กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ร่างกายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง เจ็บปวดระบมไปทั่ว แต่สติสัมปชัญญะยังคงแจ่มชัด เขาผลักตัวเองลุกขึ้น ยันตัวกับซากรถที่เย็นชืด
"หนอย... ไอ้พวกสารเลว" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก เขาไม่เคยเจอสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้มาก่อน การไล่ล่าอันดุเดือดบนท้องถนนเมื่อครู่ทำให้รถคันโปรดเสียหายยับเยิน แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเป้าหมายของเขา... "รังผึ้ง" องค์กรอาชญากรรมที่คร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน บัดนี้ได้ย่างกรายเข้ามาในชีวิตเขาอย่างจัง
เสียงไซเรนตำรวจเริ่มดังใกล้เข้ามา นทีรู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด เขาต้องหาที่หลบซ่อนและรวบรวมสติ ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง
"ไม่... ไม่ใช่เวลานี้" เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางสำรวจตัวเองอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ซี่โครงทำให้เขาแทบทรุด เขากระชับปืนพกที่ซ่อนไว้ในเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะพุ่งตัวหายเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกล
เขาวิ่งไปตามตรอกที่มืดสลัว กลิ่นขยะและสิ่งปฏิกูลอบอวลไปทั่ว ฝุ่นฟุ้งตลบเมื่อฝีเท้าของเขากระทบพื้น เขาใช้ความชำนาญหลบหลีกสิ่งกีดขวางต่างๆ พลางเงี่ยหูฟังเสียงรอบข้าง เสียงฝีเท้าที่ตามมายังคงดังอยู่ไม่ห่าง แต่ดูเหมือนว่าตำรวจจะหลงทิศทางไปบ้างแล้ว
"เกือบไปแล้ว..." เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการพักหายใจช่วงสั้นๆ เท่านั้น องค์กร "รังผึ้ง" ไม่ใช่กลุ่มโจรธรรมดา พวกเขามีเครือข่ายที่แข็งแกร่งและทรัพยากรที่มหาศาล การตามล่าครั้งนี้จะไม่จบลงง่ายๆ
เขามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเหล็กผุพังที่ปิดสนิท ตรงมุมหนึ่งของตรอก เขาจำได้ว่าเคยเห็นมันมาก่อน มันนำไปสู่โกดังร้างแห่งหนึ่งที่เขาเคยใช้เป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว นี่อาจจะเป็นที่เดียวที่เขาจะสามารถหลบหนีการตรวจตราของตำรวจได้
นทีผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง เสียงบานพับที่ฝืดสนิทดังเอี๊ยดอ๊าด ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ภายในโกดังมืดมิด มีเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักเข้ามาเท่านั้น ฝุ่นหนาทึบจับตัวอยู่ทุกอณู อากาศภายในอับชื้นและเย็นเยือก
เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำไปบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวสะท้อนไปทั่วความเงียบ เขาพบกับอุปกรณ์เก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้าง กองลังกระดาษที่เปื่อยยุ่ย และใยแมงมุมที่ห้อยระโยงระยาง
"ที่นี่... ยังคงเหมือนเดิม" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางปลดกระสุนสำรองออกจากซอง ก่อนจะบรรจงใส่เข้าไปในแม็กกาซีนปืนอย่างเงียบเชียบ
พลัน! เสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้เขาหันขวับไปมอง
"ใครน่ะ!" เสียงของเขากระตุกอย่างตื่นตัว
เงาสะท้อนของร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดินที่มืดมิด นทีประชิดตัว กำปืนพกแน่น เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้
"ข้าเอง... ชายไร้เงา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิท ก้าวออกมาจากเงามืด
"แก!" นทีเบิกตากว้าง เขาจำชายคนนี้ได้ เขาคือหนึ่งในนักฆ่าฝีมือฉกาจของ "รังผึ้ง" เป็นคนที่เขาเคยเผชิญหน้ามาแล้วครั้งหนึ่งในการปฏิบัติการลับ
"ข้าตามเจ้ามานานแล้ว เงา... ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง" ชายไร้เงาพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
"แกจะมาฆ่าข้าที่นี่น่ะเหรอ?" นทีถามอย่างท้าทาย
"ไม่ใช่... แต่ข้าจะทำให้เจ้าสำนึกในความผิดของเจ้า" ชายไร้เงาพูด พลางชักมีดสั้นเล่มยาวออกมาจากซองที่ซ่อนอยู่
นทีรู้ดีว่าการต่อสู้กับชายไร้เงาไม่ใช่เรื่องง่าย มีดสั้นของเขาคมกริบและว่องไวกว่าปืนมาก เขาต้องใช้ความเร็วและไหวพริบของเขาให้เป็นประโยชน์
"คิดผิดแล้ว" นทีสวนกลับ เขาไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อยอมจำนน
ทันใดนั้น ชายไร้เงาก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง มีดสั้นในมือวาววับในแสงสลัว นทีเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด เสียงใบมีดเฉือนผ่านอากาศดังหวีดหวิว
การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มขึ้นในความมืดของโกดังร้าง นทีใช้กำปั้นและศอกของเขาเข้าต่อสู้ ขณะที่ชายไร้เงาใช้มีดสั้นเป็นอาวุธหลัก การเคลื่อนไหวของทั้งคู่รวดเร็วราวกับสายฟ้า ฟันผ่า จ้วงแทง และหลบหลีกกันไปมา
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไปทั่วโกดัง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ นทีสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ต้นแขนซ้าย เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลเล็กๆ
"เจ้าหนุ่ม... ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นมาก" ชายไร้เงาพูดพลางยิ้มเยาะ
"แกก็เหมือนกัน... แต่คงไม่เร็วพอที่จะหยุดข้าได้" นทีตอบกลับอย่างหอบเหนื่อย เขากระโดดถีบเข้าที่ลำตัวของชายไร้เงา ร่างนั้นเซถอยหลังไปเล็กน้อย
โอกาสนี้ นทีรีบยิงปืนพกไปที่ขาของชายไร้เงา แต่เขาก็หลบได้ทันเพียงแต่กระสุนเฉียดผ่านไป
"ฮ่าๆ... เจ้าคิดว่าแค่นี้จะทำอะไรข้าได้รึ" ชายไร้เงาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
นทีรู้ว่าเขาเริ่มเสียเปรียบ เขาต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ เขาจึงแกล้งทำเป็นเซถลาไปทางกองลังกระดาษเก่าๆ
"คิดจะหนีแล้วรึ?" ชายไร้เงาถาม พลางก้าวเข้ามาใกล้
"เปล่า... คิดจะเล่นเกมใหม่ต่างหาก" นทีตอบ แล้วเขาก็กระโดดเข้าใส่กองลังกระดาษเหล่านั้น พลางใช้ปืนพกยิงใส่ลังกระดาษจนเกิดกลุ่มควันและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
"อั๊ก!" เสียงชายไร้เงาดังขึ้น เขาคงจะสำลักควันและฝุ่น
นี่คือโอกาสทอง! นทีใช้จังหวะนั้น พุ่งตัวออกจากกลุ่มควัน พลางใช้หมัดหนักๆ ชกเข้าที่ปลายคางของชายไร้เงาอย่างจัง
"โอ๊ย!" ชายไร้เงาเซถอยหลังไป กุมคางแน่น
นทีไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าโจมตีซ้ำอย่างไม่หยุดยั้ง การโจมตีต่อเนื่องทำให้ชายไร้เงาตั้งตัวไม่ทัน เขาใช้เท้าเตะตัดขา ทำให้ชายไร้เงาล้มลงไปกองกับพื้น
"เป็นไงล่ะ... เงา" นทีพูดพลางหอบหายใจหนัก "ทีนี้ก็ตาข้าแล้ว"
เขากระชากมีดสั้นออกจากมือของชายไร้เงา แล้วจ่อไปที่ลำคอของเขา
"เจ้า... เจ้าทำไม่ได้หรอก" ชายไร้เงาพูดอย่างหวาดกลัว
"ทำไมข้าจะทำไม่ได้" นทีถาม "แกทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย... ถึงเวลาต้องชดใช้แล้ว"
ทันใดนั้น! เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง!
"แย่แล้ว!" นทีอุทาน เขาหันไปมองประตูโกดังที่เปิดอ้าอยู่
"ข้าบอกแล้ว... ว่าเจ้าหนีไม่พ้น" เสียงของชายไร้เงาดังขึ้น เขาหัวเราะอย่างสะใจ
นทีรู้ว่าเขาถูกล้อม เขาถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งชนเข้ากับผนังโกดัง
"ถอยไป... อย่าเข้ามา" เขาเตือน
แต่ก็ไม่มีใครฟัง เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังเข้ามาในโกดัง พลางมีเสียงตะโกนสั่งการ
"จับเป็น... อย่าให้มันหนีไปได้!"
นทีรู้ว่านี่คือจุดจบ เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เขาเหลือบมองมีดสั้นในมือ ก่อนจะหันไปมองร่างของชายไร้เงาที่นอนสลบอยู่บนพื้น
"บางที... นี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" เขาคิดในใจ
เขาตัดสินใจ เขาไม่ยอมให้พวกมันจับเป็นได้เด็ดขาด
"ลาก่อน... โลก" เขาพึมพำ ก่อนจะ...
[ต่อตอนหน้า]
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก