กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึก ปะทะกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปยังรถยนต์สีเข้มคันหนึ่งที่กำลังตีวงออกไปอย่างรวดเร็ว มันคือรถคันเดียวกับที่เขาไล่ตามมาตลอด ห่างออกไปไม่ไกลนัก เสียงไซเรนหวีดหวิวเริ่มดังแว่วมาแต่ไกล เป็นสัญญาณว่าการไล่ล่าครั้งนี้ไม่น่าจะจบลงง่ายๆ
“ให้ตายสิ… นึกว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ” นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าสะท้อนอยู่ในลำคอ เขารู้ดีว่ารถสปอร์ตคู่ใจคันนี้ได้สิ้นลมหายใจแล้ว ไม่เหลือโอกาสให้เขาไล่ตามอีกต่อไป เขาพลิกตัวมองไปรอบๆ ลานโรงงานร้าง กว้างใหญ่ที่บัดนี้เต็มไปด้วยฝุ่นควันและซากปรักหักพัง สายตาเขาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงงาน ที่ซึ่งมีรถตู้สีดำทึบจอดสงบนิ่งอยู่ เป็นรถของพวกมันอย่างไม่ต้องสงสัย
“ถ้าจะหนี ก็คงต้องไปทางนั้น” นทีตัดสินใจ เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้ร่างกายจะปวดระบมไปทั่ว แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงทำงานเต็มที่ เขาต้องเอาชีวิตรอด และที่สำคัญ เขาต้องรู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคืออะไร
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางด้านหลัง นทีหันขวับไปมอง เห็นชายร่างกำยำสองนาย สวมชุดสีดำทะมึน ถือปืนพกในมือ เดินตรงเข้ามาหาเขาอย่างไม่รีบร้อน พวกมันรู้ดีว่าเขาไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว
“ไง เจ้าเงา… หมดเวลาสนุกแล้ว” ชายคนหนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มห้าวเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
นทีไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ สายตาสำรวจเส้นทางหลบหนี ลานโรงงานแห่งนี้เต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่าแก่ที่ขึ้นสนิม กองวัสดุที่กองสุมกันอย่างไม่เป็นระเบียบ และเงามืดที่เกิดจากโครงสร้างของโรงงาน มันเป็นภูมิประเทศที่เหมาะแก่การซ่อนตัวและต่อสู้
“แกคิดว่าหนีได้อีกนานแค่ไหน?” ชายอีกคนถาม พลางยกปืนขึ้นเล็งมาทางนที
นทีสูดหายใจลึก เขามีเวลาไม่มากนักที่จะเตรียมตัว เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ การปะทะกับคนสองคนนี้อาจทำให้เขาเสียเวลา และเมื่อรถตำรวจมาถึง ทุกอย่างก็จะจบลง
“มันขึ้นอยู่กับว่าพวกแกแน่แค่ไหน” นทีตอบ เขากระชับหมัดแน่น
วินาทีต่อมา เสียงปืนก็ดังขึ้น นทีอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายยิง เขาพุ่งตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว กระสุนเฉี่ยวผ่านอากาศไปอย่างน่าหวาดเสียว นทีกลิ้งตัวไปตามพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น เขาใช้เครื่องจักรเก่าๆ ที่วางระเกะระกะเป็นที่กำบัง
“มันว่องไวจริงๆ” ชายคนหนึ่งอุทาน
“อย่าให้มันหนีไปได้!” อีกคนตะโกน
นทีอาศัยความได้เปรียบของภูมิประเทศ เขากระโดดขึ้นไปบนแท่นเหล็กสูง เขาเห็นรถตู้สีดำยังคงจอดอยู่ที่เดิมราวกับรอคอย เขาต้องไปให้ถึงรถคันนั้นให้ได้
เขากระโดดจากแท่นหนึ่งไปอีกแท่นหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ราวกับแมงมุมที่กำลังไต่ใย เสียงปืนดังขึ้นไม่หยุด เสียงกระสุนกระทบกับเหล็กดังโครมคราม นทีหลบหลีกอย่างชำนาญ เขาไม่ต้องการต่อสู้แบบเปิดเผย หากเขาเปิดเผยตัวมากเกินไป เขาจะกลายเป็นเป้านิ่ง
“มันจะไปทางรถตู้!” หนึ่งในสองคนนั้นตะโกน
“อย่าให้มันถึง! ยิงสกัด!”
นทีสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกระสุนที่พุ่งเข้ามาใกล้ เขาต้องหาทางทำให้พวกมันเสียจังหวะ
เขาเหลือบไปเห็นถังน้ำมันเก่าๆ ที่วางอยู่ใกล้ๆ เขาตัดสินใจ เขาพุ่งตัวลงจากแท่นเหล็ก แล้วอาศัยแรงส่งในการกลิ้งตัว หลบกระสุนที่กำลังจะเข้ามา
“ไอ้บ้า! มันจะทำอะไร?”
นทีกลิ้งตัวไปหยุดอยู่ข้างถังน้ำมัน เขาคว้าเอาเหล็กเส้นที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วฟาดใส่ถังน้ำมันอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว น้ำมันสีดำทะลักออกมา กลิ่นฉุนกึกยิ่งทวีความรุนแรง
“ระวัง!”
นทีไม่รอช้า เขาโยนเหล็กเส้นที่อยู่ในมือไปทางถังน้ำมันที่เขาเพิ่งจะตี เมื่อมันกระทบกับน้ำมันที่กำลังไหลออกมาประกายไฟเล็กๆ ก็ติดขึ้น
“เพล้ง!”
เกิดเสียงระเบิดเบาๆ พร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำมันที่หกออกมากลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ทำให้เปลวไฟลามไปอย่างรวดเร็ว สร้างกำแพงไฟขนาดเล็กกั้นระหว่างเขากับพวกมัน
“บ้าเอ๊ย!”
ชายทั้งสองคนตกใจถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่คาดคิดว่านทีจะใช้วิธีการที่รุนแรงเช่นนี้
นทีอาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังชะงัก เขาพุ่งตัวออกไปทางรถตู้สีดำอย่างรวดเร็ว เขาต้องไปถึงรถคันนั้นก่อนที่พวกมันจะตั้งตัวได้
เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาอีกแล้ว เขาเหลือเวลาไม่มากจริงๆ
เขาพุ่งไปถึงรถตู้สีดำ เขาพยายามเปิดประตู แต่ล็อคอยู่
“ให้ตายสิ…”
เขาหันไปมองข้างๆ เห็นมีแท่งเหล็กแหลมคมวางอยู่ เขาคว้ามันขึ้นมา แล้วพยายามงัดประตูรถ
“แกหนีไม่พ้นหรอก!” เสียงตะโกนของหนึ่งในสองคนนั้นดังมาแต่ไกล
เปลวไฟจากถังน้ำมันกำลังลามเข้ามาใกล้ นทีรู้ดีว่าถ้าช้ากว่านี้ เขาอาจจะถูกไฟคลอกเสียก่อน
“ฟึ่บ!”
ประตูรถตู้เปิดออก เขาไม่รอช้า รีบกระโดดเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ
“สตาร์ท!”
เขากระชากสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที เครื่องยนต์คำรามติดขึ้นในพริบตา
“ไปได้แล้ว!”
รถตู้สีดำทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลุ่มควันและเปลวไฟไว้เบื้องหลัง
เสียงปืนดังไล่หลังมา เขาเห็นเงาตะคุ่มสองเงากำลังวิ่งตามมา แต่ไม่สามารถตามรถตู้คันใหญ่ที่กำลังพุ่งทะยานไปได้ทัน
“แกหนีไปไม่ได้หรอก! เราจะตามแกไปจนถึงที่สุด!” เสียงตะโกนของหนึ่งในนั้นดังแว่วมา
นทีขับรถตู้คันนี้ไปอย่างระมัดระวัง เขาต้องพยายามให้แนบเนียนที่สุด ไม่ให้เป็นที่สังเกต
“ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?” เขาถามกับตัวเอง
เขาเหลียวมองไปรอบๆ รถตู้คันนี้มีอุปกรณ์บางอย่างติดตั้งอยู่ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขารู้ว่าเขาต้องพยายามหาข้อมูลให้ได้
“แกคือใครกันแน่ ‘เงา’?” เขาพึมพำ
เขาขับรถไปตามถนนที่มุ่งหน้าออกจากโรงงานร้าง เสียงไซเรนยังคงดังอยู่แต่ไกล เขาแอบคิดในใจว่าตอนนี้รถตำรวจน่าจะมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว
เขาขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอน เขาแค่ต้องการหาที่ปลอดภัยสักแห่งเพื่อพัก และเพื่อประเมินสถานการณ์
“เราต้องรู้ว่าองค์กรนี้คืออะไร และพวกมันต้องการอะไรจากเรา”
เขาขับรถเข้าไปในเมืองใหญ่ที่มีแสงสีสว่างไสว เขาพยายามกลมกลืนไปกับฝูงชน
เมื่อหาที่จอดรถที่ปลอดภัยได้แล้ว นทีก็ลงจากรถ เขายังคงอยู่ในชุดสีดำที่เปื้อนฝุ่นและคราบเขม่า
เขาเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่มืดมิด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า
“มีเรื่องต้องให้จัดการ” เขาพิมพ์ข้อความส่งไป
เขาไม่แน่ใจว่าใครจะมาช่วยเขาได้บ้าง แต่เขาต้องลอง
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง
“ใครน่ะ?” นทีหันไปมอง
เป็นชายร่างผอมบาง สวมหมวกแก๊ปปิดหน้า ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบ
“ฉันมาตามนัด” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเรียบ
“คุณคือ…?” นทีถาม
“ช่างเถอะ ตอนนี้เรื่องสำคัญกว่า” ชายคนนั้นพูด เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า “นี่คือข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับองค์กรที่แกกำลังตามหา”
นทีรับซองเอกสารมา เขาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่อยู่ข้างในทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว
“‘เซอเบอรัส’… องค์กรนี้มันคืออะไรกันแน่?”
“องค์กรที่ทรงอิทธิพลเบื้องหลัง” ชายคนนั้นอธิบาย “พวกมันทำงานในเงามืด มานานหลายทศวรรษ”
“แล้วทำไม…?”
“แกก็เป็นเหมือนฉันนั่นแหละ… เคยไปยุ่งกับพวกมัน” ชายคนนั้นพูด
นทีนิ่งอึ้ง เขาจำได้แล้ว ความทรงจำที่เลือนรางกำลังกลับมา
“ฉัน… ฉันเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกมัน?”
“ใช่… และตอนนี้ พวกมันต้องการจะปิดปากแก”
นทีรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องจะใหญ่โตขนาดนี้
“ฉันต้องทำยังไง?”
“หาฐานบัญชาการลับของพวกมันให้เจอ” ชายคนนั้นบอก “ที่นั่นคือจุดที่จะไขความลับทั้งหมดได้”
“แล้ว… เราจะไปที่นั่นได้ยังไง?”
“ฉันจะช่วยแก” ชายคนนั้นบอก “แต่แกต้องไว้ใจฉัน”
นทีมองเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้น เขาเห็นความมุ่งมั่นบางอย่างที่สะท้อนออกมา
“ฉันจะไว้ใจคุณ” นทีตัดสินใจ
“ดี” ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก “ตอนนี้เราต้องไปกันแล้ว… เพราะฉันคิดว่าพวกมันคงกำลังตามเรามาอยู่”
ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์หลายคันก็ดังมาจากถนนใหญ่ ยานพาหนะเหล่านั้นกำลังพุ่งเข้ามายังบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว
“แย่แล้ว!” นทีอุทาน
“ไปกันเถอะ!” ชายคนนั้นรีบคว้าแขนนที
ทั้งสองคนวิ่งหนีเข้าไปในตรอกที่มืดมิดกว่าเดิม เสียงเครื่องยนต์คำรามดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ การไล่ล่าครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
“เรากำลังจะไปไหน?” นทีถามขณะวิ่ง
“ไปที่ที่ปลอดภัย… และเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย”
เงาของพวกเขาล่องลอยไปในความมืดมิด นำไปสู่เส้นทางแห่งอันตรายที่ไม่รู้จบ
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก