ตอนที่ 19 — เงาทมิฬใต้ป้อมปราการ

ละอองหมอกบางเบาที่โรยปรายลงมายามราตรีแห่งกรุงเทพมหานคร มิได้ช่วยคลายความอึดอัดที่กัดกินหัวใจของชาติกล้าได้เลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนหลากสีสันที่สาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากการโปรยปรายของสายฝนที่เพิ่งสงบลง ยามนี้กลับยิ่งขับเน้นความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามา ปกคลุมผืนฟ้าและใจของเขาให้หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

เขาหยุดยืนนิ่งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ท้องฟ้าเหนือหัวมีเพียงเมฆหมอกหนาทึบที่บดบังแสงดาวจนหมดสิ้น เสียงเรือหางยาวที่แล่นผ่านเป็นครั้งคราว พร้อมกับเสียงประกาศจากวิทยุที่ดังแว่วมาจากบาร์ริมฝั่ง ‌เป็นเพียงเสียงรบกวนอันแผ่วเบาในความเงียบที่ครอบงำ

"ยังคิดมากอยู่หรือไง?" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ชาติกล้าหันกลับไปมอง พบว่าเป็น "พยัคฆ์" เพื่อนคู่หูที่ยืนพิงราวเหล็ก สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าภายใต้เงาหมวกดูเคร่งขรึมไม่แพ้กัน

"ก็ไม่รู้สินาย... ​เรื่องที่เจ้านายบอกมันหนักหนาเกินไป" ชาติกล้าถอนหายใจยาว พูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ท่าเรือร้างแห่งนี้ ซึ่งเป็นจุดนัดพบที่สำคัญที่สุดในค่ำคืนนี้

"เรื่อง "ลูกแก้วทมิฬ" น่ะเหรอ? ฉันก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะใหญ่โตขนาดนี้เหมือนกัน" ‍พยัคฆ์เดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างชาติกล้า มองออกไปยังแม่น้ำเบื้องหน้า

"นายรู้ใช่ไหมว่ามันหมายถึงอะไร? ถ้า "ลูกแก้วทมิฬ" ตกไปอยู่ในมือของ "เงาบูรพา" จริงๆ ‌อาวุธที่ว่ากันว่าสามารถชุบชีวิตผู้ที่ตายไปแล้วกลับมาได้... มันจะเป็นหายนะต่อประเทศชาติของเรา" ชาติกล้ากำหมัดแน่น นึกถึงใบหน้าของ "เจ้านาย" ผู้มีอำนาจสูงสุดในองค์กรของเขา ที่ได้เปิดเผยความลับอันน่าสะพรึงกลัวนี้ให้ฟัง

"เรารู้" พยัคฆ์ตอบเสียงเรียบ ‍"แต่สิ่งที่เรารู้ตอนนี้ก็คือ "เงาบูรพา" กำลังเคลื่อนไหว แผนการของมันจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ และที่น่าเป็นห่วงคือ... การปรากฏตัวของ "มังกรดำ" ในคราวก่อน ​มันอาจจะเป็นสัญญาณบางอย่าง"

"มังกรดำ" ร่างกายมหึมาที่ปรากฏตัวขึ้นกลางเมืองหลวง พร้อมกับเปลวไฟสีเพลิงที่เผาผลาญทุกสิ่งอย่างที่ขวางหน้า แม้จะถูกสังหารไปแล้วโดยชาติกล้าเอง แต่ภาพความน่าสะพรึงกลัวนั้นยังคงติดตาเขาอยู่

"นั่นสิ... ยิ่งคิดก็ยิ่งงง "เงาบูรพา" กับ ​"มังกรดำ" มันเกี่ยวข้องกันได้ยังไง? หรือว่า "มังกรดำ" เป็นเพียงแค่เครื่องมือของ "เงาบูรพา" หรือเปล่า?" ชาติกล้าครุ่นคิด

"เราไม่มีเวลามานั่งเดา ​ชาติกล้า" พยัคฆ์ตบไหล่ชาติกล้าเบาๆ "ภารกิจของเราคือการตามหา "ลูกแก้วทมิฬ" ให้เจอก่อนที่มันจะสายเกินไป และข้อมูลล่าสุดที่เราได้มา... มันบอกว่า "เงาบูรพา" กำลังซ่อนตัวอยู่ภายใน "ป้อมปราการแห่งความลับ" แห่งหนึ่งใจกลางพระนคร"

"ป้อมปราการแห่งความลับ?" ชาติกล้าเลิกคิ้ว "ที่ไหนล่ะ?"

"นายคงเคยได้ยินเรื่อง "โบราณสถานแห่งศรัทธา" ใช่ไหม?" พยัคฆ์ถาม ใบหน้าเริ่มฉายแววจริงจัง

"โบราณสถานแห่งศรัทธา... ก็มันเป็นสถานที่เก่าแก่ที่ชาวบ้านเขาเล่าลือกันว่ามีของดี แต่ไม่เคยมีใครพิสูจน์ได้สักทีว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า" ชาติกล้าพยักหน้า เขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของสถานที่แห่งนั้นอยู่บ้าง เป็นโบราณสถานเก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางเมืองหลวง สลับซับซ้อนไปด้วยเรื่องเล่าขาน ตำนาน และความลึกลับ

"นั่นแหละคือที่ที่ "เงาบูรพา" ใช้เป็นฐานลับของมัน" พยัคฆ์พูด "แต่ที่นั่นไม่ใช่แค่โบราณสถานธรรมดา มันถูกดัดแปลงให้กลายเป็นป้อมปราการที่เต็มไปด้วยกับดักและทหารของมัน"

"แล้วเราจะเข้าไปยังไง?" ชาติกล้าถาม

"นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำคืนนี้" พยัคฆ์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "อีกไม่นาน "สายลม" จะมาสมทบกับเรา เขาหาทางลบระบบรักษาความปลอดภัยบางส่วนของป้อมปราการแห่งนั้นได้แล้ว"

"สายลม" เป็นชื่อรหัสของ "สายฟ้า" นักเจาะระบบข้อมูลอัจฉริยะแห่งองค์กรของพวกเขา แม้จะไม่ได้มีความสามารถในการต่อสู้ดุเดือดเหมือนชาติกล้าและพยัคฆ์ แต่ความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลและระบบต่างๆ ของเธอ ก็เปรียบเสมือนอาวุธชิ้นสำคัญ

"งั้นเราไปกันเลย" ชาติกล้าพูดอย่างเด็ดเดี่ยว ความรู้สึกอึดอัดในใจเริ่มคลายลง แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ

ทั้งสองเดินออกจากท่าเรือร้าง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่ยังคงสาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชื้น แต่บัดนี้ ภาพเหล่านั้นกลับดูเลือนรางลงไป เมื่อความคิดของพวกเขาทั้งสองกำลังจดจ่ออยู่กับภารกิจเบื้องหน้า

รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบข้างพวกเขา หญิงสาวในชุดสีดำทะมัดทะแมงเปิดประตูรถออกมา ใบหน้าคมสวยภายใต้หน้ากากอนามัยสีดำ ทำให้เห็นเพียงดวงตาที่ฉายแววฉลาดและเฉลียว

"มาแล้วค่ะ" "สายลม" หรือ "สายฟ้า" กล่าวเสียงใส "ระบบรักษาความปลอดภัยถูกลดทอนไปบางส่วนแล้ว แต่ก็ยังต้องระวังให้มากนะคะ"

"เยี่ยมมาก สายลม" พยัคฆ์กล่าว "เราไปกันเลย"

ทั้งสามคนขึ้นรถคันเดียวกัน มุ่งหน้าไปยัง "โบราณสถานแห่งศรัทธา" ที่ซ่อนเร้นตัวอยู่ใจกลางเมืองหลวง

การเดินทางผ่านตรอกซอกซอยที่คดเคี้ยวของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เป็นไปอย่างเงียบเชียบ แต่ภายใต้ความเงียบนั้น กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาติกล้าเฝ้ามองภาพทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ดีว่าเบื้องหลังความสงบสุขของเมืองหลวงแห่งนี้ ยังมีอีกโลกหนึ่งที่กำลังต่อสู้กันอย่างลับๆ

ในที่สุด รถคันนั้นก็มาหยุดลง ณ บริเวณที่ค่อนข้างเปลี่ยว สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนมืดมิด กลิ่นอายของความเก่าแก่และความขรึมขลังลอยมาแตะจมูก

"ถึงแล้วค่ะ" สายลมบอก

ทั้งสามคนลงจากรถ แล้วค่อยๆ เดินลุยเข้าไปในความมืดมิดของพงหญ้าหนาทึบ ที่ดูเหมือนจะกลืนกินทางเข้าที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้

"ตรงนี้แหละค่ะ" สายลมชี้ไปยังกำแพงอิฐโบราณที่ถูกปกคลุมด้วยมอสส์และเถาวัลย์ "ทางเข้าลับ"

ชาติกล้าและพยัคฆ์มองหน้ากัน ก่อนจะค่อยๆ คลำหาช่องทางเข้าตามที่สายลมบอก

"เจอแล้ว" ชาติกล้ากระซิบ เมื่อนิ้วมือสัมผัสกับแผ่นหินที่ขยับได้

ทั้งสามคนช่วยกันผลักแผ่นหินนั้นออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงสู่เบื้องล่าง

"ข้างในมืดมากค่ะ" สายลมบอก "ต้องใช้ไฟฉาย"

ชาติกล้าหยิบไฟฉายกระบอกเล็กออกมา แล้วเปิดสวิตช์ ลำแสงสีขาวสาดส่องลงไปในความมืด เผยให้เห็นขั้นบันไดที่ทำจากหินโบราณ คล้ายกับทางเข้าสู่สุสานโบราณ

"ไปกันเลย" ชาติกล้ากล่าว

พวกเขาค่อยๆ ก้าวลงไปในอุโมงค์ใต้ดินนั้น เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับพื้นหินอย่างแผ่วเบา ราวกับจะรบกวนความสงบของสถานที่แห่งนี้

ยิ่งเดินลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งเย็นลง บรรยากาศรอบตัวยิ่งทึบมืด จนแทบจะมองไม่เห็นอะไรนอกเหนือจากแสงไฟฉาย

"รู้สึกได้เลยว่ามีคนอยู่ข้างใน" พยัคฆ์กระซิบ "ไม่ใช่แค่ทหารของ "เงาบูรพา" แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เก่าแก่กว่านั้น"

ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของอุโมงค์ จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ

"แย่แล้ว!" สายลมอุทาน "ระบบรักษาความปลอดภัยที่ฉันคิดว่าปิดไปแล้ว มันกลับทำงาน!"

แสงไฟสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วทางเดิน พร้อมกับเสียงประกาศที่ดังขึ้นเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย

"เราถูกจับได้แล้ว!" ชาติกล้าตะโกน

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กขนาดใหญ่ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว ขังพวกเขาไว้ภายในอุโมงค์แห่งนี้

"ศัตรูอยู่ข้างหน้า!" พยัคฆ์ชักปืนออกมาเตรียมพร้อม

ชาติกล้าและสายลมก็หยิบอาวุธประจำตัวออกมาเช่นกัน

เงาตะคุ่มเริ่มปรากฏขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า เป็นกลุ่มคนสวมชุดเกราะสีดำสนิท ถืออาวุธที่ดูแปลกตา

"ยินดีต้อนรับสู่กับดักของเรา" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากกลุ่มคนเหล่านั้น "คิดว่าเข้ามาได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ?"

ชาติกล้ากัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าการเดินทางเข้ามายัง "ป้อมปราการแห่งความลับ" แห่งนี้ จะต้องไม่ง่าย แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ตั้งแต่แรก

"เตรียมตัวให้พร้อม" ชาติกล้ากล่าวกับเพื่อนทั้งสอง "ศึกครั้งนี้ไม่ง่ายแน่"

เสียงปืนดังขึ้น นัดแรกของสงครามใต้ป้อมปราการแห่งความลับ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...