กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึก ปะทะกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปยังรถคันที่กำลังตีวงออกไปอย่างบ้าคลั่ง ล้อที่หมุนฟรีทิ้งรอยยางดำทะมึนเป็นทางยาวบนพื้นคอนกรีตอันหยาบกร้าน ความโกรธร้อนผ่าวในอกพุ่งพล่านจนแทบจะเผาผลาญทุกสิ่งรอบกาย
"แกหนีไม่พ้น!" เสียงแหบพร่าดังลอดไรฟันออกมาอย่างเชือดเฉือน
เขาผลักประตูรถที่บิดเบี้ยวออกอย่างแรง เดินกะเผลกเล็กน้อยไปยังด้านท้ายรถ กวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว โรงงานร้างแห่งนี้คือเขาวงกตแห่งฝุ่นและสนิม เสียงเครื่องยนต์ที่กำลังดับสนิทของรถคู่กรณีค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องว่างของผนังปูนที่ผุพัง
"หมาจนตรอก..." เขาพึมพำกับตัวเอง
แม้รถจะใช้การไม่ได้ แต่สมรภูมิยังไม่จบ เขาคือ "เงา" ไม่ใช่แค่เงาที่พึ่งพายานพาหนะ แต่เป็นเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า
เขายกมือขึ้นสัมผัสสันกรามที่เริ่มบวมเป่งเล็กน้อยจากการกระแทกเมื่อครู่ รสชาติของเลือดจางๆ เจือปนกับฝุ่นที่เกาะติดอยู่ตามริมฝีปาก แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจลดทอนความมุ่งมั่นในแววตาของเขาได้เลยสักนิด
"ถึงเวลาที่แกจะต้องจ่ายค่าคุ้มครองที่กล้าบุกรุกอาณาเขตของข้าแล้ว"
เขากระชับถุงมือหนังสีดำสนิทให้เข้าที่ ก่อนจะเริ่มเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งของเขาแฝงตัวไปกับเงามืดของเครื่องจักรเก่าๆ ที่ตั้งระเกะระกะ ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายก็เหมือนเป็นม่านที่ช่วยปกปิดตัวตนของเขาไว้
เสียงเครื่องยนต์ของรถคันนั้นยังคงดังลอดมาเป็นระยะๆ บ่งบอกว่าศัตรูยังคงวนเวียนอยู่ไม่ไกลนัก นทีรู้ดีว่าคู่กรณีของเขาไม่ใช่พวกกระจอก เขาคือมือดีขององค์กร แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับเหยื่อรายอื่นที่เคยเจอคมเขี้ยวของ "เงา" มาแล้ว
เขาเดินลึกเข้าไปในโรงงานร้าง อาคารแต่ละหลังเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ความมืดและความเงียบเป็นเหมือนมิตรแท้ของเขา ยิ่งมืด ยิ่งเงียบ ยิ่งอันตรายสำหรับศัตรู
"อยู่แถวๆ นี้แหละ..." เขาคาดเดา
ทันใดนั้นเอง เสียงกระจกแตกดังโครมก็ดังมาจากด้านหลังของอาคารที่อยู่ไม่ไกลนัก นทีชะงักกึก หันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็ว
"แผนลวงสินะ..."
เขาไม่รีบร้อน กลับเลือกที่จะอ้อมไปอีกทาง ใช้ความได้เปรียบจากความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เคยใช้เป็นที่ซ่อนตัว
ยิ่งเดินเข้าไป ความอับชื้นและกลิ่นอายของความเก่าแก่ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านหลังคาที่ผุพังลงมาเป็นลำลำ เผยให้เห็นฝุ่นที่ลอยละล่องในอากาศราวกับละอองดาว
เขาแอบอยู่หลังเสาปูนขนาดใหญ่ สังเกตการณ์ รถคันนั้นจอดทิ้งไว้ห่างออกไปเล็กน้อย ประตูรถเปิดอ้าอยู่ เผยให้เห็นภายในที่ว่างเปล่า
"หลอกให้ข้าตายใจ..."
แต่เขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในตัวอาคารที่อยู่ใกล้เคียง เงาตะคุ่มๆ ของมนุษย์กำลังเคลื่อนไหว
"เจอแล้ว"
เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ใช้ผนังอิฐที่ผุพังเป็นที่กำบัง ลมหายใจของเขาถูกควบคุมให้สม่ำเสมอ เสียงหัวใจที่เต้นแรงถูกกดเอาไว้ภายใน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบาๆ จากภายในอาคารนั้น บ่งบอกว่ามีคนอยู่ข้างในแน่ๆ นทีค่อยๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสกับผนังเย็นๆ ที่มีตะไคร่น้ำเกาะอยู่ เขาเตรียมพร้อมที่จะพุ่งทะยาน
ทันใดนั้นเอง ร่างของชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำก็โผล่ออกมาจากช่องประตูอย่างรวดเร็ว เขามีปืนพกในมือ ข้างกายมีชายอีกคนหนึ่งถือมีดเล่มใหญ่
"เจอตัวแล้ว!" ชายคนแรกตะโกนขึ้น
นทีไม่รอช้า เขาทะยานออกจากการซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาพุ่งเข้าใส่ชายที่ถือปืนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
"แกนี่มัน!..." ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ ประตูหมัดของนทีก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาอย่างจัง
ตุ้บ!
เสียงกระดูกกระทบกันดังสนั่น ชายคนนั้นเซถอยหลังไปทันที ปืนหลุดจากมือกลิ้งไปบนพื้น
"แกมันใครกัน!" ชายอีกคนร้องลั่น พุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดในมือ
นทีหมุนตัวหลบคมมีดได้อย่างเฉียดฉิว เสียงมีดเฉือนอากาศดังหวีดหวิว เขาใช้จังหวะที่คู่ต่อสู้เสียหลัก หมัดขวาของเขาพุ่งเข้าใส่ท้องของชายคนนั้นอย่างแรง
อั่ก!
ชายคนนั้นตัวงอลงไปทันที ใบหน้าซีดเผือด นทีไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาใช้เท้าถีบเข้าที่ข้อพับของเข่า ทำให้ชายคนนั้นทรุดลงไปกองกับพื้น
"จำไว้... ว่าใครส่งแกมา!"
เขาหันไปมองชายคนแรกที่กำลังพยายามลุกขึ้น เขาไม่ปล่อยให้คู่กรณีมีโอกาสตั้งตัว นทีพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง เขาเตะปลายคางของชายคนนั้นอย่างแรง ทำให้ศีรษะของเขากระแทกเข้ากับผนังอย่างจัง
ปึก!
ชายคนนั้นสลบไปทันที
แต่เขายังไม่ทันได้พักหายใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง
"พวกแกจะหนีไปไหน!" เสียงตะโกนดังขึ้น
นทีหันไปมองด้วยความรวดเร็ว เขาเห็นชายชุดดำอีกอย่างน้อยห้าคนกำลังวิ่งกรูกันเข้ามา พร้อมอาวุธในมือ
"มากันเยอะเลยนี่..." เขาพึมพำ
เขาเหลือบมองไปที่รถสปอร์ตของตัวเองที่จอดนิ่งสนิทอยู่ห่างออกไป สภาพรถบ่งบอกว่าหมดสภาพการต่อสู้ด้วยยานพาหนะไปแล้ว
"ไม่เป็นไร... ข้าถนัดมือเปล่ามากกว่า"
เขากระชับหมัดแน่น แววตาฉายประกายแห่งความท้าทาย
ชายชุดดำกลุ่มแรกพุ่งเข้ามา นทีไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าปะทะอย่างไม่เกรงกลัว
หมัดซ้ายของเขาปัดป้องการโจมตีจากชายคนหนึ่ง ก่อนที่หมัดขวาจะสวนเข้าไปที่หน้าท้องของอีกคนอย่างรวดเร็ว เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น
เขากลิ้งตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด แล้วใช้จังหวะที่คู่ต่อสู้เสียหลัก เตะเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรง
"อั่ก!"
ชายคนนั้นกระเด็นไปชนกับเพื่อนร่วมทีมของเขา
นทีเคลื่อนไหวราวกับพายุหมัด เขาใช้ทุกส่วนของร่างกาย ตั้งแต่หมัด ศอก เข่า ไปจนถึงเท้าในการต่อสู้ ร่างกายของเขาโต้ตอบไปตามสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนาน
เขาเห็นชายคนหนึ่งกำลังจะยิงปืน เขาจึงพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ใช้แขนปัดป้องลำกล้องปืนออกไป ก่อนจะใช้หมัดสอยคางอย่างแม่นยำ
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น แต่กระสุนพุ่งขึ้นฟ้าแทนที่จะพุ่งเข้าใส่เขา
"แกมันปีศาจ!" ชายอีกคนตะโกนด้วยความหวาดกลัว
นทีไม่ตอบ เขาแค่ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
"ข้าคือเงา... ผู้ที่จะกลืนกินพวกแก"
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว นทีเคลื่อนไหวไปทั่วบริเวณ ราวกับเงาที่ปรากฏตัวขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว
เขาเตะตัดขาชายคนหนึ่ง ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของอีกคน
การต่อสู้ในโกดังร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงปะทะ เสียงร้องโหยหวน และเสียงฝุ่นที่ถูกเหยียบย่ำ
แม้จำนวนจะมากกว่า แต่นทีก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ เขาใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ หลบหลีกการโจมตี และโต้ตอบกลับไปอย่างมีประสิทธิภาพ
เขาเห็นชายชุดดำคนสุดท้ายกำลังพยายามวิ่งหนีไปยังรถคันที่ยังคงจอดอยู่ "แกจะหนีไปไหน!"
นทีเร่งฝีเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะครุบไหล่ของชายคนนั้นไว้แน่น
"แกจะไปไหน!"
ชายคนนั้นหันมาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ปล่อยข้าไป! ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!"
"โกหก! แกคือส่วนหนึ่งขององค์กรนั้น"
นทีจับใบหน้าของชายคนนั้นให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว
"บอกข้ามา... ฐานบัญชาการของพวกแกอยู่ที่ไหน!"
ชายคนนั้นสั่นเทาไปทั้งตัว
"ข้า... ข้าไม่บอก!"
"ถ้าแกไม่บอก... ข้าจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมา"
นทีใช้ปลายนิ้วกดลงไปที่จุดชีพจรของชายคนนั้นอย่างแรง
"อั่ก!"
ชายคนนั้นส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
"ข้า... ข้าจะบอก!"
เขาพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ฐานบัญชาการของพวกเรา... อยู่ที่..."
นทีตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง
"...อยู่ใต้ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัท 'อิมพีเรียล คอร์ปอเรชั่น'..."
"ตึกอิมพีเรียล... งั้นหรือ"
นทีพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าฉายแววคิดหนัก
"แล้วทางเข้าอยู่ที่ไหน?"
"มีทางเข้าลับ... ซ่อนอยู่หลังร้านกาแฟเล็กๆ ชื่อ 'เดอะมอร์นิ่ง' ใกล้กับตึกนั่น"
นทีปล่อยมือออกจากชายคนนั้น เขารู้แล้วว่าต้องไปที่ไหน
"ขอบใจ... สำหรับข้อมูล"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งชายชุดดำที่บาดเจ็บและหวาดกลัวไว้เพียงลำพัง
แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรงลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง นทีเดินออกจากโรงงานร้างด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง แต่ภายในใจของเขากำลังลุกโชนไปด้วยความแค้น
เขาได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ฐานบัญชาการลับขององค์กรที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด
"ถึงเวลาที่ข้าจะต้องบุกเข้าไปในรังของพวกมันแล้ว"
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
"สมรภูมิครั้งต่อไป... จะยิ่งใหญ่กว่าเดิม"
เขาหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้าออกจากโรงงานร้าง โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เบื้องหน้าของเขาคือภารกิจสุดท้าย ที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา และขององค์กรชั่วร้ายนั้น
การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก