ตอนที่ 8 — พลบค่ำใต้เงามืด

เสียงล้อรถยางที่ยังคงกรีดร้องสะท้อนก้องไปทั่วลานโรงงานร้าง สิ้นเสียงเครื่องยนต์ที่กระชากตัวอย่างรุนแรง รถสปอร์ตสีดำสนิทของนที หรือ "เงา" ก็จอดนิ่งอยู่กลางฝุ่นคลุ้ง ราวกับสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บกำลังหอบหายใจ เขาปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว ‌ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แสงตะวันยามเย็นที่ลอดผ่านช่องหลังคาที่ผุพัง ฉายแสงเป็นลำ ลอยกระทบฝุ่นละอองที่กำลังฟุ้งกระจาย สร้างภาพลวงตาให้ดูราวกับผืนน้ำที่กำลังระเหย

"พวกมันไม่ยอมปล่อยฉันง่ายๆ สินะ" นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการตะโกนและหายใจหอบ ​เขาเงี่ยหูฟัง เสียงเครื่องยนต์ของรถที่ไล่ตามมายังคงดังอยู่ไม่ไกล เพียงแต่เบาลง แสดงว่าคนร้ายกำลังประเมินสถานการณ์เช่นกัน

เขากระโจนออกจากรถทันที โดยไม่รอช้า มือคว้าปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เบาะมาไว้ในมือ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสทุกการเคลื่อนไหวของพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยเศษอิฐและสนิม ‍เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงสูบฉีดพล่าน

"เงา... นี่มันเกินกว่าที่คิดไว้เยอะ" เขาคิดในใจ ภาพการขับไล่ที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเมื่อครู่ยังคงติดตา เขาไม่เคยเจอศัตรูที่เอาจริงเอาจังขนาดนี้มาก่อน องค์กรที่เขาตามล่ามาตลอด แท้จริงแล้วแข็งแกร่งกว่าที่เขาประเมินไว้มากนัก

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ‌นทีชะงักเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวหลบหลังเสาเหล็กที่ผุพัง เสื้อผ้าสีเข้มกลืนไปกับเงามืดได้อย่างแนบเนียน แสงไฟฉายสีขาวสว่างวาบส่องลอดเข้ามาจากช่องประตู เขาเห็นเงาของผู้ชายหลายคนเคลื่อนไหวเข้ามาอย่างระมัดระวัง

"เจอแล้ว! รถของมัน!" เสียงตะโกนดังขึ้น

นทีขมวดคิ้ว มองไปยังกลุ่มคนร้ายที่กำลังเดินตรงมายังรถของเขา ‍พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีดำทะมึน สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า มีอาวุธปืนครบมือ

"พวกแกคงคิดว่าฉันจะหนีไปไหนได้ง่ายๆ สินะ" นทีพึมพำ ก่อนจะกระโจนออกจากการซ่อนตัว เขาไม่คิดจะต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับศัตรูจำนวนมากเช่นนี้ การใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์คือสิ่งสำคัญที่สุด

เขาวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ​ระหว่างเครื่องจักรเก่าที่ขึ้นสนิม กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว เสียงปืนดังขึ้นไล่หลังมา ลูกกระสุนเฉี่ยวผ่านร่างเขาไปอย่างหวุดหวิด เขาไม่หันกลับไปมอง รู้เพียงว่าต้องหาที่หลบที่เหมาะสม

"นี่มันไม่ใช่แค่การไล่ล่าธรรมดา" นทีคิดในใจ "พวกนี้มีเป้าหมายชัดเจน... ​ต้องการจับเป็น"

เขาวิ่งเข้าไปในส่วนที่เป็นโกดังเก็บของที่มีชั้นวางสูงเสียดเพดาน สิ่งของที่วางเรียงรายอยู่เต็มไปด้วยกล่องกระดาษเก่าๆ และถังโลหะที่ขึ้นสนิม เขาอาศัยความมืดและความซับซ้อนของสิ่งของเพื่อหลบซ่อน

"เงา! ออกมาซะ! เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย ​เป็นเสียงที่เขานึกถึงเสมอ

"เสียง... ของใคร" นทีชะงัก เขาพยายามจับต้นเสียง แต่มันดังมาจากหลายทิศทาง

"ฉันรู้ว่าเธออยู่แถวนี้" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูใกล้ขึ้น "เธอเก่งมาก... เก่งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด"

นทีขมวดคิ้ว เขาจำเสียงนั้นได้แม่นยำ มันคือเสียงของ เลขา หญิงสาวปริศนาที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน เธอคือคนเดียวที่เคยทำให้เขาเสียจังหวะ เคยทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก

"เลขา..." นทีพึมพำ "เธอมาที่นี่ทำไม"

"ฉันมาเพื่อจบเรื่องทั้งหมด" เสียงของเลขาตอบกลับมา "เธอทำให้เราลำบากมามากเกินไปแล้ว เงา"

นทีรู้สึกถึงความอันตรายที่คุกคามเข้ามา เขาไม่ลังเลที่จะเคลื่อนไหว เขาปีนขึ้นไปบนชั้นวางของอย่างรวดเร็ว แอบมองลงมาเห็นเลขาเดินเข้ามาในโกดัง เธอสวมชุดรัดรูปสีดำ ใบหน้าสวยคมถูกปกปิดด้วยหน้ากากครึ่งซีก แต่ดวงตาคมกริบที่มองไปรอบตัวบ่งบอกถึงความมุ่งมั่น

"เธอรู้ดีว่าฉันไม่เคยหนี" นทีพูดเสียงดังออกมาจากที่ซ่อน

เลขาหันขวับมาหาเสียง ราวกับรู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน "ฉันรู้... แต่วันนี้... เธอจะหนีไม่พ้น"

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งโรงงาน เสียงดังแสบแก้วหูราวกับกำลังจะระเบิด นทีตกใจเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนเปิดมัน

"อะไรกัน!" เขาอุทาน

"เป็นแผนของฉันเอง" เสียงเลขาดังขึ้นอย่างเยือกเย็น "เพื่อสร้างความสับสน... และดึงเธอออกจากที่ซ่อน"

กลุ่มคนร้ายที่เข้ามายังโรงงานเริ่มแตกตื่น พวกเขาหันไปมองทางแหล่งกำเนิดเสียง พยายามหาว่าใครเป็นคนเปิดสัญญาณเตือน

นทีเห็นโอกาส เขาไม่รอช้า กระโดดลงมาจากชั้นวางของอย่างรวดเร็ว วิ่งหลบเข้าไปในช่องทางเดินที่มืดมิดกว่าเดิม

"เธอคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้เหรอ เลขา" เขาตะโกนกลับไป

"เธอจะรู้เอง... ว่ามันไม่ใช่แค่แค่นี้" เลขาตอบกลับมา เสียงของเธอแฝงไปด้วยความท้าทาย

นทีวิ่งไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่า สนิมกัดกินทุกสิ่ง รอบตัวมีแต่ความมืดและเงาที่น่าขนลุก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนร้ายที่พยายามตามหาตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง

"พวกแกมันก็แค่หมาที่ถูกส่งมา... ใครเป็นนายใหญ่กันแน่" เขาคิดในใจ

เขามาถึงอีกฝั่งของโกดัง ซึ่งเป็นทางออกไปสู่ลานด้านนอกที่เต็มไปด้วยถังน้ำมันเก่าๆ กลิ่นน้ำมันฉุนเฉียวไปทั่ว

"ต้องไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน" นทีตัดสินใจ

เขาพุ่งตรงไปยังทางออก แต่แล้ว... ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างของชายร่างกำยำในชุดสีดำ ยืนขวางทางเขาอยู่

"จะไปไหน... เงา?" ชายคนนั้นพูดเสียงห้าว "คำสั่งชัดเจน... จับเป็น"

นทีหยุดชะงัก เขาประเมินคู่ต่อสู้ ชายคนนี้ดูอันตรายกว่าคนอื่นๆ ที่เขาเจอมา ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม แขนข้างหนึ่งยกปืนลูกซองขึ้นมาเล็ง

"ไม่ใช่ธุระของแก" นทีตอบ

"ธุระของฉัน... คือการทำตามคำสั่ง" ชายคนนั้นพูด พร้อมกับยกปืนขึ้น "แต่ถ้าเธอขัดขืน... ฉันก็จำเป็นต้องใช้กำลัง"

ทันใดนั้น! เสียงปืนดังขึ้น! แต่ไม่ใช่จากชายที่ยืนขวางทาง!

นทีหันไปมองด้วยความตกใจ!

เลขา! เธอยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มือถือปืนพกเล็งไปที่ชายร่างกำยำ!

"ฉันบอกแล้วไง... ฉันมาเพื่อจบเรื่อง" เลขาพูดเสียงเย็นชา

ลูกกระสุนพุ่งเข้าใส่ชายร่างกำยำอย่างแม่นยำ! เขาล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่น!

"อะไรกัน!" นทีอุทานด้วยความงุนงง

เลขาเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอสะท้อนประกายบางอย่างที่นทีอ่านไม่ออก "อย่าคิดว่าฉันมาช่วยเธอ... เงา"

"แล้วเธอมาทำไม?" นทีถาม พลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่เธออย่างระแวง

"ฉันมาเพื่อ... กำจัดทุกคนที่ขวางทางฉัน" เลขาตอบ "รวมถึงพวกของฉันเอง... ที่ไม่สามารถทำงานให้สำเร็จได้"

"พวกของเธอ?" นทีขมวดคิ้ว "เธอไม่ได้อยู่องค์กรเดียวกับฉันเหรอ?"

"ฉัน... เป็นคนเดียวที่ทำงานเพื่อเป้าหมายของฉัน" เลขาพูด "และตอนนี้... เป้าหมายของฉันคือเธอ"

"เป้าหมายของเธอคืออะไร?" นทีถาม

"ความลับ... ที่เธอจะต้องเปิดเผย... หรือต้องตายไปพร้อมกับมัน" เลขาพูด พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์คันหนึ่งดังใกล้เข้ามา นทีหันไปมอง เห็นรถยนต์คันหรูสีดำเงาขับเข้ามาจอดเทียบที่ลานด้านนอก กระจกไฟฟ้าถูกลดลง เผยให้เห็นใบหน้าของชายสูงอายุ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตายังคงฉายแววอำมหิต

"ดีมาก เลขา" ชายคนนั้นพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ "งานของเธอ... เสร็จสิ้นแล้ว"

"ท่านประธาน..." นทีพึมพำ

"ใช่... ฉันคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" ชายสูงอายุพูด "และเธอ... เงา... คือสิ่งที่ฉันต้องการกำจัดมาตลอด"

นทีรู้สึกถึงอันตรายที่รุนแรงที่สุด เขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริงแล้ว ไม่ใช่แค่ลูกน้องหรือหน่วยสังหาร แต่คือหัวหน้าใหญ่ขององค์กรลับที่เขาตามล่ามานาน!

"เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นเหรอ นที?" ชายสูงอายุถาม "นี่คือฐานบัญชาการลับของเรา... ที่นี่... ไม่มีใครสามารถหนีออกไปได้"

นทีรู้ว่าเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาถูกล้อมกรอบ และศัตรูที่แท้จริงก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว... แสงตะวันยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงเงามืดที่กำลังทอดยาวปกคลุมทุกสิ่ง... และการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...