ตอนที่ 18 — พันธนาการของอดีต

กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณ ลมหายใจหอบหนักสะท้อนถึงความเหนื่อยล้า ‌แต่ภายในแววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นที่ยังไม่ดับมอด

“พวกแก...หนีไม่พ้นหรอก” เสียงทุ้มแหบพร่าลอดออกมาจากลำคอ นทีพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เศษเหล็กแหลมคมของรถที่พังยับเยินยังคงทิ่มแทง เขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ​ท่ามกลางซากปรักหักพังที่รายล้อม

การไล่ล่าอันดุเดือดเมื่อครู่จบลงด้วยชัยชนะที่แลกมาด้วยความเสียหายมหาศาล รถคันงามที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้เหลือเพียงเศษเหล็กไร้ค่า แต่เป้าหมายของเขา...ยังคงอยู่

“ซายรัส...” นามนั้นผุดขึ้นมาในความคิด ภาพใบหน้าของชายแก่ผู้เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ผุดเข้ามาในหัว นทีรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับองค์กร ‍"เงาดำ" นั้นไม่ง่ายเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อพวกมันมีฐานบัญชาการลับที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยเริ่มสาดส่องผ่านช่องว่างของโครงสร้างอาคารที่พังทลาย เป็นสัญญาณเตือนว่าเขาไม่มีเวลามากนัก การหลบซ่อนตัวของศัตรูครั้งนี้อาจจะนานกว่าทุกครั้ง

“ต้องหาทางเข้าไปให้ได้” เขาพึมพำกับตัวเอง ร่างกายที่บอบช้ำยังคงส่งเสียงประท้วง แต่จิตใจของนทีแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ‌เขากวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง มองหาช่องทางที่จะแทรกซึมเข้าไปในบริเวณที่ยังคงมีความเคลื่อนไหวของพวก "เงาดำ"

ทันใดนั้น เขาก็เห็นอะไรบางอย่างที่มุมสายตา...รอยเท้าที่ถูกอำพรางไว้อย่างแนบเนียนบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น เป็นรอยเท้าที่ดูเหมือนเพิ่งถูกทิ้งไว้ไม่นานนัก

“มีคน...เข้ามา” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รอยเท้าเหล่านั้นนำไปสู่ทางเดินเล็กๆ ‍ที่ทอดตัวเข้าไปในเงามืดของอาคารที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

นทีตัดสินใจไม่ลังเล เขาเดินตามรอยเท้านั้นไปอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่สัญชาตญาณของ "เงา" ไม่เคยหลับใหล

ทางเดินนั้นนำเขาไปสู่ด้านหลังของอาคารขนาดใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งอาจเป็นโกดังสินค้าเก่าแก่ ​แต่บัดนี้กลับถูกดัดแปลงให้เป็นที่ซ่อนของพวก "เงาดำ" รอยเท้าเหล่านั้นหายไปเมื่อถึงทางเข้าด้านข้าง ที่มีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดกั้นอยู่

นทีหยุดชะงัก เขาพยายามฟังเสียงจากภายใน แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงพัดลมที่ทำงานอยู่เบาๆ และเสียงบางอย่างที่ดังครืดคราดอยู่ไกลๆ

“เข้ามาแล้ว...แต่ไปไหนกัน?” เขาคิด ​ในขณะที่กำลังจะลองเปิดประตู เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

“หยุดนะ!” เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืนที่ลั่นขึ้น นทีผงะ หันไปเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สองนาย สวมชุดสีดำสนิท มือถือปืนพกที่จ่อตรงมาที่เขา

“ใครวะ? แกเป็นใคร?” ​หนึ่งในนั้นตะคอกถาม

นทีไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

“พวกแก...ก็ไม่รอดเหมือนกัน” เขาพูด เสียงเย็นเยียบ

วินาทีนั้น การต่อสู้ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง นทีใช้ความเร็วและไหวพริบที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับศัตรูทั้งสอง

การต่อสู้ระยะประชิดในพื้นที่จำกัดนั้นดุเดือดราวกับพายุ นทีใช้แขนข้างหนึ่งปัดปืนของศัตรูที่กำลังจะยิง ก่อนจะใช้ข้อศอกกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง จนร่างนั้นเซถอยหลังไป

เสียงปืนยังคงดังขึ้นเป็นระยะ แต่ร่างของนทีเคลื่อนไหวราวกับสายลม เขาหลบหลีก กลิ้งตัว และใช้ทุกสิ่งที่มีอยู่ในบริเวณนั้นเป็นอาวุธ

กำแพงอิฐที่ผุพัง กลายเป็นที่กำบังชั้นดี เขาใช้มันในการพรางตัวและโจมตีกลับ ศัตรูทั้งสองนายพยายามยิงเขา แต่ก็ทำได้เพียงแค่เฉียดไปเฉียดมา

นทีเห็นช่องว่าง เขาพุ่งตัวเข้าหาศัตรูที่กำลังเสียหลัก ใช้หมัดสวนเข้าที่ท้องอย่างจัง ทำให้มันกระอักเลือดออกมา ก่อนจะตามด้วยการเตะตัดขา ทำให้ร่างนั้นล้มลงไปกองกับพื้น

อีกฝ่ายหนึ่งเห็นดังนั้นก็ตื่นตระหนก พยายามจะยิงนที แต่พลาดเป้าไป นทีไม่ปล่อยโอกาสให้เสียไป เขาพุ่งเข้าชาร์จ คว้าปืนจากมือของศัตรู แล้วใช้ลำกล้องปืนฟาดเข้าที่ขมับอย่างแรง

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ก่อนที่ร่างของศัตรูจะทรุดลงไปอีกคน

นทีหอบหายใจ ร่างกายเจ็บปวดไปทั่วทุกส่วน แต่เขาก็ยังยืนอยู่ได้

“แค่เริ่มต้น...” เขากระซิบ

หลังจากจัดการกับศัตรูทั้งสองแล้ว นทีก็รีบตรงไปที่ประตูเหล็กบานใหญ่ เขาพยายามออกแรงผลัก แต่ประตูนั้นก็ยังคงปิดสนิท

“ต้องมีทางอื่น” เขาคิด ขณะที่เขากำลังสำรวจบริเวณรอบๆ ประตู ก็สังเกตเห็นช่องระบายอากาศขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลนัก

“พอดีเลย” เขาพึมพำ

นทีปีนขึ้นไปบนเศษซากของโครงสร้างที่อยู่ใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือไปเปิดช่องระบายอากาศออก มันกว้างพอที่จะให้เขามุดเข้าไปได้

เขาไม่รอช้า มุดตัวเข้าไปในช่องแคบๆ นั้น ความมืดและความอับชื้นคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ

ภายในช่องระบายอากาศนั้นมืดมิด มีเพียงแสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากภายนอก เขาคลานไปอย่างช้าๆ เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่ว

“ที่นี่...ซับซ้อนกว่าที่คิด” เขาคิด

เมื่อคลานไปได้สักพัก เขาก็มาถึงทางแยก เขาไม่แน่ใจว่าควรจะไปทางไหน

“ต้องหาข้อมูล” เขาตัดสินใจ

เขาค่อยๆ ชะเง้อหน้ามองผ่านตะแกรงเหล็กของช่องระบายอากาศไปยังห้องด้านล่าง

สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น...

ห้องนั้นเป็นเหมือนห้องควบคุมขนาดเล็ก มีจอภาพจำนวนมากแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ทั่วบริเวณ และที่สำคัญ...มีแผนผังของฐานบัญชาการลับปรากฏอยู่บนจอใหญ่

“เจอแล้ว...” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

เขาพยายามเพ่งมองแผนผังนั้น พยายามจดจำเส้นทางและตำแหน่งต่างๆ

“ฐานบัญชาการ...อยู่ลึกลงไปอีก” เขาสังเกตเห็นว่ามีทางลับที่เชื่อมต่อไปยังชั้นใต้ดิน

แต่แล้ว...เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากภายในห้องควบคุม

“ใครอยู่ตรงนั้น?” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนถาม

นทีตกใจ เขาถอยกลับเข้าไปในช่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว

“ซวยแล้ว!” เขาคิด

เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากภายในห้องควบคุมอีกครั้ง

“ปิดระบบ! มีผู้บุกรุก!”

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น เสียงต่างๆ เริ่มดังระงมไปทั่ว นทีรู้ดีว่าเขาถูกค้นพบแล้ว

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน

เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากช่องระบายอากาศด้วยความเร็วสูง

ทันทีที่เขากระโดดลงมาที่พื้นห้องควบคุม อาวุธปืนหลายกระบอกก็ถูกเล็งมาที่เขา

“เงา...แกหนีไม่พ้นแล้ว!” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น

นทีรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก เขาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิทั้งหมด

“นี่ไม่ใช่จุดจบ...แต่มันคือจุดเริ่มต้นต่างหาก” เขาสบถ

เขาเปิดตาขึ้นมาใหม่ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาคืน

“อยากลองดี...ก็เข้ามา!”

ร่างของนทีพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนเหล่านั้นทันที การต่อสู้ครั้งใหม่ที่เดิมพันด้วยชีวิตของเขา กำลังจะอุบัติขึ้นอีกครั้งในฐานบัญชาการลับแห่งนี้

แต่ทว่า...ในขณะที่นทีกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด มีบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น...

เงาดำที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากมุมหนึ่งของห้อง...

มันค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเขา...