ตอนที่ 16 — ท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งความแค้น

กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณ เปลวเพลิงสีส้มแดงกรีดร้องอย่างเกรี้ยวกราด ‌ล้อมรอบซากรถของเขา บ่งบอกถึงความบ้าระห่ำของศัตรูที่ยังคงไม่ยอมจำนน

"เจ้าพวกสารเลว!" เสียงหอบเหนื่อยแต่แฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา มือข้างหนึ่งกุมสีข้างที่ปวดร้าว เปลวเพลิงเลียเลียขอบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความร้อนที่ลวกไหม้ มีเพียงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงใบหน้าของ “ราชา” ​ชายผู้ไร้หัวใจที่สั่งการให้ลูกสมุนไร้สำนึกมารุมลอบทำร้ายเขา

"คิดว่าแค่นี้จะฆ่าข้าได้งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" นทีคำรามในใจ พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แม้ว่าทุกย่างก้าวจะเต็มไปด้วยความทรมาน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับกำลังถูกย่างสด แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งราวกับภูผา การหลบหนีครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดอีกต่อไป ‍มันกลายเป็นสมรภูมิแห่งความแค้น ที่เขาจะต้องชำระสะสางให้ถึงที่สุด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังใกล้เข้ามา นทีไม่รอช้า เขาอาศัยช่วงที่เปลวเพลิงยังบดบังทัศนวิสัยของศัตรู ค่อยๆ ย่องเข้าไปหลบซ่อนหลังตู้คอนเทนเนอร์ที่วางเรียงซ้อนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ กลิ่นอายของความตายที่ปะปนกับควันไฟทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งแขนขา แต่สัญชาตญาณนักรบกลับทำงานอย่างเฉียบคม

"หาตัวมันให้เจอ! ‌อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนอันหยาบกระด้างดังมาจากลูกสมุนของราชา นทีแอบมองลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ เห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคน กำลังถือปืนกลและอาวุธมีด ไล่กวาดสายตาไปทั่วบริเวณราวกับหมาป่ากำลังล่าเหยื่อ

"ข้าจะให้โอกาสเจ้าหนีไป ถ้าเจ้ายอมมอบตัวซะแต่โดยดี 'เงา'" ‍เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา เป็นเสียงของ “พยัคฆ์” มือขวาคนสนิทของราชา นทีจำน้ำเสียงนี้ได้ดี เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย้ยหยัน

นทีไม่ตอบ เขาแอบก้มลงหยิบเหล็กแหลมที่ตกอยู่ใกล้ๆ มือของเขาแข็งแรงขึ้นเมื่อได้อาวุธในมือ ​ความเจ็บปวดทางกายถูกกลบด้วยแรงอาฆาตที่พลุ่งพล่าน เขารู้ดีว่าการปะทะตรงๆ กับพยัคฆ์และลูกสมุนจำนวนมากในสภาพที่เสียเปรียบนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ

"ดูเหมือนว่า 'เงา' ของเราจะใจแข็งเสียจริง" พยัคฆ์หัวเราะหึๆ "งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

ทันใดนั้น ​เสียงปืนกลก็ดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนเจาะทะลุตู้คอนเทนเนอร์ที่นทีหลบซ่อนอยู่ เสียงโลหะฉีกขาดดังราวกับจะกลบเสียงหัวใจของเขาเอง นทีเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด สะเก็ดโลหะบาดเข้าที่แขนข้างซ้ายจนเลือดไหลซึม แต่เขากลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้อง

"ตอนนี้ข้าไม่ต้องการทรัพย์สินหรือสิ่งของใดๆ อีกแล้ว ​ข้าต้องการเพียงแค่ชีวิตของเจ้า 'เงา'" พยัคฆ์พูดต่อ เสียงของเขาดังไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ "ราชาสั่งมาเองว่าอยากเห็นเจ้าทรมานก่อนตาย"

คำพูดของพยัคฆ์กระตุ้นความโกรธในตัวนทีให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เขาจำได้ดีว่าราชาเป็นใคร และทำไมเขาถึงกลายเป็นเป้าหมายของการตามล่า ราชาคือหัวหน้าองค์กรอาชญากรรมระดับชาติ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังคดีมากมายที่สร้างความเสียหายให้กับสังคม และนทีในฐานะ "เงา" ก็คือคนที่คอยขัดขวางการทำงานขององค์กรนี้มาโดยตลอด

"แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง ที่รอคำสั่งจากนาย" นทีสวนกลับ เสียงของเขาแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง "แกคิดว่าแกจะหยุดข้าได้จริงๆ งั้นเหรอ?"

"ฮ่าๆๆ! ปากยังดีอยู่สินะ" พยัคฆ์หัวเราะเสียงดัง "ถ้าอย่างนั้นก็ลองพิสูจน์สิ ว่าปากกับร่างกายของแก อะไรจะแข็งแกร่งกว่ากัน!"

สิ้นเสียงของพยัคฆ์ ลูกสมุนก็เริ่มกระจายกำลังเข้ามาใกล้ขึ้น นทีรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้า เขาตัดสินใจ เขาจะต้องใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์

"ทุกคน! ล้อมมันไว้! อย่าให้มันหลุดไปได้!" พยัคฆ์สั่งการ

นทีแอบมองช่องว่างระหว่างตู้คอนเทนเนอร์อีกครั้ง เขาเห็นลูกสมุนของพยัคฆ์กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ พยายามโอบล้อมเขาจากทุกทิศทาง เขาเห็นประกายไฟที่เกิดจากการปะทะของกระสุนกับเหล็ก กำลังสร้างความวุ่นวายไปทั่วบริเวณ

"เอาล่ะ พยัคฆ์! ถ้าแกอยากเล่น ก็มาเล่นกันให้สนุก!" นทีตะโกนเสียงดัง พร้อมกับที่เขากระโจนออกจากที่ซ่อน

ลูกสมุนของพยัคฆ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดตกใจกับความกล้าหาญของนที พวกเขาตั้งสติไม่ทัน และนั่นคือโอกาสของเขา

นทีพุ่งเข้าใส่ชายฉกรรจ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว เขาใช้เหล็กแหลมที่อยู่ในมือ ฟาดฟันเข้าใส่ลำคอของศัตรูอย่างแม่นยำ ชายคนนั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ล้มลงไปกองกับพื้น นทีไม่หยุด เขาอาศัยจังหวะที่ศัตรูคนอื่นกำลังตกตะลึง พุ่งตัวเข้าใส่ลูกสมุนอีกคน ใช้หมัดที่หนักหน่วงชกเข้าที่ปลายคางจนอีกฝ่ายเซถลา

"มันกำลังจะหนี! อย่าปล่อยให้มันไป!" พยัคฆ์ตะโกนสั่ง

เสียงปืนกลดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กระสุนพุ่งเข้าหาตัวนทีอย่างไม่ยั้ง นทีเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวราวกับสายลม เขาหลบหลีกกระสุนไปมาอย่างหวุดหวิด สะเก็ดไฟจากกระสุนที่กระทบพื้นเหล็กลอยว่อนไปทั่ว

"แกหนีไม่พ้นหรอก 'เงา'!" เสียงของพยัคฆ์ดังไล่ตามมา

นทีวิ่งทะลุกระจายกลุ่มลูกสมุน เขาเห็นทางออกด้านหนึ่งของลานกว้าง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเส้นทางที่ปลอดคนมากกว่า เขาไม่ลังเล รีบพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้น

"อย่า! มันจะไปทางนั้น! ปิดทางมัน!" พยัคฆ์สั่ง

ลูกสมุนอีกกลุ่มรีบวิ่งเข้ามาสกัดกั้น นทีรู้ว่าเขาต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อฝ่าวงล้อมนี้ไปให้ได้

เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มลูกสมุนด้วยความเร็วสูง ใช้เหล็กแหลมในมือปัดป้องอาวุธที่ยื่นเข้ามา และใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาฝึกฝนมาอย่างโชกโชน สับ ศอก เข่า ถูกใช้อย่างต่อเนื่อง สร้างความเสียหายให้กับลูกสมุนของพยัคฆ์อย่างหนัก

มีลูกสมุนคนหนึ่งพุ่งเข้ามากระแทกนทีจนล้มลงไปกับพื้น เขาเจ็บจุกจนพูดไม่ออก เหล็กแหลมหลุดมือไป ชายคนนั้นกำลังจะยกปืนขึ้นมาเล็ง แต่นทีไม่ยอมแพ้ เขาใช้ขาเตะเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง ทำให้ศัตรูผงะถอยไป

นทีรีบคว้าเหล็กแหลมกลับคืนมา และใช้มันแทงเข้าที่ขาของศัตรู ชายคนนั้นร้องโหยหวน ล้มลงไปกองกับพื้น

"แกมันก็แค่หมาข้างถนน!" นทีตะโกนใส่หน้าศัตรูที่นอนจมกองเลือด "ข้าจะไม่ยอมให้แกกับนายของแกเหยียบย่ำความถูกต้องไปมากกว่านี้!"

เขาปีนป่ายขึ้นไปบนตู้คอนเทนเนอร์ที่อยู่สูงขึ้นไป พยายามหาทางหนีออกจากที่นี่ เขาเห็นว่าอีกด้านหนึ่งของลานกว้าง มีกลุ่มควันไฟที่ลอยขึ้นมาอย่างหนาแน่น น่าจะเป็นทิศทางที่เขาจะสามารถหลบซ่อนตัวได้

"มันปีนขึ้นไปแล้ว! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนของพยัคฆ์ดังมาแต่ไกล

นทีไม่สนใจ เขากระโดดลงมาจากตู้คอนเทนเนอร์ พุ่งเข้าใส่กลุ่มควันไฟอย่างรวดเร็ว สภาพร่างกายของเขาเหนื่อยล้าเกินจะบรรยาย ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับกำลังปะทุขึ้นมาเป็นระยะๆ แต่จิตใจของเขายังคงมุ่งมั่น

เขาหายเข้าไปในกลุ่มควันไฟ ทิ้งไว้เพียงเสียงปืนที่ยังคงดังไล่หลังมาอย่างไม่ลดละ

เมื่อเข้ามาในกลุ่มควันไฟ นทีพยายามปรับการมองเห็นของตัวเองให้ชินกับสภาพแวดล้อมที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่นผง เขาหายใจลำบากเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเดินหน้าต่อไป

"นี่มันที่ไหนกัน?" เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาพบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในพื้นที่ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของโกดังร้างขนาดใหญ่ ที่นี่เต็มไปด้วยชั้นวางของที่ว่างเปล่า และสิ่งของที่ถูกทิ้งร้างไว้มากมาย

"ต้องรีบหาที่หลบซ่อน และรักษาบาดแผลให้เร็วที่สุด" เขากล่าวกับตัวเอง

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากด้านหน้า

"ใครน่ะ?" นทีถามเสียงดัง พร้อมกับที่เขาก็ชักเหล็กแหลมออกมาเตรียมพร้อม

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างผอมบาง แต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง ใบหน้าของเธอถูกปกปิดด้วยผ้าคาดหน้า แต่ดวงตาของเธอกลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"เจ้าคือ 'เงา' ใช่ไหม?" เสียงของเธอทุ้มนุ่ม แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ

นทีนิ่งไป เขารู้สึกประหลาดใจ ไม่เคยมีใครเรียกชื่อเล่นของเขาในลักษณะนี้มาก่อน

"แล้วเธอเป็นใคร?" นทีถามกลับ

"ข้าคือ 'มารตี' ผู้ที่รอคอยการปรากฏตัวของเจ้ามานาน" หญิงสาวตอบ

"รอคอยข้า?" นทีเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

"ใช่... การปรากฏตัวของเจ้าคือสัญญาณบ่งบอกว่าถึงเวลาที่ต้องเริ่มปฏิบัติการแล้ว" มารตีกล่าว "ข้ามีข้อมูลที่เจ้าต้องการ และข้าจะพาเจ้าไปสู่สถานที่ที่เจ้าตามหา"

คำพูดของมารตีทำให้นทีรู้สึกสนใจ เธอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขา และดูเหมือนเธอจะมีความเกี่ยวข้องกับภารกิจของเขา

"สถานที่ที่ข้าตามหา? เธอหมายถึงฐานบัญชาการลับขององค์กรราชาใช่ไหม?" นทีถาม

มารตีพยักหน้า "ใช่... และข้าก็มีแผนที่จะเปิดโปงความลับดำมืดทั้งหมดของมัน"

นทีรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมารตี เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใครกันแน่ แต่เขารู้สึกว่าเธอคือความหวังเดียวของเขาในตอนนี้

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... งั้นก็พาข้าไป!" นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

มารตีหันหลัง และก้าวเดินเข้าไปในความมืดมิดของโกดังร้าง นทีไม่รอช้า เขากระโดดตามเธอไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไปในโกดัง เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนของลูกสมุนของพยัคฆ์ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"เร็วเข้า! พวกมันตามมาแล้ว!" มารตีเร่ง

นทีเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นเงาร่างของลูกสมุนของพยัคฆ์กำลังไล่ตามเข้ามาอย่างไม่ลดละ

"ข้าจะไม่ยอมให้มันจับข้าได้อีกต่อไป!" นทีคำรามในใจ

การเดินทางครั้งใหม่ของ "เงา" และ "มารตี" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้เงามืดของโกดังร้างแห่งนี้ สมรภูมิแห่งความแค้นกำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่การเผชิญหน้าที่อันตรายที่สุดในฐานบัญชาการลับขององค์กรราชา