ตอนที่ 4 — ควันดำและเสียงปืน

ยางรถยนต์บดกับพื้นถนนคอนกรีตที่เปียกชื้น เสียงแผดก้องของเครื่องยนต์ที่ถูกเค้นจนสุดกำลังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา นที หรือ "เงา" กำมือแน่นบนพวงมาลัย ดวงตาจับจ้องไปยังกระจกมองหลังภาพของรถกระบะสีดำสองคันที่ไล่ตามมาติดๆ ‌ไม่ยอมห่าง เสียงไซเรนที่ดังมาจากที่ไกลๆ ยิ่งเพิ่มความกดดันให้กับสถานการณ์

"พวกมันตามมาไม่ปล่อยจริงๆ" นทีพึมพำกับตัวเอง เขารู้ดีว่าศัตรูที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่ไม่ใช่พวกอันธพาลข้างถนนทั่วไป แต่มันคือมืออาชีพที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากเขา ปิดปากคนที่รู้ความลับบางอย่างที่องค์กรอันชั่วร้ายนี้ไม่ต้องการให้เปิดเผย

การไล่ล่าเริ่มขึ้นตั้งแต่เขาก้าวออกมาจากตึกเก่าใกล้ท่าเรือ ภาพเหตุการณ์ในตอนที่แล้วยังคงติดตา ​เขาเห็นพยานคนสำคัญที่เขาพยายามพาออกมาถูกสังหารอย่างเลือดเย็นต่อหน้าต่อตา การตัดสินใจเพียงชั่วพริบตาของเขาในการพาตัวเองหนีออกมานั้น แลกมาด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ

"พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้!" เสียงตะโกนกึกก้องดังลอดมาจากรถกระบะคันหนึ่ง นทีได้ยินชัดเจน มันคือเสียงของ "พยัคฆ์" ชายร่างใหญ่ผู้แข็งแกร่งที่เขาเคยปะทะด้วยเมื่อหลายเดือนก่อน ‍เขาไม่คิดว่าพยัคฆ์จะมาปรากฏตัวในภารกิจนี้

"ถ้าอยากได้อะไร ก็ต้องตามมาให้ทันก่อนสิ!" นทีตะโกนสวนกลับไป พลางหักเลี้ยวรถเข้าสู่ซอยแคบๆ อย่างกระทันหัน รถกระบะคันหลังเบรกเอี๊ยดอ๊าดจนเสียหลักไปชนกับถังขยะข้างทาง เสียงกระแทกดังสนั่น

นทีได้จังหวะ เขาเร่งเครื่องยนต์ ‌ทะยานผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิดราวกับเงาที่เคลื่อนไหวไปตามความมืด แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า ปะทะกับเงาตะคุ่มของอาคารที่ตั้งเรียงราย สองข้างทางเต็มไปด้วยถังขยะที่วางระเกะระกะ และกองวัสดุก่อสร้างที่ถูกทิ้งไว้

"คิดจะพาฉันไปที่ไหนกันแน่?" พยัคฆ์คำรามผ่านลำโพงที่ติดตั้งมากับรถ เขาหัวเราะเยาะ "คิดว่าซอกซอยแคบๆ ‍แบบนี้จะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?"

"ลองดูสิ!" นทีตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น เขาขับรถฝ่าเข้าไปในบริเวณโรงงานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอายของความผุพังและความอับชื้นลอยมาเตะจมูก ฝุ่นละอองลอยฟุ้งขึ้นทุกครั้งที่รถแล่นผ่าน

สภาพของโรงงานแห่งนี้เต็มไปด้วยอาคารเก่าๆ โกดังขนาดใหญ่ที่ผนังผุพัง และเศษซากเครื่องจักรที่ถูกทิ้งไว้จนขึ้นสนิม มันเป็นสถานที่ที่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการต่อสู้แบบประชิดตัว

"ลงมา! ​ถ้าแน่จริง!" นทีตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าจอดในลานกว้างหน้าโกดังขนาดใหญ่ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ ความเงียบที่ปกคลุมเข้ามาแทนที่เสียงเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว แต่ความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด

รถกระบะทั้งสองคันชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดจอดห่างจากรถของนทีประมาณห้าสิบเมตร ประตูรถเปิดออก พยัคฆ์ก้าวลงมายืนอยู่ข้างหน้ารถ ​เขาเป็นชายร่างกำยำ สูงกว่าสองเมตร ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตาฉายแววอำมหิต

"แกมันโง่ที่คิดจะมาสู้กับฉันที่นี่" พยัคฆ์พูดเสียงห้าว "ที่นี่มีคนของฉันรอแกอยู่แล้ว"

ทันใดนั้น ประตูโกดังขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของชายชุดดำประมาณสิบคนก้าวออกมา ​แต่ละคนถือปืนพกในมือ

"แผนของพวกแกมันก็ง่ายๆ แค่นี้เองสินะ" นทีหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องมากวนประสาท" พยัคฆ์พูด พลางยกปืนพกขึ้นเล็งมาที่นที "แกหนีไม่พ้นแล้ว"

"ฉันไม่ได้คิดจะหนี" นทีพูด เขาก้าวออกจากรถช้าๆ มือของเขากำแน่นอยู่ข้างลำตัว "ฉันจะสู้"

"สมแล้วที่เป็น 'เงา' ช่างกล้าจริงๆ" พยัคฆ์พูด เขาผงกศีรษะให้ลูกน้อง "จัดการมัน!"

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกันหลายนัด นทีใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วของเขาในการหลบหลีก ลูกกระสุนพุ่งเฉียดร่างของเขาไปอย่างหวุดหวิด บางนัดฝังเข้าไปในตัวรถของเขา สร้างความเสียหายไปไม่น้อย

นทีไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำอย่างรวดเร็ว หมัดแรกของเขาพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของชายคนหนึ่งอย่างแม่นยำ เสียงดัง "ตุ้บ!" ชายคนนั้นเซถอยหลังไปอย่างแรง

การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้น นทีเคลื่อนไหวราวกับสายลม เขาหลบหลีกการโจมตีของศัตรูได้อย่างคล่องแคล่ว หมัด เท้า ศอก เข่า ทุกส่วนของร่างกายถูกนำมาใช้ในการต่อสู้ เขาใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ โยนสิ่งของเข้าใส่ศัตรู หรือใช้เสาอาคารเป็นที่กำบัง

เสียงตะโกน เสียงปืน เสียงกระทบกระทั่งดังระงมไปทั่วบริเวณ ฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย ทำให้อากาศรอบตัวขมุกขมัว

"แกมันไม่ใช่แค่นักขับรถ!" พยัคฆ์ตะโกนด้วยความประหลาดใจ พลางเดินเข้ามาใกล้ "ฝีมือไม่ใช่เล่นๆ"

"ฉันไม่ได้มีดีแค่นี้หรอก" นทีตอบกลับไป เขายกขาขึ้นเตะสูงเข้าใส่หน้าท้องของชายอีกคน จนอีกฝ่ายจุกจนต้องทรุดลงไป

นทีเห็นโอกาส เขาทุ่มสุดแรง ใช้ไหล่กระแทกเข้าใส่ชายที่กำลังจะยิงเขาอย่างจัง จนปืนหลุดมือไป

แต่แล้ว พลั่กกก!

นทีรู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างรุนแรงจากด้านหลัง เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าของเขาชาไปหมด เมื่อหันกลับไป ก็พบกับพยัคฆ์ ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"แกมันมากเกินไปแล้ว!" พยัคฆ์คำราม เขาง้างหมัดที่มีขนาดใหญ่กว่าศีรษะของนที กำลังจะเหวี่ยงลงมา

นทีรู้ตัวว่าถ้าโดนหมัดนี้เข้าไป เขาอาจจะหมดสภาพทันที เขาก้มตัวหลบอย่างรวดเร็ว หมัดของพยัคฆ์พลาดเป้าไปโดนพื้นคอนกรีต เกิดรอยร้าวขึ้น

นทีได้จังหวะ เขาใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าท้องของพยัคฆ์อย่างแรง ก่อนจะหมุนตัวไปหยิบปืนพกที่ตกอยู่บนพื้น

"ทีของฉันบ้างแล้ว!" นทีตะโกน พลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่พยัคฆ์

แต่แล้ว เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงปืนของเขา แต่เป็นเสียงปืนจากทิศทางอื่น

นทีชะงักเล็กน้อย เขาหันไปมองต้นเสียง ปรากฏร่างของชายอีกกลุ่มหนึ่ง ปรากฏตัวออกมาจากด้านหลังของโกดัง พวกเขามีจำนวนมากกว่ากลุ่มแรก และดูเหมือนจะเป็นฝ่ายเดียวกับพยัคฆ์

"แกมาผิดที่ผิดเวลาแล้ว 'เงา'" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่นทีไม่คุ้นเคย แต่ฟังดูเยือกเย็นและทรงอำนาจ "ที่นี่คือฐานบัญชาการลับขององค์กรเรา"

นทีตระหนักได้ในทันที นี่ไม่ใช่แค่การไล่ล่าธรรมดา แต่มันคือการล่อให้เขาเข้ามาติดกับดัก เขาถูกลากเข้ามาในใจกลางของอาณาจักรอันมืดมิดขององค์กรที่เขาตามล่า

"ถอยไป!" พยัคฆ์ตะโกนบอกลูกน้องของเขา "ปล่อยให้ฉันจัดการเอง"

ชายชุดดำที่เหลือล่าถอยไป เว้นแต่พยัคฆ์ที่ยังคงยืนเผชิญหน้ากับนที ในขณะที่กลุ่มคนใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้น กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

"ไม่ว่าแกจะเป็นใคร" นทีพูด เสียงของเขายังคงหนักแน่น แม้จะรู้ว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด "ฉันก็จะไม่มีวันยอมแพ้"

เขาหันไปมองยังรถของเขาที่เสียหายไปมาก พลางนึกถึงความหวังสุดท้ายที่ยังคงอยู่

"นายท่าน" ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างผู้นำกลุ่มใหม่เอ่ยขึ้น "เราควรจะ...?"

"รอดู" ชายผู้นำกลุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ดูว่า 'เงา' จะทำอย่างไรต่อไป"

นทียกปืนขึ้น ประเมินสถานการณ์ตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นระรัว แต่สติสัมปชัญญะยังคงเฉียบคม เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

ควันดำจากรถที่เสียหายลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กลิ่นดินปืนเริ่มคละคลุ้ง เป็นสัญญาณว่าสงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ที่นี่...ฐานบัญชาการลับขององค์กรแห่งความมืด