กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณที่เคยเป็นทางด่วนอันพลุกพล่าน บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิหลังการไล่ล่าอันดุเดือด รถตำรวจหลายคันจอดแน่นิ่งด้วยสภาพไม่ต่างจากรถของเขา เสาไฟริมทางเอียงคางราวกับพยานผู้เห็นเหตุการณ์ที่เหนื่อยล้า เสียงไซเรนแว่วมาแต่ไกล ทว่ามันช่างห่างไกลจากความเร่งรีบที่เคยมี
“ยังไหวอยู่ไหม เงา?” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารที่แนบอยู่ข้างหู แม้จะพูดผ่านเครื่องสื่อสาร แต่ท่วงทำนองก็แสดงถึงความกังวลที่แฝงอยู่
นทีพยักหน้ารับคำตอบเพียงคร่าว ๆ เขาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่ต้นขาซ้ายยังคงแล่นปราดเป็นพัก ๆ แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขาไม่ได้อนุญาตให้เขาจมปลักอยู่กับความเจ็บปวดนานเกินไป
“ยัง… มีอะไรคืบหน้าบ้าง?” เขาตอบกลับ ขณะที่พยายามลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง
“แผนการของ ‘เทพ’ ค่อนข้างซับซ้อน… พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังตามติด และน่าจะกำลังเคลื่อนย้าย ‘สิ่งนั้น’ ออกจากฐานบัญชาการหลัก” เสียงของ “พายุ” ผู้เชี่ยวชาญด้านข้อมูลข่าวสารของกลุ่มดังขึ้น
“เคลื่อนย้าย? ไปไหน?” นทีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ
“นั่นแหละคือปัญหา… ตำแหน่งที่แน่นอนยังไม่สามารถระบุได้ชัดเจน แต่สัญญาณข้อมูลที่ถูกดักจับได้บ่งชี้ว่า พวกมันกำลังมุ่งหน้าสู่พื้นที่ห่างไกล… เป็นเขตที่การสื่อสารแทบจะไม่มีสัญญาณเข้าถึง”
“พื้นที่ห่างไกล… หมายถึงที่ไหน?”
“น่าจะเป็น… ‘เขตแดนดิบ’… บริเวณชายแดนทางเหนือที่มีภูเขาสูงชันและป่าทึบ… เป็นที่ที่การตามรอยทำได้ยากมาก”
นทีขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่า “เขตแดนดิบ” คืออะไร มันคือผืนป่าอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยอันตรายทั้งจากธรรมชาติและผู้คนที่ไม่ประสงค์ดี มันคือพื้นที่ที่กฎหมายแทบจะเข้าไม่ถึง และเป็นที่หลบซ่อนชั้นดีสำหรับองค์กรอย่าง ‘อัสนี’
“จำเป็นต้องไปที่นั่นจริงๆ หรือ?” เขาถาม
“จำเป็น… ถ้าเราปล่อยให้ ‘สิ่งนั้น’ หลุดไปอยู่ในมือของ ‘เทพ’ อีกครั้ง… ผลที่ตามมาจะเลวร้ายกว่าเดิมหลายเท่า” พายุเน้นย้ำ
“สิ่งนั้น” คือสิ่งที่นทีและทีมของเขาต้องช่วงชิงกลับมาให้ได้ มันเป็นเทคโนโลยีล้ำยุคที่หากตกไปอยู่ในมือขององค์กรอาชญากรรม อาจก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่หลวงต่อโลกใบนี้
“เข้าใจแล้ว… แล้วพวกแกจะไปทางไหน?” นทีถาม
“เรากำลังเตรียมทีมเคลื่อนที่เร็ว… รถยนต์หลายคันพร้อมอาวุธหนัก… แต่พวกมันน่าจะไปถึง ‘เขตแดนดิบ’ ก่อนเราอย่างน้อยสองชั่วโมง… ส่วนนาย… ‘เงา’… นายต้องไปก่อน”
นทีรู้ดีว่านี่คือภารกิจที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา การต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย แถมยังถูกตัดขาดจากการสนับสนุนอย่างเต็มรูปแบบ มันคือการเสี่ยงตายอย่างแท้จริง
“ฉันมีเครื่องบินเล็กอยู่… ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ฉันน่าจะไปถึงก่อนพวกมันสักชั่วโมง” นทีตัดสินใจ
“เครื่องบินเล็ก? นายแน่ใจนะ… สภาพอากาศที่นั่นไม่แน่นอน” พายุแสดงความเป็นห่วง
“ฉันต้องลอง… ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว” นทีตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เขากดตัดสายวิทยุสื่อสาร ดวงตาคมกวาดมองไปยังซากรถสปอร์ตสีดำสนิทของตัวเอง มันเป็นสัญลักษณ์ของความรวดเร็วและความคล่องแคล่วที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้มันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่แล้ว
“ถึงเวลาเปลี่ยนยานพาหนะแล้วสินะ…” เขาพึมพำกับตัวเอง
นทีเดินโซเซไปยังจุดที่เขาซ่อนเครื่องบินเล็กไว้ เขาใช้เวลาเพียงไม่นานในการตรวจสอบสภาพเครื่องบิน และเก็บสัมภาระที่จำเป็นลงไป มันเป็นเครื่องบินเล็กแบบใบพัดขนาดสองที่นั่งที่เขาดัดแปลงมาเป็นพิเศษ เพื่อการปฏิบัติการลับโดยเฉพาะ
ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวออกเดินทาง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นายจะไปคนเดียว?”
นทีหันไปมอง ร่างของ “ฟ้า” นักแม่นปืนประจำทีมปรากฏขึ้น เธอยืนกอดอก สายตาจับจ้องมาที่เขาอย่างมีความหมาย
“ฟ้า… ฉันคิดว่าฉันบอกแล้วว่านี่มันอันตรายเกินไป” นทีพูด
“อันตราย… มันเป็นส่วนหนึ่งของงานของเราไม่ใช่หรือไง ‘เงา’… แล้วฉันก็ไม่เคยปล่อยให้นายบุกเดี่ยวไปในแดนที่ไม่คุ้นเคยหรอก” ฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีการประนีประนอม
“แต่… ‘เขตแดนดิบ’ มันต่างออกไป…”
“ฉันรู้… แต่ฉันก็เป็น ‘นักรบ’ เหมือนกับนาย… และฉันเชื่อมั่นในฝีมือของนาย… ฉันจะช่วยทำหน้าที่ ‘ตา’ ที่มองเห็นจากเบื้องบน… ไม่ว่านายจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น”
นทีมองเข้าไปในดวงตาของฟ้า เขาเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดออกมา เขารู้ว่าการเถียงเธอต่อไปคงไม่เกิดประโยชน์อะไร
“ก็ได้… แต่ต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ตกลงไหม?” นทีถาม
ฟ้าพยักหน้า “ตกลง”
ทั้งสองคนรีบขึ้นไปบนเครื่องบินเล็ก นทีสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงใบพัดหมุนควงเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่
“จับมือไว้ให้แน่นนะฟ้า… เรากำลังจะบินเข้าสู่แดนดิบ” นทีบอกขณะที่เครื่องบินค่อย ๆ เร่งความเร็วไถลไปบนพื้นดิน ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ภายในห้องโดยสารที่ค่อนข้างแคบ ฟ้าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์ที่ส่งผ่านมาถึงร่าง
“นายแน่ใจนะว่าเราจะไม่ถูกตรวจจับ?” ฟ้าถาม
“เครื่องบินลำนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษ… มันแทบจะไม่มีสัญญาณเรดาร์ใด ๆ ตรวจจับได้… แถมเส้นทางการบินของฉันก็จะพยายามเลี่ยงโซนที่อาจมีการลาดตระเวน… แต่ก็ประมาทไม่ได้” นทีตอบ พลางปรับระดับความสูงของเครื่องบิน
ยิ่งบินลึกเข้าไปในแผ่นดิน สภาพแวดล้อมเบื้องล่างก็ยิ่งเปลี่ยนไป จากเมืองที่เต็มไปด้วยตึกสูง ก็กลายเป็นทุ่งหญ้ากว้าง สลับกับป่าไม้หนาทึบ และแม่น้ำที่คดเคี้ยว สัญญาณโทรศัพท์มือถือขาดหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มคลอเคล้าไปกับเสียงลม
“นี่มัน… ใหญ่จริงๆ” ฟ้าอุทาน เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ใช่… และมันก็เต็มไปด้วยอันตรายที่เราไม่รู้… เราต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว” นทีกล่าวเสริม
เขาตรวจสอบแผนที่และข้อมูลที่พายุส่งมาให้เป็นระยะ ๆ “เขตแดนดิบ” เป็นพื้นที่ที่กินอาณาเขตกว้างใหญ่ การตามรอย “เทพ” และ “สิ่งนั้น” ที่ถูกเคลื่อนย้าย จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“สัญญาณ… มีการเปลี่ยนแปลง…” จู่ ๆ นทีก็พูดขึ้น
“อะไร?” ฟ้าถาม
“สัญญาณที่จับได้จากพวก ‘อัสนี’… ดูเหมือนพวกมันจะกำลังเร่งเครื่อง… พวกมันกำลังจะถึงเป้าหมายแล้ว”
นทีเร่งความเร็วเครื่องบินให้มากขึ้น เขาต้องไปถึงที่นั่นก่อนที่จะสายเกินไป
“พายุ… ได้ยินไหม?” นทีพยายามติดต่อผ่านวิทยุสื่อสาร แต่มีเพียงเสียงซ่า
“สัญญาณขาดหาย… เราถูกตัดขาดแล้ว” ฟ้าบอก
นทีรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขาต้องอาศัยสัญชาตญาณและข้อมูลที่เขามีเพียงน้อยนิดเท่านั้น
“เราใกล้ถึงแล้ว… สังเกตการณ์ด้านล่างให้ดีนะฟ้า… ถ้าเห็นสิ่งผิดปกติ… แจ้งฉันทันที” นทีออกคำสั่ง
เบื้องล่างของพวกเขา คือภาพของเทือกเขาสลับซับซ้อน ป่าทึบที่ปกคลุมแน่นจนมองไม่เห็นพื้นดิน ท่ามกลางความเวิ้งว้างของธรรมชาติอันน่าเกรงขาม นทีรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่นปะปนกันไป
“นั่นไง!” ฟ้าตะโกนขึ้น
“อะไร?”
“ทางเบื้องขวามือ… มีการเคลื่อนไหว… เหมือนขบวนรถกำลังเคลื่อนที่ผ่านป่า… มีรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคัน… และมีรถคุ้มกัน”
นทีหรี่ตาลง มองตามทิศทางที่ฟ้าชี้ “ใช่… นั่นแหละ… เราต้องเข้าไปใกล้กว่านี้”
เขาค่อย ๆ ลดระดับความสูงของเครื่องบินลงเล็กน้อย เพื่อให้มองเห็นรายละเอียดได้ชัดเจนขึ้น และเพื่อประเมินสถานการณ์
“ดูเหมือนพวกมันกำลังจะเข้าสู่… อุโมงค์?” ฟ้าพยายามเพ่งมอง
นทีเข้าใจทันที อุโมงค์ลับที่ซ่อนอยู่ภายในภูเขา… สถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการเคลื่อนย้าย “สิ่งนั้น” โดยไม่ถูกใครพบเห็น
“นั่นต้องเป็นทางเข้าฐานบัญชาการลับของพวกมันแน่ๆ… พายุ… ถ้าแกได้ยิน… บอกว่าเราพบเป้าหมายแล้ว!” นทีตะโกนใส่เครื่องวิทยุสื่อสาร แต่ก็ยังคงมีเพียงเสียงซ่า
“เราต้องหาทางลง… แต่ที่นั่น… ดูเหมือนจะไม่มีที่ลงจอดที่ปลอดภัยเลย” ฟ้ากล่าวอย่างกังวล
“เราไม่มีทางเลือก… ถ้าเราปล่อยให้พวกมันเข้าไปในนั้น… เราจะเสียโอกาสทั้งหมด” นทีตัดสินใจ
เขาหรี่ตามองไปยังบริเวณใกล้เคียงอุโมงค์ลับ เขาเห็นช่องว่างเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นลานกว้างพอสำหรับการลงจอดฉุกเฉิน… แต่มันก็เต็มไปด้วยก้อนหินและต้นไม้
“เตรียมตัวให้พร้อมฟ้า… เราจะลงจอดฉุกเฉิน… ตรงนั้น!” นทีชี้ไปยังจุดที่เขาเล็งไว้
ฟ้ากำหมัดแน่น ใบหน้าซีดเผือด แต่ก็พยักหน้ารับคำ “เข้าใจแล้ว”
นทีบังคับเครื่องบินเล็กให้มุ่งหน้าไปยังจุดที่เขาเลือก เขาพยายามควบคุมเครื่องบินอย่างนิ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นและแรงลมที่ปะทะ
ในที่สุด… เครื่องบินก็ลดระดับลงมาเกือบจะแตะพื้นดิน…
…และแล้ว…
เคร้ง!
เสียงโลหะเสียดสีกับก้อนหินดังสนั่น เครื่องบินกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างของทั้งนทีและฟ้ากระเด็นไปข้างหน้า แต่ยังคงทรงตัวอยู่ได้
“เราลงมาได้แล้ว!” นทีตะโกนด้วยความโล่งอก
“แต่… เครื่องบิน…” ฟ้ามองไปยังส่วนล่างของเครื่องบินที่เสียหายอย่างหนัก
“ช่างมัน… เรามีเวลาไม่มาก… ไปกันต่อ!” นทีปลดเข็มขัดนิรภัย และรีบเปิดประตูเครื่องบิน
ทั้งสองคนก้าวลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยก้อนหินและเศษไม้ พวกเขายืนอยู่ห่างจากปากอุโมงค์ลับที่กำลังจะถูกซ่อนไว้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร
“ได้ยินเสียงแล้ว… พวกมันกำลังจะปิดปากอุโมงค์…” นทีกล่าว
“เราต้องรีบ…” ฟ้าเสริม
ทั้งสองคนวิ่งสุดชีวิต มุ่งหน้าไปยังปากอุโมงค์ลับ ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของภารกิจที่อันตรายที่สุดในชีวิตของพวกเขา
ณ ปากอุโมงค์ลับที่กำลังจะปิดลง… การเผชิญหน้าที่รออยู่ข้างหน้า… คือความตาย หรือชัยชนะ…
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก