กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ถูกปลุกให้ฟุ้งกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ นที หรือ "เงา" ทรุดตัวลงข้างรถสปอร์ตสีดำสนิทที่บัดนี้กลายเป็นซากเหล็กที่สิ้นฤทธิ์ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ โกดังร้างที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่างไร้ชีวิตของเหล่านักฆ่าฝีมือฉกาจของ "อสรพิษ" เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขาเป็นเสียงเดียวที่ดังลอดผ่านความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่เสียงปืนที่ดังสนั่นเมื่อครู่
เขากระชับมือที่กำด้ามปืนพกคู่ใจแน่น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ต้นแขน แต่นทีไม่ใส่ใจ มันเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเผชิญมาทั้งหมด เขาปลดแม็กกาซีนออก ตรวจสอบกระสุนที่เหลืออยู่ ก่อนจะบรรจุกระสุนใหม่เข้าไปอย่างรวดเร็ว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความชำนาญและแม่นยำ ราวกับว่าร่างกายของเขาถูกโปรแกรมมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
"หมดแล้วสินะ... พวกแก" นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการตะโกนและหายใจหอบ เขาจำต้องใช้กระสุนทุกนัดที่มีอย่างคุ้มค่า เพื่อแลกกับชีวิตของตัวเอง การปะทะครั้งนี้หนักหน่วงกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก เหล่าลูกสมุนของ "อสรพิษ" ไม่ได้มีแค่จำนวน แต่พวกมันยังมีความสามารถในการต่อสู้ที่น่ากลัว พวกมันแต่ละคนล้วนเป็นนักฆ่าที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน
แสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดผ่านช่องว่างของหลังคาโกดังที่ผุพัง สาดเป็นลำแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วบริเวณ สร้างเงาตะคุ่มที่ดูน่าขนลุก นทีลุกขึ้นยืน เขาขยับร่างกายอย่างระมัดระวัง สัมผัสได้ถึงอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัว แต่สัญชาตญาณแห่งนักล่าของเขากลับตื่นตัวเต็มที่
"เรายังไม่จบแค่นี้" เขาพูดกับตัวเองอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม แม้จะเหนื่อยล้า แต่ประกายตาของเขายังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะยอมแพ้กลางคัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายของเขากำลังจะอยู่ในกำมือ
เขาเดินสำรวจซากรถของศัตรูอย่างรวดเร็ว เพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม เขาพบกระเป๋าเอกสารสีดำใบหนึ่งตกอยู่ข้างรถคันหนึ่งที่พลิกคว่ำ มันดูไม่เหมือนกระเป๋าของนักฆ่าทั่วไป นทีรีบเปิดมันออก ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารลับและข้อมูลเกี่ยวกับ "อสรพิษ" องค์กรอาชญากรรมระดับโลกที่เขาตามล่ามานาน
"แผนการ... ข้อมูลของบุคคลสำคัญ... ที่อยู่ของฐานบัญชาการลับ" นทีอ่านข้อมูลในเอกสารอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น เขาไม่เคยคาดคิดว่าการบุกเข้ามาครั้งนี้จะทำให้เขาได้ข้อมูลสำคัญมากขนาดนี้ มันคือโอกาสครั้งสำคัญที่จะปิดฉาก "อสรพิษ" อย่างแท้จริง
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งเข้ามาจากด้านนอกโกดังก็ดังขึ้น นทีรีบซ่อนตัวหลังเสาเหล็กขนาดใหญ่ มือของเขากำด้ามปืนแน่น เขาได้ยินเสียงพูดคุยภาษาแปลกๆ ดังลอดเข้ามา
"หัวหน้า... พวกมันตายหมดแล้ว... เหลือแต่ร่องรอย"
"บ้าเอ๊ย! ใครมันกล้ามาบุกที่นี่"
นทีรู้ทันทีว่านี่คือหน่วยเสริมของ "อสรพิษ" เขาต้องรีบออกจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะเข้ามาทั้งหมด เขาเหลือบมองไปที่เอกสารในมืออีกครั้ง เขาตัดสินใจ เขาจะนำข้อมูลนี้ออกไปให้ได้
เขาชำเลืองมองหาทางออกที่ปลอดภัยที่สุด ท่ามกลางซากปรักหักพังและกองศพที่เกลื่อนกลาด เขาเห็นช่องลมที่อยู่ไม่สูงมากนักจากพื้นดิน มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
"โชคดีนะ... ที่พวกแกประมาท" นทีคิดในใจ เขาค่อยๆ ย่องไปที่ช่องลมนั้นอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามไม่ให้เกิดเสียงใดๆ
ขณะที่เขากำลังจะปีนผ่านช่องลมนั้น เขาก็ได้ยินเสียงประตูด้านนอกโกดังถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าหน่วยเสริมได้เข้ามาในโกดังแล้ว
"ตรวจตราให้ละเอียด! ห้ามให้ใครรอดไปได้!" เสียงตะโกนดังขึ้น นทีรู้ว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว
เขากระโดดปีนผ่านช่องลมนั้นอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาลอยละลิ่วไปในอากาศช่วงสั้นๆ ก่อนที่จะกระแทกลงบนพื้นดินด้านนอกอย่างนุ่มนวล
"เฮือก!" เขาพยายามสูดอากาศเข้าเต็มปอด ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่แขนปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป
เขาวิ่งไปตามทางลับที่ซ่อนอยู่หลังแนวต้นไม้หนาทึบ รอยเท้าของเขาปรากฏขึ้นบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเหล่าทหารที่ตามล่าเขาดังไล่หลังมาเป็นระยะๆ
"ต้องเร็วกว่านี้!" นทีเร่งฝีเท้า เขาต้องรีบนำข้อมูลนี้ไปมอบให้กับผู้ที่สามารถนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้
เขาหันกลับไปมอง เขาเห็นร่างของกลุ่มทหารจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งไล่ตามเขามาอย่างกระชั้นชิด พวกเขาติดอาวุธครบมือและดูเหมือนจะมีความคล่องแคล่วในการเคลื่อนไหวเป็นอย่างมาก
"มาคอยดูว่าใครจะเร็วกว่ากัน" นทีพึมพำ เขาไม่เคยกลัวการเผชิญหน้า แม้จะอยู่เพียงลำพังก็ตาม
เขาเลี้ยวลับเข้าสู่ป่าทึบ เสียงหอบหายใจของเขายังคงดังอยู่ แต่เขาก็ยังคงวิ่งต่อไป เขาใช้ความรู้เกี่ยวกับภูมิประเทศที่เขาคุ้นเคยให้เป็นประโยชน์ เขาจะใช้ป่าแห่งนี้ให้เป็นสนามรบของเขา
เขาแอบย่องเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ ซ่อนตัวอย่างแนบเนียน พรางกายให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารที่ตามมาเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"ไปทางนี้! พวกมันต้องไปทางนี้แน่!" เสียงหนึ่งดังขึ้น
นทีค่อยๆ เลื่อนตัวหลบไปอีกทาง เขาไม่ต้องการการปะทะโดยไม่จำเป็นในตอนนี้ เขามีภารกิจที่สำคัญกว่า
เขาแอบมองดูการเคลื่อนไหวของเหล่าทหาร พวกมันกระจายกำลังออกเป็นวงกว้างเพื่อค้นหาเขา
"นาย... เห็นอะไรไหม?"
"ไม่เห็น... ที่นี่มีแต่ต้นไม้"
นทีตัดสินใจ เขาจะใช้ความได้เปรียบนี้ให้เป็นประโยชน์
เขาค่อยๆ คลานออกจากที่ซ่อน สังเกตการณ์รอบๆ อย่างรอบคอบ
ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นที่ปลายสุดของป่า เป็นซากรถของ "อสรพิษ" ที่เขาใช้ในการไล่ล่าเมื่อครู่ มันถูกทิ้งไว้ที่นี่
"แสดงว่า... พวกมันก็เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว" นทีคิดในใจ
เขาต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว
เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงเงียบเชียบที่สุด เขาใช้ทุกซอกมุมของป่าเป็นที่กำบัง
ขณะที่เขากำลังจะวิ่งออกจากแนวป่า เขาเห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่บริเวณซากรถ เขาคือ "คม" ชายที่เขาเคยเผชิญหน้ามาแล้ว
"ไง... เจ้าเงา" เสียงทุ้มต่ำของ "คม" ดังขึ้น นทีหยุดชะงัก
"แกมาทำอะไรที่นี่?" นทีถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"มารับข้อมูลที่แกบังเอิญไปเจอมาไงล่ะ" "คม" ยิ้มมุมปาก
"แกคิดว่าแกจะได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง?" นทีสบตา "คม" อย่างท้าทาย
"ก็น่าจะรู้นะ... ว่าแกไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" "คม" พูดพร้อมกับชักปืนออกมา
นทีรู้ว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย เขาหยิบปืนพกของเขาออกมา
"งั้นก็มาสู้กัน!" นทีตะโกน
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบของป่า เสียงปะทะของกระสุนดังสนั่นหวั่นไหว
นทีพุ่งเข้าใส่ "คม" อย่างรวดเร็ว เขาหลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิว
"คม" เป็นนักสู้ที่เก่งกาจไม่แพ้กัน การต่อสู้ของทั้งสองเป็นไปอย่างดุเดือด
นทีใช้ความคล่องแคล่วของเขาเข้าโจมตี "คม" พยายามหาช่องว่างเพื่อโจมตี
"คม" ใช้ความแข็งแกร่งและประสบการณ์ของเขาเข้าตอบโต้
ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี
นทีสังเกตเห็นช่องว่างในการป้องกันของ "คม" เขาตัดสินใจโจมตีทันที
เขาพุ่งเข้าใส่ "คม" ด้วยความเร็วสูง
"คม" พยายามป้องกันตัวเอง แต่ก็ไม่ทัน
นทีใช้เทคนิคการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี
"คม" เสียจังหวะ
นทีฉวยโอกาสนั้น จู่โจมเข้าที่จุดอ่อนของ "คม"
"คม" ล้มลงไปกองกับพื้น
นทีเข้าประชิดตัว "คม" ที่กำลังจะลุกขึ้น
"แก... แพ้แล้ว" นทีพูด
"คม" มองหน้านทีด้วยความเจ็บปวด
"แก... จะไม่มีวัน... หนีไปไหนได้" "คม" พยายามพูด
นทีไม่สนใจคำพูดของ "คม" เขารีบเข้าไปเก็บเอกสารจาก "คม"
"ขอบใจ... สำหรับข้อมูล" นทีพูด
เขาหันหลังกลับ และวิ่งออกไป
เสียงปืนจากด้านหลังดังขึ้น นทีไม่หันกลับไปมอง เขาต้องรีบไปให้ถึงฐานบัญชาการลับของ "อสรพิษ" ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
เขาเหลือบมองไปที่เอกสารในมืออีกครั้ง ตัวอักษรที่ปรากฏบนเอกสารนั้นคือ "ฐานบัญชาการลับ - โครงการ 'อมฤต'"
"โครงการ 'อมฤต'... แกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่..." นทีพึมพำ
เขาจะต้องหยุดยั้งมันให้ได้ ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายจะเป็นเท่าใดก็ตาม
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก