ตอนที่ 15 — สุสานแห่งมังกร

ละอองหมอกบางเบาที่โรยปรายลงมายามราตรีแห่งกรุงเทพมหานคร มิได้ช่วยคลายความอึดอัดที่กัดกินหัวใจของชาติกล้าได้เลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากการโปรยปรายของสายฝนช่วงหัวค่ำ ยิ่งขับเน้นความรู้สึกโดดเดี่ยวภายในใจของเขาให้เด่นชัดขึ้น เขาเดินทอดน่องไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย เสียงอึกทึกจากผู้คนในยามค่ำคืนค่อยๆ จางหายไปเมื่อเขาเลี้ยวเข้าสู่ย่านที่ผู้คนน้อยลง ความคิดคำนึงตีวนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน ‌ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาได้เผชิญหน้ากับ "เงา" ตัวร้ายที่ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงกลัว และการสูญเสีย "แสง" เพื่อนร่วมทางคนสำคัญไปอย่างไม่มีวันกลับ

"แสง... แกอยู่ไหน" ชาติกล้าพึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลมที่พัดผ่าน

เขายังคงจมอยู่กับภาพเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพของแสงที่ยอมสละตัวเองเพื่อปกป้องเขา ภาพของดวงตาที่มองมาอย่างตัดพ้อ ก่อนจะเลือนหายไปพร้อมกับร่างที่แหลกสลาย ชาติกล้ากำหมัดแน่น ความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจนั้นรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยเผชิญมา

"แกจะต้องไม่ตายฟรี แสง" ‍เขาตั้งปณิธานในใจ

เขาหยุดยืนอยู่หน้ากำแพงอิฐเก่าแก่ที่ปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้ม เป็นซอกหลืบที่ดูไม่น่าจะมีสิ่งใดซ่อนอยู่ นอกจากกองขยะที่ถูกทิ้งระเกะระกะ แต่ชาติกล้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายในกำแพงแห่งนี้ พลังงานที่เขาคุ้นเคย เป็นพลังงานที่เกี่ยวพันกับ "อัญมณีแห่งสุวรรณภูมิ"

"ตรงนี้... เป็นไปได้หรือ" ‌เขาขมวดคิ้ว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

เขาเคยได้รับคำใบ้จาก "อาจารย์มังกร" ผู้เป็นเหมือนพ่อทูนหัวและอาจารย์สอนวิชาการต่อสู้โบราณแก่เขา ว่าพลังของมังกรโบราณไม่ได้สถิตอยู่เพียงในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่อาจแฝงตัวอยู่ภายใต้ผืนแผ่นดินแห่งสุวรรณภูมิ ณ ‍จุดที่พลังงานเชื่อมโยงถึงกัน

ชาติกล้าค่อยๆ ใช้มือสัมผัสไปที่กำแพงอิฐ เย็นเฉียบ สากเล็กน้อย เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านปลายนิ้ว ​มันบางเบา แต่หนักแน่น ยืนยันว่าที่นี่คือจุดที่เขากำลังตามหา

"เปิดประตู... สุสานแห่งมังกร" เขาเปล่งเสียงทุ้มต่ำ

ทันใดนั้นเอง กำแพงอิฐเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา เกิดเสียงเสียดสีของหินที่เลื่อนออกจากกันช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างมืดมิดที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน ​แสงไฟจากถนนด้านนอกสาดส่องเข้าไปได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะเห็นขั้นบันไดหินที่คดเคี้ยวลงไปสู่ความมืด

"นี่สินะ... ที่ที่ซ่อนความลับของมังกร" เขาพยักหน้าอย่างรู้ทัน

เขากลั้นใจ หยิบไฟฉายคู่ใจออกมาเปิด แสงสีขาวสว่างวาบสาดนำทาง เขาค่อยๆ ก้าวเท้าลงไปบนบันไดทีละขั้น ​อากาศภายในเริ่มเย็นยะเยือกกว่าด้านบน กลิ่นอับชื้นของดินและหินโบราณลอยเข้ามาปะทะจมูก

ยิ่งเดินลึกลงไปเท่าไหร่ เสียงจากภายนอกก็ยิ่งเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเขาเองที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ ชาติกล้าเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รีบร้อน ดวงตาจับจ้องไปยังทุกรายละเอียดเบื้องหน้า กำแพงหินสองข้างทางถูกแกะสลักเป็นลวดลายโบราณที่ดูสง่างาม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม รูปมังกรที่กำลังเหาะเหิน บรรจงแกะสลักอย่างประณีต จนดูราวกับมีชีวิต

"นี่มัน... งานศิลปะโบราณชัดๆ" เขาพึมพำด้วยความทึ่ง

เขาเดินมาถึงโถงทางเดินที่กว้างขึ้น บันไดสิ้นสุดลงตรงหน้าประตูหินบานใหญ่ ที่มีสัญลักษณ์มังกรสามเศียรขนาดมหึมาสลักอยู่ตรงกลาง

"มังกรสามเศียร..." เขาจำได้ทันที สัญลักษณ์นี้ปรากฏอยู่ในตำราโบราณที่เขาเคยศึกษา เป็นสัญลักษณ์แห่งพลังอำนาจสูงสุดของเหล่ามังกรโบราณ

ชาติกล้าค่อยๆ ใช้มือดันประตูหินบานนั้นอย่างระมัดระวัง ประตูหินบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงครืดคราดของหินที่เสียดสีกันอย่างน่ากลัว เผยให้เห็นภายในห้องที่กว้างใหญ่กว่าที่คาดไว้

แสงไฟฉายของเขาค่อยๆ กวาดส่องไปทั่วภายในห้อง หัวใจของชาติกล้าเต้นระรัว เขาก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ

ภายในห้องนี้มีลักษณะคล้ายกับสุสานโบราณ แต่ไม่ใช่สุสานของมนุษย์ สุสานแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อ "มังกร" เป็นแน่ บนแท่นหินขนาดใหญ่ใจกลางห้อง มีโครงกระดูกขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ เป็นโครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายมังกร แต่ดูโบราณและยิ่งใหญ่กว่ามังกรที่เขาเคยเห็นในภาพวาดหรือตำนาน

โครงกระดูกที่ว่านี้มีขนาดมหึมา ซี่โครงแต่ละซี่มีขนาดเท่ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ปีกที่กางออกไปเกือบจะชนกับเพดานห้อง กระดูกกะโหลกศีรษะขนาดใหญ่เงยขึ้นราวกับกำลังคำราม เสียงลมที่พัดผ่านช่องว่างของซี่โครงดังหวีดหวิวราวกับเสียงโหยหวน

"นี่คือ... สุสานแห่งมังกรจริงๆ" เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจระคนหวาดกลัว

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โครงกระดูกนั้นมากขึ้น สัมผัสได้ถึงพลังงานโบราณที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงจากซากกระดูกเหล่านี้ มันไม่ใช่พลังที่น่ากลัวเสียทีเดียว แต่เป็นพลังที่สงบนิ่ง เต็มไปด้วยภูมิปัญญาและความยิ่งใหญ่

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง สังเกตเห็นแท่นบูชาขนาดเล็กตั้งอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้อง บางแท่นมีสิ่งของวางอยู่ เช่น เครื่องปั้นดินเผาโบราณ จานทองเหลืองที่ถูกกัดกร่อนตามกาลเวลา และที่สำคัญ... อัญมณี

ใช่แล้ว อัญมณีสีเขียวมรกตขนาดใหญ่หลายก้อนวางอยู่บนแท่นบูชาบางแห่ง อัญมณีเหล่านี้เปล่งประกายจางๆ แม้จะอยู่ในความมืด ราวกับมีชีวิต

"นี่คือ... อัญมณีแห่งสุวรรณภูมิ" ชาติกล้าจำลักษณะของอัญมณีได้ทันที

เขารู้ดีว่าอัญมณีเหล่านี้คือแหล่งพลังงานสำคัญที่เหล่า "เงา" ต้องการ และเป็นสิ่งเดียวที่อาจช่วยให้เขากลับมาแข็งแกร่งได้อีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ชาติกล้าสะดุ้งรีบหมุนตัวไปมอง

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้า เป็นเงาร่างที่เขาจำได้ดี... "มัจฉา" นักล่าที่คอยตามล่าเขามาตลอด

"ในที่สุด... แกก็พาฉันมาถึงที่นี่จนได้" มัจฉาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

"แก... แกตามฉันมาตลอดเลยสินะ" ชาติกล้าถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความโกรธ

"แน่นอน... ของบางอย่างมันคู่ควรกับผู้ที่คู่ควรเท่านั้น" มัจฉาหัวเราะเยาะ "แล้วแก... ก็ไม่คู่ควร"

เขาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ดวงตาของเขามองตรงไปยังโครงกระดูกมังกร และอัญมณีต่างๆ ที่วางอยู่

"แกต้องการพวกมันใช่ไหม" ชาติกล้าถาม "แกต้องการพลังของมังกรโบราณ"

"ข้าต้องการทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนแผ่นดินนี้" มัจฉาตอบ "รวมถึงชีวิตของแกด้วย"

พูดจบ มัจฉาก็พุ่งเข้าใส่ชาติกล้าทันที ร่างของเขาว่องไวดุจสายฟ้า อาวุธในมือเป็นดาบยาวที่เปล่งแสงสีดำทะมึน

ชาติกล้าตั้งท่ารับดาบของมัจฉาอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไปทั่วห้อง สปาร์คไฟแลบแปลบปลาบ

การต่อสู้กลางสุสานแห่งมังกรเริ่มขึ้น ชาติกล้าพยายามใช้ทุกวิถีทางที่เรียนรู้มาเพื่อต่อสู้กับมัจฉา แม้ว่าร่างกายของเขาจะยังคงอ่อนล้าจากการต่อสู้ครั้งก่อน แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องอัญมณีแห่งสุวรรณภูมิ และแก้แค้นให้แสง ก็ผลักดันให้เขาสู้ต่อไป

มัจฉามีความแข็งแกร่งและความชำนาญในการต่อสู้สูงกว่าที่ชาติกล้าคาดคิด อาวุธของเขามีพลังทำลายล้างสูง สามารถสั่นสะเทือนไปถึงกระดูกของชาติกล้าได้ทุกครั้งที่ปะทะกัน

"แกไม่สามารถต่อสู้กับข้าได้นานหรอก... ชายไร้พลัง" มัจฉากล่าวเยาะเย้ย ขณะที่เขาพุ่งดาบเข้าใส่ชาติกล้าอีกครั้ง

ชาติกล้าผงะถอยหลัง หลบคมดาบไปอย่างหวุดหวิด เขาเหลือบมองไปยังแท่นบูชาที่มีอัญมณีสีเขียววางอยู่ เขาต้องหาทางป้องกันมัน

"ข้าจะไม่มีวันยอมให้แกได้มันไป!" ชาติกล้าตะโกนกลับ

เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่ายเลย มัจฉามีแผนการบางอย่าง และเขาต้องหาทางเปิดเผยแผนการนั้นให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ทันใดนั้นเอง ชาติกล้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากโครงกระดูกมังกรเบื้องหลังเขา พลังงานที่อบอุ่นและคุ้นเคย มันกำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเขา

เขาตัดสินใจเสี่ยง พุ่งตัวเข้าไปคว้าอัญมณีสีเขียวเม็ดหนึ่งบนแท่นบูชา

"โง่! แกจะปลุกพลังของข้าให้ตื่นขึ้นไม่ได้!" มัจฉาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อชาติกล้าสัมผัสกับอัญมณีนั้น เขารู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ไหลบ่าเข้ามาในร่างกายอย่างมหาศาล มันไม่ใช่พลังที่รุนแรงจนทำลายล้าง แต่เป็นพลังที่เปี่ยมไปด้วยความสงบนิ่ง และแข็งแกร่ง ดุจดั่งความยิ่งใหญ่ของเหล่ามังกรโบราณ

แสงสีเขียวมรกตสว่างวาบขึ้นรอบตัวชาติกล้า สะท้อนกับโครงกระดูกมังกรเบื้องหลังจนดูราวกับมีชีวิต

มัจฉาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงโจมตีไม่หยุด

"แกคิดว่าพลังเล็กๆ น้อยๆ นั่นจะหยุดข้าได้งั้นรึ!"

ชาติกล้ารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย เขามีเรี่ยวแรงมากขึ้น ประสาทสัมผัสว่องไวขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ข้าจะแสดงให้แกเห็น... พลังที่แท้จริงของสุวรรณภูมิ!"

เขากระชับอัญมณีในมือแน่น และตั้งท่าเผชิญหน้ากับมัจฉาอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกลางสุสานแห่งมังกรกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้ ชาติกล้าจะไม่ยอมแพ้อีกต่อไป

แต่คำถามที่ค้างคาใจคือ... มัจฉาต้องการเพียงอัญมณีเท่านั้น หรือมีสิ่งอื่นที่เขาต้องการจากสุสานแห่งมังกรแห่งนี้ด้วย? และพลังที่ชาติกล้าเพิ่งได้รับมานี้ จะเพียงพอที่จะเอาชนะมัจฉาได้หรือไม่?