กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกริบฉายแววกังวลระคนเด็ดเดี่ยว เขาหอบหายใจถี่กระชั้น กล้ามเนื้อทุกมัดส่งเสียงประท้วงจากการใช้พลังงานอย่างหนักหน่วง แต่สมองของเขายังคงประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
"คุณหนู... เป็นอย่างไรบ้าง!" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากปากของนที เขาพยายามตะโกนผ่านม่านควันและเศษซากที่ยังคุกรุ่นไปทางรถยนต์อีกคันที่จอดนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก รถยนต์คันนั้นปลอดภัยดี แต่เบาะคนขับว่างเปล่า
"ฉันไม่เป็นไรค่ะ! แต่... พวกมันไปทางนั้น!" เสียงของ "ปริม" ดังก้องมาอย่างเร่งรีบ ปริมคือชื่อจริงของ "คุณหนู" ผู้หญิงสาวร่างบางที่นทีได้รับคำสั่งให้คุ้มกัน ซึ่งตลอดการไล่ล่าอันดุเดือด เธอแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญเกินหญิงสาวทั่วไป
นทีเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางที่ปริมชี้ ท่ามกลางควันกรุ่น เขาเห็นเงาตะคุ่มสองสามเงาที่กำลังวิ่งหายเข้าไปในอาคารเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก อาคารนั้นดูราวกับโครงกระดูกยักษ์ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ ซากอิฐปูนผุกร่อน หน้าต่างกระจกแตกหักจนเหลือแต่โครงเหล็กที่บิดเบี้ยว ยิ่งยามที่แสงอาทิตย์คล้อยต่ำลง อาคารนั้นก็ยิ่งดูน่าสะพรึงกลัวราวกับปากปล่องภูเขาไฟที่รอคอยเหยื่อรายต่อไป
"องค์กร... พวกมันยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" นทีพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เคยคิดว่าการคุ้มกันครั้งนี้จะร้อนแรงถึงเพียงนี้ ศัตรูที่ปรากฏตัวขึ้นมาเป็นฝีมือฉกาจ มีการวางแผนอย่างรัดกุม และที่สำคัญ... พวกมันรู้เป้าหมายของเขา
"คุณนทีคะ! เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ?" ปริมเดินเข้ามาหานที ใบหน้าซีดเผือดแต่แววตายังคงมีความมุ่งมั่น
นทีลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบเขม่า เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่ยังคงเดินต่อไปอย่างไม่แยแสต่อสถานการณ์เบื้องหน้า "พวกเขาจะพยายามพาคุณหนูไปที่ฐานบัญชาการลับของพวกเขา... ที่นั่นคือที่เดียวที่พวกเขามั่นใจว่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้"
"แล้วเราจะตามไปได้อย่างไรคะ? รถของเรา..." ปริมพูดยังไม่ทันขาดคำ นทีก็หยิบวิทยุสื่อสารขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า
"ได้เวลาใช้ไม้ตายแล้ว" นทีแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมมี 'เพื่อน' อยู่ในบริเวณนี้... ที่จะช่วยให้เราไปถึงที่นั่นได้"
เขาพูดจบก็กดปุ่มวิทยุสื่อสาร "สหาย... ได้เวลาแล้ว"
เสียงตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและราบเรียบ "รออยู่แล้ว... นายท่าน"
ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องก็ดังมาจากทิศทางตรงข้ามกับอาคารร้าง ไฟหน้าสว่างจ้าสองดวงปรากฏขึ้น ทะลวงผ่านม่านควันและยามราตรีที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันคือมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำสนิท ดูทรงพลังและดุดัน ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทะยานออกไป
"มารับแล้วครับคุณหนู" นทีหันไปพูดกับปริม
ปริมมองมอเตอร์ไซค์คันนั้นด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นแววตาที่มั่นใจของนที เธอก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล
"คุณล่ะคะ? จะไปอย่างไร?" ปริมถาม
นทีเหลือบมองไปยังซากรถสปอร์ตของเขา "ผม... คงต้องเดินตามไปล่ะครับ"
"แต่ว่า..." ปริมอยากจะทักท้วง แต่นทีโบกมือปฏิเสธ
"ไม่ต้องห่วงครับคุณหนู... 'เงา' ไม่เคยหลงทาง" นทีพูดพร้อมกับส่งสัญญาณให้ปริมขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันนั้น
"ไปก่อนนะครับ... เดี๋ยวตามไป" นทีพูดกับปริมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มอเตอร์ไซค์จะพุ่งทะยานออกไป ทิ้งให้นทีอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพัง กลิ่นควันไฟที่ยังไม่จางหาย และความมืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
นทีวิ่งเข้าไปในอาคารร้างนั้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับสายลม แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขาก็ยังคงทำงานอย่างเต็มที่ เขาใช้ความมืดและความสับสนภายในอาคารให้เป็นประโยชน์ ซอกมุมที่มืดมิด ประตูที่เปิดอ้า กลายเป็นที่ซ่อนชั้นดี
"พวกมันมาถึงโกดังแล้ว..." เสียงกระซิบแว่วมาเข้าหูของนที เขาหยุดนิ่งอยู่หลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ ฟังเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดินด้านหน้า
"เจอตัวแล้ว... ใช่แล้ว... เป็นเป้าหมายของเราจริงๆ" เสียงหนึ่งพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
"รีบจัดการ... แล้วพาตัวไปที่ 'รังมังกร' ให้เร็วที่สุด" อีกเสียงสั่งการ
"รังมังกร..." นทีเอ่ยชื่อนั้นในใจ ความหมายของมันชัดเจน ฐานบัญชาการลับขององค์กรนั่นเอง
นทีแอบมองออกไป เขาเห็นชายฉกรรจ์สี่คนกำลังคุมตัวปริมอยู่ ร่างกายของปริมดูอ่อนแรงแต่เธอก็ยังคงสู้ยิบตา พยายามที่จะขัดขืน
"ปล่อยฉันนะ! พวกแกเป็นใคร!" เสียงปริมดังขึ้น
"อย่าโง่เขลาไปเลยหนู... ชีวิตเธอมีค่ามากกว่าที่เธอคิด" หนึ่งในชายฉกรรจ์พูดพลางกระชากแขนปริม
นทีไม่อาจรอได้อีกต่อไป เขาพุ่งออกจากที่ซ่อน ราวกับเงาที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน
"ปล่อยเธอซะ!" เสียงของนทีดังขึ้นอย่างเยือกเย็น แต่ก็แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม
ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนหันขวับมาด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าจะมีใครตามมาถึงที่นี่ได้
"แก... แกมัน 'เงา' นี่หว่า!" หนึ่งในนั้นอุทานด้วยความตะลึง
"ใช่... และฉันจะพาเธอไปจากที่นี่" นทีตอบพร้อมกับชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา
การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ภายในโกดังร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเงามืด ร่างของนทีวาดลวดลายไปมาอย่างรวดเร็ว เขาใช้ทุกสิ่งที่มี ทั้งความคล่องแคล่ว ประสบการณ์ และสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอด
เสียงปะทะของโลหะ เสียงตะโกน เสียงหอบหายใจ ดังระงมไปทั่วโกดัง นทีหลบหลีกหมัด เข่า ศอก และอาวุธที่คู่ต่อสู้ใช้ได้อย่างเหนือชั้น เขาตอบโต้ด้วยการโจมตีที่แม่นยำและรุนแรง ทุกการเคลื่อนไหวคือการต่อสู้เพื่อชีวิต
เขากระโดดหลบคมดาบที่ฟันเข้ามาอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ปลายคางของคู่ต่อสู้จนอีกฝ่ายเซถอยหลัง จากนั้นเขาก็หมุนตัว ใช้สันเท้าเตะเข้าที่สีข้างของอีกคนที่กำลังจะเข้ามาเสริม ทำให้เขาเสียหลักล้มลงไป
"แย่แล้ว! รีบพาตัวไป!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนสั่ง
แต่ก็สายเกินไป นทีเข้าประชิดตัวปริมได้สำเร็จ เขาคว้าแขนของปริมไว้แน่น
"ไปกันเถอะคุณหนู! ออกจากที่นี่!"
ขณะที่นทีกำลังจะพาปริมหนี เสียงแตรสัญญาณดังขึ้นมาจากด้านนอกโกดัง เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าพวกมันกำลังจะมาถึง
"พวกมันมาแล้ว!" นทีอุทาน
"ใคร... ใครมาคะ?" ปริมถามด้วยความตื่นตระหนก
"ศัตรู... หรืออาจจะเป็นมิตร... ในสถานการณ์แบบนี้ แยกแยะได้ยาก" นทีตอบ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ประตูเหล็กขนาดใหญ่ของโกดังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นแสงไฟจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามา พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์อีกจำนวนหนึ่ง ที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านนอก
"ในที่สุดก็เจอตัวจนได้นะ 'เงา'..." เสียงทุ้มลึกดังมาจากกลุ่มนั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจ
นทีจำน้ำเสียงนั้นได้ทันที มันคือเสียงของ "กริฟฟิน" ผู้บัญชาการสูงสุดขององค์กร
"แก... แกคิดว่าหนีพ้นหรือไง?" นทีพูดสวนกลับ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของกริฟฟินที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
กริฟฟินสวมชุดสูทสีดำสนิท ยืนสง่าท่ามกลางแสงไฟ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่สายตาที่มองมายังนทีเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
"ที่นี่คือที่ของฉัน 'เงา'... และไม่มีใครหนีไปจาก 'รังมังกร' ได้" กริฟฟินกล่าว
นทีรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากใต้พื้นดิน มันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเขาอยู่ใกล้กับฐานบัญชาการลับขององค์กรมากกว่าที่เขาคิด
"งั้นก็... ขอต้อนรับสู่นรกของแกเอง" นทีประกาศกร้าว
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา ของปริม และอาจรวมถึงความสงบสุขของโลกใบนี้
นทีรู้ดีว่าการต่อสู้กับกริฟฟินนั้นยากลำบากยิ่งกว่าการต่อสู้กับลูกสมุนทั้งหมดรวมกันเสียอีก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
"คุณหนู... อยู่ห่างๆ นะครับ" นทีบอกปริม ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกริฟฟินและกองกำลังของเขา
ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาในโกดัง ราวกับจะเตือนถึงความอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น
นทีเตรียมพร้อม. หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน. เขาคือ "เงา". และนี่คือสมรภูมิของเขา.
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก