ตอนที่ 16 — เงามรณะเหนือราชดำเนิน

ละอองหมอกบางเบาที่โรยปรายลงมายามราตรีแห่งกรุงเทพมหานคร มิได้ช่วยคลายความอึดอัดที่กัดกินหัวใจของชาติกล้าได้เลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากการโปรยปรายของสายฝนที่เพิ่งสงบลง ยิ่งขับเน้นความพลุกพล่านของผู้คนและยานพาหนะที่ยังคงไม่หยุดหย่อน ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกเย็นยะเยือกที่กำลังคืบคลานเข้ามาแทรกซึมในทุกอณูของเมืองหลวงแห่งนี้

ชาติกล้าก้าวลงจากรถแท็กซี่คันเก่าที่จอดเทียบฟุตบาทหน้าอาคารเก่าแก่ที่ดูโออ่าแต่แฝงไว้ด้วยความลึกลับ ร่างสูงโปร่งของเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเข้ม กางเกงยีนส์ขาดๆ ที่ดูคุ้นตา ‌ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งขรึม ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยประกายแห่งความท้าทาย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ยากจะปกปิด

“ถึงแล้วสินะ” ชาติกล้าพึมพำกับตัวเอง เขาสำรวจรอบกายอย่างระมัดระวัง อาคารแห่งนี้ตั้งอยู่ในย่านที่ค่อนข้างเงียบสงบเมื่อเทียบกับใจกลางเมือง ยิ่งดึกสงัดเท่าไร ยิ่งสะท้อนความเก่าแก่และอดีตที่อาจถูกหลงลืม

“คุณชาติกล้า ​ใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืดของซุ้มประตู ชายร่างท้วมในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ยากจะอ่านความคิด “ผมสุรพล เป็นผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้ครับ ท่านรอคุณอยู่”

ชาติกล้ามองสุรพลอย่างพิจารณา ‍ความสงสัยฉายชัดในแววตา “รอผม? ใครกัน”

“ท่านคือผู้ที่เปิดประตูสู่โลกแห่งความจริง ที่คุณกำลังตามหาครับ” สุรพลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้ง “ขอเชิญครับ”

ชาติกล้าพยักหน้า เขาเดินตามสุรพลเข้าไปในอาคาร ‌บรรยากาศภายในเย็นเยียบราวกับก้าวเข้าสู่สุสาน แสงไฟสลัวจากโคมไฟโบราณที่ประดับผนังยิ่งเพิ่มความน่าขนลุก ทางเดินทอดยาวไปสู่โถงกลางที่กว้างขวาง สะท้อนภาพของอดีตอันรุ่งเรืองที่บัดนี้ถูกทอดทิ้ง

“ที่นี่คือศูนย์รวมของผู้ที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น” สุรพลอธิบายขณะเดินนำ “สถานที่แห่งนี้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของเรากับ… โลกของพวกเขา”

“โลกของพวกเขา?” ชาติกล้าถาม ‍เสียงของเขาดังก้องในโถงกว้าง

“โลกของมังกรไงล่ะครับ” สุรพลหันมาสบตาชาติกล้า ความจริงจังในแววตาของเขาทำให้ชาติกล้ารู้สึกถึงคลื่นความจริงที่ถาโถมเข้ามา

“คุณหมายความว่า… พวกมันมีอยู่จริง?”

“ใช่ครับ และพวกมันกำลังจะเข้ามาครอบงำสุวรรณภูมิแห่งนี้” สุรพลตอบ “แต่ก่อนที่เราจะไปพบกับท่าน ผมอยากให้คุณดูสิ่งนี้ก่อน”

สุรพลพาชาติกล้าไปยังห้องเล็กๆ ​ที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของโถงกลาง ภายในห้องมีโต๊ะไม้โบราณตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งวางอยู่ เป็นก้อนหินสีดำทมิฬที่มีลวดลายแปลกประหลาดสลักอยู่โดยรอบ ก้อนหินนั้นดูดกลืนแสงไฟรอบข้าง ทำให้ดูราวกับมันมีชีวิต

“นี่คือ ‘หินแห่งอนธการ’” สุรพลกล่าว ​“มันคือสิ่งเดียวที่สามารถต้านทานพลังของมังกรได้”

ชาติกล้าเดินเข้าไปใกล้ก้อนหินนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก แต่ก็เปี่ยมไปด้วยอำนาจ “ผมจะทำอะไรกับมันได้?”

“คุณจะต้องเรียนรู้วิธีควบคุมมัน” สุรพลตอบ “เพราะอำนาจของมันจะช่วยให้คุณต่อกรกับเหล่ามังกรได้”

ขณะที่ชาติกล้ากำลังสำรวจหินแห่งอนธการ เสียงฝีเท้าหนักๆ ​ดังมาจากทางเดินด้านนอก สุรพลชะงักเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก “แย่แล้ว… พวกมันมาถึงแล้ว”

“พวกมัน? มังกร?” ชาติกล้าถามอย่างตกใจ

“ไม่ใช่ครับ… เป็นพรรคพวกของมัน” สุรพลกล่าว “พวกมันคือ ‘นักล่าเงา’ เป็นหน่วยสังหารที่ถูกส่งมาเพื่อกำจัดผู้ที่รู้ความจริง”

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกกระแทกอย่างแรงจนเปิดผึง ร่างสูงใหญ่สองร่างในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้น ใบหน้าของพวกมันถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กอันน่าสะพรึงกลัว ในมือถืออาวุธที่ดูราวกับคมดาบที่ถูกหล่อขึ้นจากเงา

“ตายซะ เถอะ ไอ้คนนอก!” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากหนึ่งในนักล่าเงา

ชาติกล้าถอยกรูดไปด้านหลัง เขาหยิบมีดพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ในเสื้อออกมาเตรียมพร้อม สุรพลก็คว้าเอาท่อนไม้ที่วางพิงผนังไว้มาเป็นอาวุธ

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด นักล่าเงาทั้งสองพุ่งเข้าใส่ชาติกล้าอย่างรวดเร็วราวกับเงาที่กำลังเคลื่อนไหว ชาติกล้าพยายามหลบหลีกและสวนกลับด้วยมีดพกของเขา แต่คมดาบแห่งเงาของพวกมันก็รวดเร็วและแม่นยำเกินกว่าจะจับทางได้

“พวกแกมันใคร!” ชาติกล้าตะโกนขณะที่หลบคมดาบอย่างเฉียดฉิว

“เราคือผู้ชำระล้าง! ผู้ที่ขวางทางการมาของท่านผู้เป็นนาย!” เสียงของนักล่าเงาตอบกลับมา

สุรพลเข้าต่อสู้กับนักล่าเงาอีกคนอย่างดุเดือด แม้จะเสียเปรียบเรื่องอาวุธและรูปร่าง แต่เขาก็ใช้ไหวพริบและความคล่องแคล่วเข้าต่อสู้

ชาติกล้าสังเกตเห็นว่า นักล่าเงาเหล่านั้นเคลื่อนไหวได้เร็วเป็นพิเศษในที่มืด ราวกับพวกมันมีพลังพิเศษที่เชื่อมโยงกับความมืด “แสงไฟ! พวกมันกลัวแสง!” ชาติกล้าตะโกนบอกสุรพล

สุรพลรีบมองไปรอบๆ เขาเห็นโคมไฟโบราณที่ประดับผนัง เขาจึงรีบวิ่งไปเปิดสวิตช์ไฟให้สว่างขึ้นทันที ทันทีที่แสงสว่างสาดส่องไปถึงนักล่าเงา พวกมันก็ชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คุ้นชินกับแสงสว่าง

ชาติกล้าใช้จังหวะนี้พุ่งเข้าใส่ และฟันมีดเข้าไปที่กลางลำตัวของนักล่าเงาตัวหนึ่ง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำลอยหายไปในอากาศ

นักล่าเงาอีกตัวหนึ่งเห็นเพื่อนร่วมทางสลายไป ก็โกรธจัด มันพุ่งเข้าใส่ชาติกล้าด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ชาติกล้าพยายามตั้งรับ แต่คมดาบแห่งเงาของมันก็เฉือนเข้าที่แขนของเขาอย่างจัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา

“แกต้องตาย!” นักล่าเงาคำราม

แต่ในวินาทีนั้นเอง ชาติกล้าก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนมาจากหินแห่งอนธการที่อยู่ไม่ไกลนัก พลังงานนั้นไหลเข้าสู่ร่างของเขา ทำให้ความเจ็บปวดบรรเทาลง และปลุกเร้าพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา

“เป็นไปไม่ได้!” นักล่าเงาอุทานด้วยความตกใจ

ชาติกล้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยพลังงานที่มองเห็นได้ เขาพุ่งเข้าใส่นักล่าเงาด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาใช้มีดพกที่เปื้อนเลือดของตัวเอง ฟันเข้าไปที่กลางอกของนักล่าเงาอย่างแม่นยำ

เสียงร้องโหยหวนสุดท้ายดังขึ้นก่อนที่ร่างของนักล่าเงาจะสลายไปเช่นเดียวกับเพื่อนร่วมทางของมัน

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในโถงกลางอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของชาติกล้าและสุรพล

“คุณ… ทำได้อย่างไร?” สุรพลถามด้วยความทึ่ง

ชาติกล้าก้มมองบาดแผลที่แขนของเขา มันเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว “ผม… ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบ “แต่ผมรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง… ที่มาจากหินนั่น”

“นั่นแหละคืออำนาจของหินแห่งอนธการ” สุรพลกล่าว “มันได้ปลุกพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวคุณขึ้นมาแล้ว”

ทันใดนั้น เสียงเพลงโบราณดังขึ้นมาจากห้องโถงด้านใน ชาติกล้าและสุรพลมองหน้ากัน

“ท่านรอคุณอยู่ครับ” สุรพลกล่าว “ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด”

ชาติกล้าพยักหน้า เขามองไปยังประตูบานใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า ประตูบานนั้นดูเหมือนจะเปิดออกสู่โลกที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย เขาไม่รู้ว่าเบื้องหลังประตูบานนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียวคือ การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เมื่อชาติกล้าก้าวผ่านธรณีประตู เขาพบกับภาพที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ห้องโถงเบื้องหน้าสว่างไสวด้วยแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากวัตถุโบราณที่วางอยู่บนแท่นบูชาขนาดใหญ่ ณ ใจกลางห้อง ร่างสูงวัยในอาภรณ์สีขาวสะอาด ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้านั้น

“ยินดีต้อนรับ ชาติกล้า” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น “ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งสุวรรณภูมิ และเจ้าคือความหวังสุดท้ายของเรา”

ชาติกล้าจ้องมองไปยังร่างสูงวัยนั้น ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับฉากหนังที่กำลังฉายซ้ำ แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่ภาพฝันอีกต่อไป มันคือความจริงที่กำลังจะเปิดเผย

“ท่านคือใคร?” ชาติกล้าถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคาดหวัง

“ข้าคือผู้ที่รู้ความจริงทั้งหมด” ผู้พิทักษ์แห่งสุวรรณภูมิกล่าว “ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับพันปี… ความจริงเกี่ยวกับมังกร และชะตากรรมของแผ่นดินแห่งนี้”

ขณะที่ผู้พิทักษ์กำลังจะเอ่ยถ้อยคำสำคัญ แผ่นดินก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวดังมาจากเบื้องบน ท้องฟ้าเบื้องนอกที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเงามรณะที่กำลังเคลื่อนไหว…

ชาติกล้าเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ… มังกร… มันมีอยู่จริง! และพวกมันกำลังจะบุกเข้าโจมตีใจกลางกรุงเทพมหานคร!