ตอนที่ 5 — ความจริงในคราบหมอก

เสียงกรีดร้องของยางรถยนต์ที่เสียดสีกับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหว เป็นบทเพลงแห่งความบ้าคลั่งที่ขับกล่อมให้หัวใจของนทีเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แสงไฟหน้าของรถคันที่ไล่ตามมาสาดจ้าจนแสบตา เงาของมันทาบทับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ราวกับเงาแห่งความตายที่กำลังจะมาเยือน นทีเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นรถเก๋งสีดำทรงสปอร์ตที่ไล่ล่าเขามาติดๆ กระจกบังลมหน้าของมันสะท้อนภาพแสงนีออนสีแดงฉานที่ส่องมาจากป้ายโฆษณาข้างทาง ‌ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอันตรายและสิ้นหวัง

“พวกแกคิดว่าจะหนีพ้นมือ ‘เงามืด’ อย่างนั้นเหรอ?” เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำโพงที่ติดอยู่หน้ารถคันนั้น มันผสมผสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่กระหึ่มจนฟังดูน่าขนลุก

นทีพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เขาไม่ตอบโต้ แต่เร่งความเร็วของ “พยัคฆ์ดำ” ​รถสปอร์ตคู่ใจของเขาให้เร็วขึ้นไปอีก สภาพถนนที่เปียกชื้นหลังฝนตกเมื่อครู่ยิ่งทำให้การควบคุมรถเป็นไปอย่างยากลำบาก โชคดีที่เขามีประสบการณ์ในการขับขี่ประเภทนี้มาหลายปี จนช่ำชองที่จะรับมือกับทุกสถานการณ์

“ถ้าอยากลอง ก็ตามมาให้ทันสิ!” นทีตะโกนตอบกลับไป เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเครียดและเหนื่อยล้าจากการขับรถต่อเนื่องมาหลายชั่วโมง

เขากระชากพวงมาลัย หักหลบรถบรรทุกคันหนึ่งที่วิ่งเอื่อยๆ ‍อยู่ข้างหน้าได้อย่างหวุดหวิด รถเก๋งสีดำคันนั้นก็หักตามมาติดๆ ชนิดที่ว่าแทบจะชนท้ายกันอยู่แล้ว นทีเห็นโอกาส เขาหักรถเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ที่มืดมิดทันที

“บ้าเอ้ย! ซอยนี้มัน!” เสียงตะโกนของคนในรถเก๋งสีดำดังไล่หลังมาอย่างหงุดหงิด

นทีรู้ดีว่าเขาพาตัวเองเข้าไปในพื้นที่ที่ซับซ้อนมากขึ้น ‌แต่เขาก็มีเหตุผล รถคันนี้ไม่ใช่รถธรรมดา มันดูเหมือนถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ทั้งเครื่องยนต์ที่คำรามทรงพลัง และรูปลักษณ์ที่แข็งแกร่งกว่ารถทั่วไป แสดงให้เห็นว่าคนขับมีความชำนาญและตั้งใจจะจับเขาให้ได้

เขาขับตะลุยผ่านซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยถังขยะที่วางระเกะระกะ และกองวัสดุก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้าง ‍ความมืดและความคดเคี้ยวของซอยทำให้ทัศนวิสัยจำกัดลงไปอีก แสงไฟหน้าของเขาตัดผ่านความมืด สาดส่องไปบนกำแพงอิฐที่ผุพังและราวตากผ้าที่แห้งกรัง

“เงา” หรือนที กำมือแน่นบนพวงมาลัย เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นที่หน้าผาก เขารู้สึกได้ถึงการไล่ล่าที่ใกล้เข้ามาอย่างไม่ลดละ

“พวกแกคิดว่าทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? พวกแกไม่รู้เหรอว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร?” ​นทีพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ภายใต้แสงไฟหน้ารถ

ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นแสงไฟหน้าของรถเก๋งสีดำคันนั้นปรากฏขึ้นที่ปลายซอย เป็นสัญญาณว่าพวกเขาตามเขามาเจอแล้ว

“ถึงเวลาเล่นสนุกกันจริงจังแล้วสินะ!” นทีแสยะยิ้มมุมปาก

เขาเหยียบคันเร่งจนมิด พุ่งทะยานออกไปจากซอยแคบๆ เข้าสู่ถนนสายหลักอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ถนนที่เคยพลุกพล่าน ​เป็นถนนที่เปลี่ยวและเงียบสงัดกว่าเดิม มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าเป็นหย่อมๆ และแสงจันทร์ที่ส่องลอดก้อนเมฆออกมาเป็นครั้งคราว

รถเก๋งสีดำพุ่งออกมาจากซอยตามมาติดๆ มันพยายามที่จะแซงเขาขึ้นไป แต่ทุกครั้งที่มันพยายาม นทีก็จะใช้ทักษะการขับขี่ที่เหนือชั้นกว่า หักหลบ ปาดหน้าอย่างเฉียดฉิว ​ทำให้รถคันนั้นไม่สามารถแซงขึ้นมาได้

“แกมันเก่งเกินไปแล้ว!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นจากรถคันนั้น

“ก็ลองดูสิว่าใครจะเก่งกว่ากันแน่!” นทีตอบกลับไป เขาขับรถพาพวกมันลัดเลาะไปตามถนนสายต่างๆ ที่เขาคุ้นเคยราวกับฝ่ามือ

ในที่สุด นทีก็ตัดสินใจพาพวกเขาไปยังเป้าหมายที่เขาต้องการ เขาหักรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายรองที่ทอดยาวออกไปสู่ชานเมือง ที่นั่นมีโกดังร้างขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายแห่ง เป็นที่ที่ถูกทิ้งร้างมานานจนกลายเป็นแหล่งซ่องสุมของเหล่าอาชญากรและผู้มีอิทธิพล

“เตรียมตัวให้พร้อมนะเพื่อนยาก” นทีบอกกับตัวเอง พร้อมกับเตรียมปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เบาะ

เมื่อรถเก๋งสีดำเลี้ยวตามเข้ามาในบริเวณโกดังร้าง นทีก็ตัดสินใจจอดรถของเขาไว้กลางลุ่มน้ำมันที่รั่วซึมออกมาจากถังเก่าๆ เพื่อใช้เป็นฉากกำบัง

“ลงมาได้แล้ว! ถ้าแน่จริง!” นทีตะโกนออกไป

รถเก๋งสีดำชะลอความเร็วลง ก่อนจะจอดนิ่งอยู่ห่างจากรถของนทีราวๆ ยี่สิบเมตร ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของชายสองคนในชุดสีดำสนิท พวกเขามีท่าทีระมัดระวัง แต่ก็มั่นใจในตัวเอง

“เงา…ในที่สุดเราก็ได้เจอกันตัวต่อตัว” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความอำมหิต

“แล้วนายก็คงจะเป็น ‘เงา’ ของใครบางคนสินะ” นทีตอบกลับไป เขากระชับปืนในมือให้แน่น

“ใช่…นายรู้จักองค์กรของเราดีนี่” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ “องค์กรที่เราจะกวาดล้างทุกคนที่ขวางทางของเรา…รวมถึงแกด้วย!”

วินาทีต่อมา ชายทั้งสองคนก็ชักปืนออกมา นทีไม่รอช้า เขากระโดดลงจากรถของเขา วิ่งหลบเข้าไปหลังกองลังไม้ที่วางซ้อนกันอยู่

กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณโกดังร้าง เสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับฟ้าร้อง นทีเล็งปืนไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังมา พร้อมกับยิงตอบโต้ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วราวกับเงาที่กำลังโรมรันกับศัตรู

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายผลัดกันเข้าโจมตีและหลบหลีก นทีใช้ความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาอาศัยสิ่งกำบังต่างๆ เช่น เสาเหล็ก ตู้คอนเทนเนอร์ที่ถูกทิ้งร้าง และกองเศษเหล็ก เพื่อซุ่มโจมตีฝ่ายตรงข้าม

“แกมันว่องไวเกินไป!” ชายอีกคนตะโกนอย่างหัวเสีย

“ก็แค่พยายามเอาชีวิตรอดน่ะ!” นทีสวนกลับไป

เขาเห็นจังหวะ เขาชะโงกหน้าออกมาจากที่กำบัง ยิงปืนใส่ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่กระสุนของเขาถูกปัดป้องออกไปได้อย่างหวุดหวิด

“แกมันเร็วเกินไป!” ชายคนนั้นพูดพร้อมกับยิงสวนกลับมาอย่างแม่นยำ กระสุนเฉี่ยวแขนของนทีไปนิดเดียว สร้างบาดแผลเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเสียสมาธิไปชั่วขณะ

“อั๊ก!” นทีพึมพำด้วยความเจ็บปวด

เขากระโดดหลบเข้าไปหลังถังน้ำมันขนาดใหญ่ พยายามห้ามเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผล

“เป็นไงล่ะ? ของจริงมันเจ็บปวดแค่ไหน?” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามาใกล้อย่างเย่อหยิ่ง “แกคิดว่าแกจะหนีพ้นเราได้จริงๆ รึไง?”

นทีเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบเลือด แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ฉันไม่เคยคิดจะหนี…ฉันแค่มารับผิดชอบในสิ่งที่พวกแกทำไว้” นทีพูดเสียงหนักแน่น

“รับผิดชอบงั้นเหรอ? พวกเรากำลังสร้างโลกใหม่…โลกที่สะอาดปราศจากพวกไร้ค่าอย่างแก!” ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“โลกที่พวกแกสร้างมันสกปรกยิ่งกว่าสิ่งใด” นทีตอบกลับไป “และฉัน…จะทำให้มันสะอาด!”

ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นสู้ต่อ ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากอีกทิศทางหนึ่ง

“อะไรกัน?” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

นทีเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน เขาเห็นแสงไฟสว่างวาบมาจากด้านนอกโกดัง และเสียงฝีเท้าดังรัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ใครน่ะ!” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนถาม

“พวกแกจะไม่มีวันรู้!” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เป็นผู้หญิง! เธอสวมชุดสีดำรัดรูป และมีหน้าตาที่คมเข้ม เธอเคลื่อนไหวราวกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้าใส่

“ใครกัน? แกเป็นใคร?” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนถามด้วยความโมโห

“ฉันคือ… ‘มรกต’!” หญิงสาวตอบเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นทันที

การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้น นทีได้แต่ยืนมองด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ คือเธอคือพันธมิตรที่ไม่คาดคิด

“มรกต…ชื่อนี้มันคุ้นๆ” นทีพึมพำกับตัวเอง

เขาเห็นมรกตต่อสู้กับชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มได้อย่างสูสี แต่ก็เริ่มเสียเปรียบเมื่อชายอีกคนหันมาโจมตีเธอ

“ฉันจะไปช่วย!” นทีตัดสินใจ แม้จะบาดเจ็บ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตามลำพังได้

เขาพุ่งเข้าไปหาชายอีกคน และเข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด ขณะที่มรกตก็สามารถจัดการกับชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มได้สำเร็จ

เมื่อการต่อสู้จบลง นทีและมรกตยืนหอบหายใจอยู่กลางโกดังร้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้

“ขอบคุณนะ…ที่ช่วย” นทีพูดกับมรกต

“ไม่เป็นไร…ฉันเองก็ต้องขอบคุณนายเหมือนกัน” มรกตตอบกลับไป

“แล้ว…เธอคือใคร? แล้วมาทำอะไรที่นี่?” นทีถามด้วยความสงสัย

มรกตมองนทีด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ฉัน…กำลังตามหาความจริงบางอย่าง…ความจริงที่เกี่ยวข้องกับองค์กรที่นายกำลังต่อสู้อยู่”

“องค์กรนั้น…มีชื่อว่า ‘เงา’ สินะ” นทีพูด

“ใช่…และฉันเชื่อว่า…ฐานบัญชาการลับของพวกมัน…อยู่ที่ไหนสักแห่งบนเกาะแห่งนี้” มรกตตอบ

นทีเงียบไป เขาไม่เคยคิดว่าจะมีฐานบัญชาการลับขององค์กรนี้อยู่บนเกาะแห่งนี้

“เกาะแห่งนี้…?” นทีทวนคำ

“ใช่…และฉันคิดว่า…เรากำลังจะไปที่นั่นด้วยกัน” มรกตกล่าว

นทีมองไปยังมรกต เขาไม่รู้ว่าเธอคือใคร หรือไว้ใจเธอได้มากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่า ตอนนี้เขาไม่สามารถสู้เพียงลำพังได้อีกต่อไป

“แล้ว…เราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?” นทีถาม

มรกตยิ้มมุมปาก “ฉันมีข้อมูลบางอย่าง…ที่อาจจะช่วยให้เราเข้าไปถึงที่นั่นได้…แต่…อาจจะมีอันตรายรอเราอยู่…”

นทีพยักหน้า เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งใหม่ เพื่อตามหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความมืดมิดขององค์กร "เงา"