ตอนที่ 14 — เพลงพิณแห่งพงไพร

ละอองหมอกบางเบาที่โรยปรายลงมายามราตรีแห่งกรุงเทพมหานคร มิได้ช่วยคลายความอึดอัดที่กัดกินหัวใจของชาติกล้าได้เลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากการโปรยปรายของสายฝนในตอนหัวค่ำ ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูราวกับภาพวาดสีสันฉูดฉาดที่แต่งแต้มขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความมืดมิดเบื้องลึก

“ข้าไม่เข้าใจ… ทำไมท่านถึงต้องมาที่นี่” เสียงแหบแห้งของอัศวินในชุดเกราะโบราณดังขึ้นมาจากเงามืดหลังรถกระบะเก่าแก่ ชาติกล้าหันไปมอง เห็นเพียงดวงตาที่สะท้อนแสงไฟจางๆ ‌ของบุรุษนาม “อินทร” อัศวินผู้พิทักษ์แห่งบางกอก ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

“ที่นี่คือจุดเริ่มต้น” ชาติกล้าตอบเสียงเรียบ มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่ที่ด้ามดาบวิเศษที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม “ทุกอย่างมันเริ่มจากที่นี่ และจะจบลงที่นี่”

อินทรถอนหายใจเบาๆ ​“แต่ที่นี่… เต็มไปด้วยอันตรายเกินกว่าที่ท่านจะรับมือได้เพียงลำพัง”

“ข้าไม่ได้มาเพียงลำพัง” ชาติกล้าหันกลับไปมองทางเบื้องหน้า ป่าทึบที่แผ่ขยายกินพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหน้า คือปากทางเข้าสู่ “สวนป่าหิมพานต์” สวนสาธารณะขนาดใหญ่ใจกลางเมืองที่หลายคนมองข้าม แต่สำหรับผู้ที่รู้ความลับ ‍มันคือประตูสู่โลกอีกใบ

“เจ้ายังไม่เชื่อข้าอีกหรือ อินทร” ชาติกล้าเอ่ยถาม “ถ้าหากข้าไม่สามารถหยุดยั้ง ‘มัน’ ได้ กรุงเทพฯ แห่งนี้… ‌จะไม่เหลืออะไรอีกเลย”

อินทรขมวดคิ้ว “ข้าเชื่อในความตั้งใจของท่าน แต่… สิ่งที่ท่านกำลังเผชิญ มันเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ธรรมดา”

“แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรเล่า” ชาติกล้าแสร้งยิ้มมุมปาก “ข้าคือผู้ที่จะสยบมังกร… ไม่ใช่หรือ”

ทันใดนั้นเอง ‍เสียงใบไม้เสียดสีกันดังขึ้นมาจากภายในสวนป่า อินทรชักดาบโบราณออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อม ชาติกล้าเองก็เช่นกัน มือของเขาลื่อนลงไปยังด้ามดาบวิเศษอย่างรวดเร็ว

“ระวัง… สิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า ‘กุมภีระ’ กำลังเข้ามา” อินทรเอ่ยเตือน

เงาร่างตะคุ่มๆ ​หลายร่างปรากฏขึ้นจากความมืด พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีผิวหนังสีเขียวเข้ม เกล็ดแข็งปกคลุมทั่วร่างกาย ดวงตาแดงก่ำสุกสว่างราวกับถ่านเพลิง พวกมันคือ “กุมภีระ” สมุนบริวารของพญามังกร ​ที่ใช้มนุษย์เป็นอาหาร

“พวกมันมาอีกแล้ว” ชาติกล้าพึมพำ

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางแสงไฟสลัวของสวนป่า ชาติกล้าพุ่งเข้าใส่กุมภีระตนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ดาบวิเศษในมือของเขาสะท้อนแสงแวววาวราวกับดวงดาว พุ่งเข้าสังหารอย่างแม่นยำ ร่างของกุมภีระขาดสะบั้นเป็นสองท่อน เลือดสีเข้มไหลนองพื้น

อินทรเองก็ไม่น้อยหน้า ​เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุหมุน ดาบโบราณของเขากวัดแกว่งไปมา ปัดป้องและสังหารกุมภีระอย่างคล่องแคล่ว แม้จะอยู่ในสภาพที่อิดโรยจากการต่อสู้ครั้งก่อนๆ

“พวกมันแข็งแกร่งขึ้น… หรือว่าข้าอ่อนแอลง” อินทรเอ่ยขณะปัดป้องการโจมตีจากกุมภีระสามตนพร้อมกัน

“อย่าเสียสมาธิ!” ชาติกล้าตะโกน เขาเห็นกุมภีระตนหนึ่งกำลังพุ่งเข้าใส่ด้านหลังของอินทร ชาติกล้าชักดาบวิเศษออกมาอีกเล่มที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ด้ามจับประดับด้วยอัญมณีสีเขียวมรกต พลังงานบางอย่างปะทุขึ้นจากดาบเล่มนั้น

“อาวุธพิเศษหรือ?” อินทรเลิกคิ้ว

“ไม่ใช่… มันคือ ‘เพลงพิณแห่งพงไพร’ อาวุธที่ข้าได้มาจากการเสียสละครั้งก่อน” ชาติกล้ากล่าว “มันจะช่วยให้ข้า… ควบคุมธรรมชาติได้”

ชาติกล้าชูดาบเล่มนั้นขึ้นฟ้า เสียงเพลงพิณแผ่วเบาดังขึ้นราวกับสายลมพัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าในบริเวณนั้นเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง กิ่งไม้เหวี่ยงไปมาราวกับมีชีวิต กุมภีระที่กำลังโจมตีอินทรอยู่ถูกกิ่งไม้เกี่ยวรัดจนเคลื่อนไหวได้ยาก

“นี่มัน… พลังแห่งธรรมชาติ” อินทรอุทานด้วยความตกตะลึง

“ใช่… และข้าคือผู้ควบคุมมัน” ชาติกล้ากล่าว ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว “พวกเจ้า… จะต้องชดใช้”

ด้วยพลังจากเพลงพิณแห่งพงไพร ชาติกล้าสามารถควบคุมกิ่งไม้ รากไม้ และแม้กระทั่งดินให้โจมตีพวกกุมภีระได้ พวกมันถูกเหวี่ยงกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง บางตนถูกรากไม้รัดจนแน่นิ่ง บางตนถูกกิ่งไม้ฟาดจนสลบไป

“พวกมัน… หนีไปแล้ว” อินทรกล่าว เขามองไปรอบๆ เห็นเพียงความว่างเปล่า มีเพียงรอยเลือดและซากของต้นไม้ที่เสียหาย

“พวกมันจะกลับมาอีก” ชาติกล้ากล่าว “ยิ่งเราเข้าไปลึกเท่าไหร่… ความอันตรายก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

“ท่านแน่ใจหรือว่าจะเดินหน้าต่อไป” อินทรถาม “ข้าสามารถพาท่านกลับไปยังที่ปลอดภัยได้”

ชาติกล้าส่ายหน้า “ที่ปลอดภัย… ไม่มีอีกแล้ว อินทร ยุคแห่งความหวังกำลังจะสิ้นสุดลง… หากข้าไม่สามารถทำลายต้นตอของความมืดมิดนี้ได้”

“แล้ว… ต้นตอที่ว่าคืออะไร” อินทรเอ่ยถาม เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในสวนป่าแห่งนี้ มันไม่ใช่เพียงแค่ความชั่วร้ายของพวกกุมภีระ

“มันคือ… ‘รังไหมแห่งความมืด’ ที่ซ่อนอยู่ใจกลางสวนป่าแห่งนี้” ชาติกล้าตอบ “และภายในนั้น… คือ ‘แม่มังกร’ ผู้ให้กำเนิดพวกมัน”

อินทรเบิกตากว้าง “แม่มังกร! ท่านจะ… จะสู้กับแม่มังกร!”

“ข้าไม่รู้ว่าข้าจะสู้ได้หรือไม่” ชาติกล้าถอนหายใจ “แต่ข้าต้องลอง… เพื่อกรุงเทพฯ… เพื่อมนุษยชาติ”

เขาก้าวเดินเข้าไปในสวนป่าลึกขึ้นอีก กลิ่นอายของความมืดมิดและความเก่าแก่แผ่ซ่านออกมาจากเบื้องหน้า อินทรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตามชาติกล้าไป

“ข้าจะติดตามท่านไป… จนกว่าจะถึงที่สุด” อินทรกล่าว

ชาติกล้าหันมายิ้มให้ “ขอบคุณ… อินทร”

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในสวนป่า ผ่านต้นไม้โบราณที่มีรูปร่างแปลกประหลาด ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหลับใหล เสียงร้องของสัตว์ป่าที่ไม่คุ้นหูแว่วมาจากที่ไกลๆ บรรยากาศเริ่มหนาวเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด

ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงพิณแผ่วเบาที่เคยได้ยินก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงที่มาจากชาติกล้า แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากเบื้องลึกของป่า เสียงนั้นช่างไพเราะจับใจ ราวกับมีมนต์สะกด แต่ในขณะเดียวกัน ก็แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยและอันตราย

“นั่น… เสียงอะไร” อินทรเอ่ยถาม

“มันคือ… เพลงพิณของ ‘นางเงือกแห่งพงไพร’ ” ชาติกล้าตอบ “ผู้ที่จะนำทางเรา… หรืออาจจะ… หลอกล่อเรา”

เพลงพิณดังขึ้นเรื่อยๆ ดึงดูดให้ทั้งสองเดินตามเสียงไปราวกับต้องมนตร์ ชาติกล้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แตกต่างจากที่เขาเคยรู้สึก มันไม่ใช่ความชั่วร้าย แต่เป็นพลังแห่งธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ทว่า… มีบางอย่างที่น่าหวาดหวั่นซ่อนอยู่

พวกเขาเดินมาถึงลานกว้างใจกลางป่า ที่นั่น… มีทะเลสาบเล็กๆ ตั้งอยู่กลางลาน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ภาพที่เห็นเบื้องหน้า ทำให้ทั้งสองหยุดนิ่ง

หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ เส้นผมยาวสลวยราวกับไหมสีดำสะท้อนแสงจันทร์ ดวงตาของเธอสีฟ้าครามราวกับน้ำทะเล เธอสวมชุดที่ทำจากใบไม้และดอกไม้ป่า มือเรียวงามกำลังดีดพิณโบราณที่ทำจากไม้เนื้ออ่อน เสียงเพลงอันไพเราะจับใจนั้น ดังมาจากพิณของเธอ

“นางเงือกแห่งพงไพร…” ชาติกล้าพึมพำ

แต่เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าของเธอ… กลับไม่ใช่ใบหน้าที่งดงามตามอุดมคติที่เขาคาดหวัง แต่เป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก และดวงตาคู่นั้น… สะท้อนความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย

“ผู้มาเยือน…” เสียงของเธอหวานใส แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น “ท่านมาที่นี่… เพื่อตามหาสิ่งใดกัน”

ชาติกล้าก้าวเดินเข้าไปใกล้ “ข้ามา… เพื่อตามหา ‘รังไหมแห่งความมืด’ ”

นางเงือกแห่งพงไพรยิ้มเศร้าๆ “รังไหม… มันคือความหวังสุดท้ายของพวกเรา… และความหายนะของพวกท่าน”

“ข้าไม่เข้าใจ” ชาติกล้ากล่าว

“โลกของพวกท่าน… กำลังจะสูญเสียสมดุล” นางเงือกกล่าว “พลังแห่งความมืด… กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง… และรังไหมนั้น… คือการก่อกำเนิดของ ‘ผู้ที่จะกอบกู้’ … หรือ ‘ผู้ที่จะทำลาย’ ”

“แล้ว… ถ้าหาก ‘ผู้ที่จะกอบกู้’… กลายเป็น ‘ผู้ที่จะทำลาย’ เล่า” ชาติกล้าถาม

นางเงือกแห่งพงไพรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นั่น… คือชะตากรรมที่ข้า… ไม่อาจหยั่งรู้ได้”

เธอชี้ไปยังใจกลางป่าลึก “รังไหม… อยู่ตรงนั้น… เบื้องหลังกำแพงแห่งเงา… แต่… การจะเข้าไป… ท่านต้องผ่าน… ‘บททดสอบแห่งพงไพร’ เสียก่อน”

“บททดสอบ?” ชาติกล้าถาม

“ใช่… หากท่านผ่าน… ท่านจะได้เข้าไป… หากไม่… ท่านจะ… กลายเป็นส่วนหนึ่งของป่าแห่งนี้… ตลอดไป” นางเงือกแห่งพงไพรกล่าว ดวงตาของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชาติกล้า “บททดสอบ… ที่จะวัด… ค่าของความกล้า… และความรัก… ที่ท่านมีต่อโลกใบนี้”

ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงพิณก็เปลี่ยนไป จากความหวานเศร้า กลายเป็นเสียงที่ดังเกรี้ยวกราดราวกับพายุ เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วป่า และมีบางอย่าง… กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้าของทั้งสอง

“ระวัง… บททดสอบ… ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว” นางเงือกแห่งพงไพรเอ่ยเตือน

ชาติกล้าชักดาบวิเศษออกมา พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบครั้งใหม่ที่นางเงือกแห่งพงไพรได้กล่าวถึง… บททดสอบที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา และของกรุงเทพมหานคร… การต่อสู้ที่แท้จริง… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น…