กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง กลุ่มควันสีดำทึบยังคงพวยพุ่งออกมาจากเครื่องยนต์ที่เสียหายจากการระเบิดอย่างรุนแรง เสียงไซเรนของรถตำรวจเริ่มดังแว่วมาแต่ไกล เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลาแห่งการหลบหนีของเขากำลังจะหมดลง
“แย่ล่ะสิ” นทีพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยังคงกดห้ามเลือดบริเวณต้นขาที่ถูกเศษกระจกบาดอย่างแรง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาไม่หยุดหย่อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาเป็นระยะๆ แต่สติสัมปชัญญะของเขายังคงฉับไว เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ไปให้ได้
“เงา! ได้ยินไหม! อพยพ! อพยพ!” เสียงของ "มาร์ค" ดังผ่านหูฟังตัดสัญญาณแทรกเข้ามาอย่างเร่งรีบ “รถพวกนั้นมันตามมาถึงนี่แล้ว! เราต้องถอนกำลัง!”
“รู้แล้ว!” นทีตอบรับเสียงหอบ ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว “กำลังหาทางอยู่”
เขาเหลือบมองไปที่รถของพวกศัตรู คันหนึ่งพลิกคว่ำอยู่กลางถนน สภาพยับเยิน มีร่างไร้สติกระเด็นออกมาหลายราย รถอีกสองคันจอดแน่นิ่งอยู่ห่างออกไป ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังกรูกันลงมาพร้อมอาวุธครบมือ พวกมันมีจำนวนมากเกินกว่าที่เขาจะต่อกรได้ในสภาพนี้
“มาร์ค! พวกมันมากันเยอะเกินไป ฉันไปต่อไม่ได้แล้ว” นทีตัดสินใจอย่างยากลำบาก “ส่งตำแหน่งฉันให้หน่วยสนับสนุน ปีกตะวันตก ฉันต้องการความช่วยเหลือด่วน”
“รับทราบ! กำลังดำเนินการ!” มาร์คตอบรับเสียงเครียด “แต่เงา... ปีกตะวันตกอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยสิบนาที ถ้าพวกมันถึงตัวแกก่อน…”
คำพูดของมาร์คค้างคาอยู่ในอากาศ แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีถึงความหมาย นทีตัดสินใจแล้ว เขาไม่เคยย่ำเท้าถอยให้กับความตาย
“ฉันจะเอาตัวรอดไปเอง” เขาตัดบท พลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาใช้ลำแสงจากไฟฉายติดปืนกวาดส่องไปรอบๆ สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาคือถนนสายเปลี่ยว สองข้างทางเป็นอาคารพาณิชย์เก่าๆ ที่ปิดร้างเสียส่วนใหญ่ เขาต้องการที่กำบัง ต้องการทางหนี
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นช่องทางแคบๆ ระหว่างอาคารพาณิชย์สองหลัง ซึ่งดูเหมือนจะนำไปสู่ตรอกด้านในที่มืดมิด “เจอทางแล้ว!” เขาตะโกนอย่างดีใจ
“รีบไปเงา! อย่าให้พวกมันเห็น!” มาร์คเร่ง
นทีออกแรงผลักร่างที่เจ็บปวดให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า เขากระโดดข้ามซากปรักหักพังของรถสปอร์ต และพุ่งเข้าไปในช่องทางแคบๆ นั้นทันที เขาไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่ที่ใด แต่ตอนนี้มันคือความหวังเดียวที่มี
เสียงฝีเท้าของพวกศัตรูดังไล่หลังมาติดๆ เสียงตะโกนด้วยภาษาต่างประเทศที่เขาพอจะเข้าใจความหมายดังกระหึ่ม “ตามมันไป! อย่าให้มันหนีรอด!”
นทีเร่งความเร็วเท่าที่ร่างกายจะอำนวย เขาวิ่งไปตามตรอกแคบๆ ผนังอิฐมอญเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำเสียดสีกับเสื้อผ้าของเขา ทำให้เกิดเสียงเสียดสีที่ดังน่ารำคาญ เขาต้องใช้มืออีกข้างกดปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงหอบหายใจของเขาดังเกินไป
ตรอกแคบเริ่มวกวน เขาต้องใช้ทักษะการเอาตัวรอดที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมาถึงจุดที่ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอดแบบนี้ แต่เมื่อสถานการณ์บังคับ เขาก็พร้อมจะสู้
ทันใดนั้น เขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิท มันดูเก่าแก่และผุกร่อน แต่ก็ดูแข็งแรงพอที่จะเป็นทางเข้าสู่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าพวกนั้นใกล้เข้ามาทุกที
“ทางตัน! แย่แล้ว!” นทีสบถ
เขาเหลียวมองไปด้านหลัง พบว่าแสงไฟฉายของพวกศัตรูเริ่มส่องเข้ามาในตรอกแล้ว เขาต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที
“มาร์ค! ฉันติดทางตัน!” เขาตะโกนผ่านหูฟัง “มีประตูเหล็กบานหนึ่ง… มันดูแข็งแรงมาก”
“ประตู? หมายความว่าไง?” เสียงมาร์คเต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่รู้สิ! แต่มันดูเหมือนทางเข้าอะไรสักอย่าง… มันอาจจะเป็นทางหนี หรืออาจจะเป็นกับดักก็ได้” นทีพูดพร้อมกับมือที่กำลังลองขยับลูกบิดประตู “มันไม่ขยับ!”
“อย่าเพิ่งสิ้นหวัง เงา! อาจจะมีทางอื่น!”
แต่เสียงของมาร์คก็ขาดหายไป ชั่วขณะนั้นเอง นทีก็สังเกตเห็นรอยร้าวเล็กๆ บริเวณขอบประตูด้านล่าง มันมีลักษณะเหมือนมีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่
“ไม่… นี่อาจจะไม่ใช่ทางตัน” เขาพึมพำกับตัวเอง “นี่อาจจะเป็นทางลับ”
เขาตัดสินใจผลักประตูด้วยแรงทั้งหมดที่มี โดยใช้ไหล่เบียดเข้าไปที่ขอบประตู แต่ก็ยังไม่ขยับ เขาเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวัง แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่ามีรอยเชื่อมเล็กๆ บริเวณใกล้ๆ กับลูกบิดประตู
“พวกนั้นใกล้เข้ามาแล้ว!” เสียงตะโกนของพวกศัตรูดังชัดเจน นทีได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด เป็นการยิงขึ้นฟ้าเพื่อข่มขวัญ
“ต้องรีบ!” เขาคิดในใจ
ด้วยสัญชาตญาณ นทีคว้าด้ามปืนพกของเขา แล้วใช้ปลายด้ามปืนที่แข็งแรงกระแทกเข้าไปที่รอยเชื่อมนั้นอย่างแรง เขาทำซ้ำหลายครั้ง เสียงโลหะเสียดสีดังลั่น
“ปัง!”
เกิดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยที่ตัวประตู ราวกับกลไกบางอย่างขัดข้อง นทีไม่รอช้า รีบออกแรงผลักประตูอีกครั้ง
“ครืด…”
ประตูเหล็กบานเก่าแก่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้านข้าง เผยให้เห็นทางลาดลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง สภาพของมันดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่ชั้นใต้ดินที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างดี
“เจอแล้ว!” นทีอุทานด้วยความโล่งอก
“เงา! เป็นไงบ้าง!” เสียงมาร์คดังขึ้นอีกครั้ง
“เจอทางลงแล้ว! มันเป็นทางลงสู่ชั้นใต้ดิน!” นทีตอบรับพลางก้าวเท้าเข้าไปในความมืด
“ระวังตัวนะเงา! เรากำลังส่งทีมสนับสนุนไปให้เร็วที่สุด!”
นทีไม่รอฟังคำตอบ เขาถอยหลังออกมาจากปากทาง พร้อมกับใช้ปืนพกยิงสกัดไปทางพวกศัตรูที่กำลังกรูกันเข้ามา เขาได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด และเสียงปืนที่ดังสนั่น
“บูม!”
เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหลังเขา เป็นการระเบิดจากพวกศัตรูที่พยายามจะยิงสกัดเขา นทีไม่หันกลับไปมอง เขาพุ่งตัวลงไปในทางลาดทันที ประตูเหล็กปิดสนิทตามหลังเขาไป เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงอันตรายที่ดังมาจากด้านบน
เขาค่อยๆ เคลื่อนที่ลงไปในความมืด แสงไฟฉายที่ติดปืนของเขากวาดส่องไปข้างหน้า เขาพบว่าที่นี่เป็นทางเดินยาว ค่อนข้างกว้าง และมีลักษณะเป็นอุโมงค์ที่ก่อสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ดูแข็งแรงและมั่นคง
“มาร์ค! ฉันลงมาข้างล่างแล้ว! นี่มันเหมือนอุโมงค์… กำลังจะเข้าไปสำรวจ” เขาพยายามบอกตำแหน่งของตัวเอง
“ดีแล้วเงา! ตอนนี้เสียงสัญญาณการสื่อสารเราเริ่มติดขัดแล้ว… สงสัยเราจะอยู่ลึกเกินไป… แต่เราส่งทีมสนับสนุนไปทางที่แกแจ้งแล้ว”
นทีเดินต่อไปเรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็นลง และมีกลิ่นอับชื้นของดินและคอนกรีตคละคลุ้งไปทั่ว เขาได้ยินเสียงน้ำหยดเป็นระยะๆ เสียงสะท้อนของฝีเท้าตัวเองดังเป็นจังหวะที่น่าขนลุก
“นี่มันที่ไหนกันแน่” เขาคิดในใจ
เขามองไปที่ผนังอุโมงค์ มีสายไฟจำนวนมากพาดผ่านไปตามทาง และมีหลอดไฟที่ติดๆ ดับๆ เป็นช่วงๆ แสดงว่าที่นี่เคยถูกใช้งาน แต่ก็ถูกทิ้งร้างมานานพอสมควร
เมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่ง อุโมงค์ก็เริ่มแยกออกเป็นสองทาง นทีหยุดชะงัก เขาจะเลือกทางไหนดี?
“มาร์ค! ฉันมาถึงจุดที่อุโมงค์แยกเป็นสองทาง!” เขาพยายามสื่อสาร “มีทางไหนที่ดูอันตรายกว่ากัน?”
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ
“แย่จริง!” นทีสบถ เขารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาตัดสินใจเลือกทางด้านซ้าย เพราะดูเหมือนจะมีแสงไฟสว่างกว่าเล็กน้อย และมีกลิ่นอากาศที่ถ่ายเทมากกว่า
ขณะที่เขาก้าวเข้าไปในอุโมงค์ด้านซ้าย ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านขวา!
“ซ่า… ซ่า…”
เสียงฝีเท้านั้นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์! มันดูเหมือนเสียงที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของบางสิ่งที่หนักและมีหลายขา!
นทีรีบหันปืนไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายส่องไปที่ความมืด แต่ก็ยังมองเห็นอะไรไม่ชัดเจน
“ใครนั่น!” เขาตะโกนถามเสียงแข็ง
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงขูดขีดกับผนังคอนกรีต
หัวใจของนทีเต้นระรัว เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน นี่ไม่ใช่พวกศัตรูธรรมดาๆ ที่เขาเคยเจอ
จู่ๆ สิ่งมีชีวิตบางอย่างก็พุ่งออกมาจากความมืด! มันมีรูปร่างประหลาด คล้ายแมลงขนาดยักษ์ แต่มีเกราะหนาคล้ายหุ่นยนต์! ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงก่ำ!
“ว้ากกก!”
นทีผงะถอยหลังด้วยความตกใจ เขาไม่รอช้า ยกปืนขึ้นประชับ และเหนี่ยวไกทันที!
“ปัง! ปัง! ปัง!”
กระสุนหลายนัดพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้น แต่ดูเหมือนเกราะของมันจะแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ! กระสุนหลายนัดไม่สามารถทะลุเข้าไปได้!
สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นส่งเสียงคำรามดังลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่นทีด้วยความเร็วสูง! นทีต้องใช้ทักษะการหลบหลีกขั้นสูงที่ฝึกฝนมาเพื่อเอาชีวิตรอด!
การต่อสู้สุดอันตรายในอุโมงค์มืดใต้ดินได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว… และดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง!
(จะติดตามตอนต่อไปในตอนที่ 18)
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก