ลมเย็นเฉียบยามค่ำคืนปะทะใบหน้าของนทีขณะที่เขาเหยียบคันเร่งจนมิด เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ แสงไฟหน้ารถสาดส่องเป็นลำแสงขาวตัดผ่านความมืดของถนนสายรองที่ทอดยาวออกไปนอกเมือง เสียงยางบดกับพื้นถนนเปียกชื้นดังเสียดแทรกเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังไม่หยุดหย่อน
“เงา รายงานสถานการณ์! พวกมันยังตามติดอยู่?” เสียงห้าวของ "พยัคฆ์" ดังลอดออกมาจากลำโพง
“ยังอยู่ พยัคฆ์! คาดว่ามีอย่างน้อยสามคัน คันนำหน้าสุดเป็นรถสีดำคันใหญ่ เกราะน่าจะหนาพอสมควร” นทีตอบกลับขณะที่เขาหักเลี้ยวมุมแคบอย่างแม่นยำ รถยนต์คันหนึ่งที่พยายามปาดหน้าเขาพุ่งเลยโค้งไปอย่างน่าหวาดเสียว
“รับทราบ! หน่วยสนับสนุนกำลังเคลื่อนที่เข้าพื้นที่ ระวังตัวด้วย! อย่าให้พวกมันได้เปรียบ” พยัคฆ์เน้นเสียง
นทีพยักหน้ารับ แม้ว่าพยัคฆ์จะมองไม่เห็นก็ตาม เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่การไล่ล่าธรรมดา กลุ่มคนที่ตามติดเขานั้นมีทักษะและอุปกรณ์ที่เหนือกว่าที่เขาเคยเจอมาตลอดอาชีพ “เงา” พวกมันมีทั้งความโหดเหี้ยม ความมุ่งมั่น และที่สำคัญคือ ความลับ
เขาหันไปมองกระจกมองหลัง เห็นแสงไฟที่จ่อจ่อเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ คันดำคันนั้นยังคงตามติดไม่ลดละ ความเร็วของมันน่าประหลาดใจสำหรับรถขนาดใหญ่ขนาดนั้น เป็นไปได้ว่าอาจมีการดัดแปลงเครื่องยนต์พิเศษ นทีขมวดคิ้ว เขาต้องหาทางหนีให้พ้นจากวงล้อมนี้ก่อนที่หน่วยสนับสนุนของพยัคฆ์จะมาถึง
“เงา! มีทางเลี่ยง! ทางเข้าโรงงานร้างทางขวามือ! อาจจะใช้เป็นที่หลบได้!” เสียงของ “วิหค” ดังขึ้นจากวิทยุ เธอคือผู้เชี่ยวชาญด้านการข่าวกรองและระบบสื่อสารของทีม
“เห็นแล้ว ขอบใจวิหค!” นทีตอบรับ ดวงตาจับจ้องไปยังทางเข้าโรงงานร้างที่ดูมืดมิดและรกทึบ เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว รถพุ่งเข้าไปในเส้นทางลูกรังที่เต็มไปด้วยกรวดหินจนรถกระเด้งสะเทือน
เสียงยางบดกับกรวดดังราวกับพายุทราย รถยนต์คันดำที่ตามมาพยายามหักเลี้ยวตาม แต่มันเสียหลักเล็กน้อย ทำให้ระยะห่างเพิ่มขึ้น นทีใช้โอกาสนี้เร่งความเร็วขึ้นไปอีก เขาพุ่งทะลุเข้าไปในรั้วเหล็กที่ผุพังของโรงงานร้าง แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปยังโครงสร้างอาคารที่ทิ้งร้างมานาน
“พวกมันเข้ามาแล้ว!” วิหคตะโกน “รถกระบะสีเข้มสองคันกำลังตามเข้ามา!”
นทีบังคับรถจอดเข้าที่หลบหลังกองตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ เขาดับเครื่องยนต์ทันที ความเงียบเข้าปกคลุม ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องประตูหน้าต่างที่แตกหักของโรงงาน
เขาหยิบปืนพกคู่ใจออกมาตรวจสอบ พลิกดูแม็กกาซีนให้แน่ใจว่ามีกระสุนเต็ม เขากระชับด้ามปืนและค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ปากทางเข้าโรงงาน
เสียงรถยนต์คันดำหยุดลงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงประตูรถเปิดปิดอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้ นทีซ่อนตัวอยู่ในเงามืด สังเกตการณ์
“เฮ้! เห็นอะไรไหม?” เสียงหยาบกระด้างดังขึ้น
“ไม่เห็นอะไรเลยว่ะ! นทีมันหายไปไหน?” อีกเสียงตอบ
“อย่าประมาท! มันอาจจะซ่อนตัวอยู่แถวนี้! หาให้ทั่ว!”
นทีรู้ว่านี่คือโอกาส เขาปล่อยให้พวกมันลงจากรถและเข้ามาในพื้นที่ที่เขาคุ้นเคย เขาเคยใช้โรงงานร้างแบบนี้เป็นที่ซ่อนตัวและวางแผนมานับครั้งไม่ถ้วน
ทันใดนั้นเอง นทีก็เคลื่อนไหว เขาวิ่งฝ่าความมืดออกมาจากที่ซ่อน พุ่งเข้าใส่ชายคนหนึ่งที่กำลังก้าวเข้ามาในระยะ เขายกปืนขึ้นเล็ง แต่ก่อนที่จะได้เหนี่ยวไก ชายคนนั้นก็หันมาพอดี
“บ้าเอ้ย!” ชายคนนั้นร้องออกมา เขาชักปืนพกของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่ช้าไป! นทีเหนี่ยวไก ปืนดังสนั่น เสียงกระสุนเจาะเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้น ร่างของเขาล้มลงไปกองกับพื้น
“โดน!” เสียงตะโกนดังมาจากอีกกลุ่มหนึ่ง นทีรู้ว่าเขาพลาดที่ปล่อยให้พวกมันเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่
เสียงปืนดังขึ้นจากหลายทิศทาง นทีหมอบหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์ เขาได้ยินเสียงกระสุนเฉี่ยวผ่านไปอย่างหวุดหวิด เขาพลิกตัวไปยังอีกด้านหนึ่ง ยิงตอบโต้ไปอย่างแม่นยำ
“เงา! คุณอยู่ไหน!” เสียงพยัคฆ์ดังมาอีกครั้ง
“ติดอยู่ในโรงงาน! สู้กับพวกมันอยู่!” นทีตอบกลับพลางยิงสวนกลับไป
“หน่วยสนับสนุนกำลังถึงหน้าทางเข้าแล้ว! อดทนไว้!”
นทีรู้ว่าเวลาของเขามีน้อย เขาต้องจัดการกับกลุ่มนี้ให้เร็วที่สุด เขาใช้ความคล่องแคล่วของตัวเอง วิ่งไปมาระหว่างเสาคอนกรีตและเครื่องจักรเก่าๆ หลีกเลี่ยงการปะทะซึ่งๆ หน้า
ขณะที่เขากำลังยิงตอบโต้ ชายคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากมุมมืด เขาตัวใหญ่กว่าคนอื่น และมีท่าทางที่ดุดันกว่า เขาถือมีดเล่มใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ
“แกต้องตาย!” ชายคนนั้นคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต
นทีเห็นมีดที่สั่นไหวในมือของเขา เขารู้ว่าการต่อสู้ระยะประชิดนี้อันตราย แต่เขาก็ไม่หวั่น
“ไม่ใช่แกที่ตัดสิน!” นทีตะโกนกลับ เขาโยนปืนพกทิ้งไปอย่างรวดเร็ว และพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด มีดเล่มใหญ่พยายามฟันใส่เขา นทีหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว เขาใช้แขนปัดป้องมีด และพยายามหาจังหวะเข้าประชิด
เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากภายนอก แสดงว่าหน่วยสนับสนุนของพยัคฆ์กำลังเข้าเคลียร์พื้นที่
นทีอาศัยจังหวะที่ชายคนนั้นเสียหลักจากการโจมตีที่พลาดไป เขาใช้หมัดซ้ายชกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง จนอีกฝ่ายเซถอยหลัง
“แกแข็งแกร่งกว่าที่คิด!” ชายคนนั้นพูดพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก
“ฉันเป็นมากกว่านั้น!” นทีสวนกลับ เขาใช้เทคนิคของตัวเองที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาพุ่งเข้าใส่ สอดแขนเข้าไปใต้แขนของอีกฝ่าย และใช้แรงบิดตัว เหวี่ยงอีกฝ่ายลงพื้นอย่างรุนแรง
ชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น มีดหลุดมือไป เสียงปืนด้านนอกเริ่มเงียบลง นทีรีบคว้าปืนพกของตัวเองขึ้นมาเล็ง
“หยุด! ไม่งั้นตาย!” นทีตะคอก
ชายคนนั้นพยายามลุกขึ้น แต่เขาก็ถูกหน่วยสนับสนุนของพยัคฆ์ที่เข้ามาถึงตัว ล็อกแขนและใส่กุญแจมือทันที
“เรียบร้อย! เงา! คุณปลอดภัยดีไหม?” เสียงพยัคฆ์ดังมาจากด้านนอก
“ปลอดภัย พยัคฆ์! แค่เหนื่อยหน่อย” นทีตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ โรงงานร้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้
“ดีมาก! ตอนนี้เราต้องไปต่อ! เราได้ข้อมูลสำคัญมา! พวกมันมีฐานบัญชาการลับอยู่ไม่ไกลจากที่นี่! เป้าหมายต่อไปคือที่นั่น!”
นทีพยักหน้ารับ เขาเดินออกจากที่หลบ ควันปืนยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นอายของความตึงเครียดยังคงอบอวล
“ฐานบัญชาการลับงั้นเหรอ?” นทีพึมพำกับตัวเอง
เขาเดินไปสมทบกับพยัคฆ์และทีมที่เข้ามาถึงแล้ว
“ข้อมูลที่ได้มาบอกว่า ฐานนั้นซ่อนอยู่ใต้ดิน! มีทางเข้าลับอยู่ที่ตึกร้างกลางเมือง! เราต้องเข้าไปภายในคืนนี้!” พยัคฆ์อธิบาย
นทีมองไปยังทิศทางที่พยัคฆ์ชี้ เขาเห็นแสงไฟของเมืองที่สว่างไสวอยู่ไกลๆ ภายในนั้นมีอะไรบางอย่างที่อันตรายและทรงอำนาจรออยู่
“ไปกันเถอะ!” นทีกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
การไล่ล่าครั้งนี้ยังไม่จบ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะมาถึง และมันอาจจะอันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา
รถยนต์ของหน่วยสนับสนุนเคลื่อนตัวออกจากโรงงานร้าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง แต่ในใจของนที ความรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามานั้นยังคงชัดเจน
เขาพร้อมแล้ว สำหรับสมรภูมิเงาครั้งต่อไป
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก