงฉานจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับมันรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของเขา

“แกหนีไม่พ้นหรอก มนุษย์!” เสียงแหบพร่าของมนุษย์หมาป่าดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงคำรามธรรมดา แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงความสามารถในการพูด

ชาติกล้ากัดฟันแน่น เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเผชิญหน้า!

เขาพุ่งตัวออกจากที่ซุ่มโจมตีอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกำด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในเสื้อไว้แน่น อีกข้างหนึ่งเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

มนุษย์หมาป่ากระโจนเข้าใส่ชาติกล้าด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เขากลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด กรงเล็บแหลมคมของมันข่วนลงบนพื้นดินเป็นรอยลึก

“แกคิดว่าแกจะหนีพ้นเหรอ!” มนุษย์หมาป่าคำราม มันหันกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้ มันไม่ได้มาตัวเดียว

เงาร่างอีกสองร่างพุ่งออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น ร่างหนึ่งสูงโปร่ง สวมชุดสีดำสนิท มีบางอย่างคล้ายปีกเล็กๆ ที่ด้านหลัง และอีกร่างหนึ่งดูเหมือนจะมีความสามารถในการล่องหน

“นี่มันอะไรกันแน่!” ชาติกล้าอุทานในใจ เขาคิดว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับแค่มนุษย์หมาป่าตัวเดียว แต่กลับกลายเป็นว่ามีพวกมันถึงสามตัว!

“แกต้องตายที่นี่!” เสียงของร่างที่สองดังขึ้น มันเป็นเสียงที่เยือกเย็นและไร้อารมณ์ ราวกับมาจากโลกอื่น

ชาติกล้าเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของบุญรอดที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ เขาตะโกนกลับไป “บุญรอด! ถอยไป! ฉันไม่เป็นไร!”

“เป็นไปไม่ได้! พวกมันมี ‘สี่ขา’!” บุญรอดตะโกนกลับมาด้วยความตื่นตระหนก

“สี่ขา?” ชาติกล้าสับสน แต่แล้วเขาก็เข้าใจเมื่อสังเกตเห็นว่าร่างแรกที่พุ่งออกมานั้น นอกจากจะมีกรงเล็บแหลมคมแล้ว ปลายเท้าของมันก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนรูปไปเช่นกัน

“แกกำลังประมาทเกินไป มนุษย์!” มนุษย์หมาป่าคำรามอีกครั้ง มันกระโจนเข้าใส่ชาติกล้าอีกครั้ง

ชาติกล้าพุ่งหลบอย่างคล่องแคล่ว เขาใช้จังหวะที่มนุษย์หมาป่าเสียหลักจากการโจมตีที่พลาดไป พุ่งเข้าไปใกล้ และใช้มีดสั้นที่อยู่ในมือปักเข้าที่ต้นขาของมัน!

“อ๊าก!” มนุษย์หมาป่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันกระเด็นถอยหลังไป ภาพของมันที่กำลังกลายร่างเป็นมนุษย์เริ่มปรากฏให้เห็น

ชาติกล้าไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป เขาหันไปเผชิญหน้ากับอีกสองร่างที่กำลังพุ่งเข้ามา

ร่างที่สามที่ดูเหมือนจะล่องหนได้นั้น พุ่งเข้ามาโจมตีชาติกล้าจากด้านข้าง เขาใช้ประสาทสัมผัสที่ไวต่ออันตราย หลบได้หวุดหวิด และสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านใบหน้า

“แกจะหนีฉันไปไหน!” เสียงเย็นเยียบนั้นดังขึ้นใกล้หู

ชาติกล้าหมุนตัวกลับ และใช้พลังภายในที่เขามีอยู่ ทำให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นพุ่งออกไป!

“เฮือก!” ร่างที่ล่องหนได้ร้องเสียงหลง และปรากฏร่างให้เห็นเมื่อถูกพลังงานนั้นปะทะเข้าอย่างจัง! มันคือหญิงสาวในชุดดำที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งไม่แพ้ใคร

“แก... แกเป็นใคร!” หญิงสาวถามด้วยความประหลาดใจ

“ฉันคือคนที่พวกแกไม่ควรยุ่งด้วย!” ชาติกล้าตอบเสียงกร้าว

ในขณะเดียวกัน ร่างที่สองที่มีปีกเล็กๆ ที่ด้านหลังก็พุ่งเข้ามาโจมตีเขาจากด้านบน

“แกตายแน่!”

ชาติกล้าเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า เขาเห็นเงาของร่างนั้นกำลังพุ่งลงมา เขาจึงตัดสินใจปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี

“ถึงเวลาที่พวกแกจะต้องรับรู้ถึงพลังที่แท้จริงของข้า!”

ชาติกล้าตะโกนสุดเสียง ร่างกายของเขาส่องแสงสีทองเจิดจ้า และพลังงานอันมหาศาลก็ระเบิดออกจากตัวเขา!

พลังงานนั้นพุ่งเข้าปะทะกับร่างที่กำลังพุ่งลงมาจากฟ้า ทำให้ร่างนั้นกระเด็นกลับไปไกล เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นทั่วบริเวณ

กลุ่มคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่แต่แรก เมื่อเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้ ก็แตกกระเจิงวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันไปหมด

มนุษย์หมาป่าที่บาดเจ็บ กำลังพยายามถอยหนีไปพร้อมกับหญิงสาวในชุดดำ ส่วนร่างที่สามที่ถูกพลังงานของชาติกล้าปะทะ ก็เริ่มอ่อนแรงลง

ชาติกล้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความมุ่งมั่น

“พวกแกหนีไปไหนไม่พ้นหรอก!”

เขาจะตามล่าพวกมันไปให้ถึงที่สุด! คืนนี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้! เลือดจะต้องหลั่งอีก... ที่ใจกลางกรุงเทพมหานครแห่งนี้!