ควันสีดำเข้มยังคงลอยอ้อยอิ่งปะปนกับละอองฝุ่นที่ฟุ้งตลบ บดบังแสงแดดยามบ่ายให้กลายเป็นสีหม่นหมอง นที หรือ "เงา" ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายปวดระบมไปทั่วทุกส่วน แม้จะผ่านการประทะอันดุเดือดมาแล้ว แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงคอยกระตุ้นให้เขาลุกขึ้น ยืนหยัดต่อสู้ แผลฉีกขาดที่แขนเสื้อขาดวิ่นบ่งบอกถึงการปะทะที่รุนแรงเกินกว่าจะคาดคิด ชิ้นส่วนโลหะแหลมคมของรถสปอร์ตสีดำที่เคยสง่างาม บัดนี้กลายเป็นเพียงกองซากปรักหักพังที่ถูกเผาไหม้จนดำเป็นตอตะโก เสียงหอบหายใจของเขาดังเป็นจังหวะหนักหน่วง ปะปนกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องว่างของอาคารที่พังทลาย
"แก... แกทำอะไรลงไป!" เสียงตะโกนก้องดังแหวกอากาศจากทางด้านหลัง ร่างของชายชุดดำสองคน โผล่พ้นกลุ่มควันออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่เชื่อสายตา มือข้างหนึ่งกำปืนพกไว้แน่น อีกข้างหนึ่งชี้มาที่เขา
นทีเหลือบมองไปทางเสียงเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าของศัตรู ก่อนจะหันกลับมาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว เขารู้ดีว่านี่คือเวลาแห่งการตัดสิน การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
"สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น" นทีตอบเสียงเรียบ ดวงตาไม่สบกับใคร แต่สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของศัตรู
"แกมันก็แค่หนูสกปรก! คิดจะมาเล่นกับพวกเราอย่างนั้นเหรอ!" ชายชุดดำคนแรกพูดพลางปลดเซฟตี้ปืน "แกจะต้องชดใช้!"
"ชดใช้หรือ? พวกแกนั่นแหละที่ต้องชดใช้" นทีพึมพำเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ร่างกายที่บอบช้ำไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความคล่องแคล่วของเขา
การปะทะครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ พลังอันมหาศาลขององค์กร "อสรพิษราตรี" ที่เขาเผชิญมาตลอดหลายปี กำลังจะถูกสั่นคลอนในวันนี้ นทีรู้ดีว่าเขาต้องทำลายศูนย์กลางอำนาจของพวกมันให้สิ้นซาก หากต้องการยุติวงจรแห่งความอยุติธรรมนี้
เสียงปืนดังขึ้นนัดแรก! กระสุนเฉี่ยวเฉียดไหล่ของนทีไปเพียงนิดเดียว แต่แรงปะทะทำให้เขาล้มลงไปกับพื้นโดยอัตโนมัติ เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ใช้ซากรถเป็นที่กำบัง เสียงกระสุนนัดต่อๆ มาดังถี่ขึ้น เร็วขึ้นราวกับฝนที่โปรยปราย
"ตายซะ!" ชายชุดดำอีกคนตะโกน พร้อมกับยิงปืนอย่างบ้าคลั่ง
นทีแอบมองจากที่กำบัง เขาเห็นว่าพวกมันมีสองคน และกำลังใช้กลยุทธ์โอบล้อม เขาต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด
"แกหนีไม่พ้นหรอก เงา!" ชายชุดดำคนแรกพูดเย้ยหยัน "วันนี้คือวันตายของแก!"
"ยังไม่จบหรอก" นทีตอบ พลางแอบย่องออกไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบ เขามีแผนการในหัว การหลบหนีจากการไล่ล่าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การบุกเข้าไปในฐานบัญชาการลับของพวกมันนั้นยากกว่าเป็นร้อยเท่า
ในขณะที่พวกมันกำลังเพลิดเพลินกับการยิงปืนใส่ซากรถที่บัดนี้กลายเป็นเป้าหมายที่ไม่มีวันขยับ นทีใช้จังหวะนี้ วิ่งเข้าไปในโครงสร้างของอาคารโกดังร้างที่พังทลาย เขารู้ดีว่าภายในโกดังมีสิ่งกีดขวางมากมาย และนั่นคือข้อได้เปรียบของเขา
เสียงฝีเท้าดังกระทบพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว เสียงโลหะกระทบกันดังเป็นระยะๆ นทีเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน เขาอาศัยความมืดและความซับซ้อนของโกดังให้เป็นประโยชน์
"มันหายไปไหนวะ!" ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนถามด้วยความหงุดหงิด "ไปไหนแล้ว!"
"ไล่ตามมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!"
ทั้งสองคนเริ่มเดินหน้าเข้ามาในโกดังอย่างระมัดระวัง พวกเขาไม่รู้เลยว่ากำลังเดินเข้าไปในกับดักที่นทีกำลังวางเอาไว้
นทีซ่อนตัวอยู่หลังกองท่อเหล็กขนาดใหญ่ เขาแอบมองพวกมันที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เมื่อถึงจังหวะที่เหมาะสม เขาตัดสินใจลงมือ
พลัน! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว! นทีเตะถังน้ำมันที่ตั้งอยู่ไม่ไกลให้กลิ้งไปข้างหน้า ถังน้ำมันกระแทกกับกองเศษเหล็ก ทำให้เกิดประกายไฟเล็กน้อย และนั่นก็เพียงพอที่จะจุดไฟที่รั่วไหลออกมาจากถัง
เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย ควันไฟสีดำหนาทึบเริ่มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทำให้ทัศนวิสัยแย่ลง พวกชายชุดดำที่เดินเข้ามาต่างตกใจ
"อะไรวะเนี่ย!"
"ระวัง!"
นทีใช้จังหวะนี้ พุ่งเข้าโจมตีชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาหลบหลีกการยิงปืนที่พลาดเป้าไปอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะใช้ท่อนเหล็กที่เตรียมไว้ กระแทกเข้าที่ขมับของศัตรูอย่างแรง
"อั้ก!" ชายชุดดำคนนั้นร้องเสียงหลง ก่อนจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
ชายชุดดำอีกคนเห็นดังนั้น ก็หันปืนมาทางนทีทันที แต่ก่อนที่เขาจะได้ลั่นไก นทีก็พุ่งตัวเข้าใส่ เขาคว้าปืนในมือของศัตรูออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ปืนกระบอกนั้นยิงใส่ขาของอีกฝ่าย
"อ๊ากกก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
นทีไม่รอช้า เขากระโดดขึ้นไปบนโครงสร้างเหล็กของโกดังอย่างรวดเร็ว มองลงมาเห็นพวกชายชุดดำกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น
"บอกมา! ฐานบัญชาการของพวกแกอยู่ที่ไหน!" นทีตะโกนถามเสียงก้อง
ชายชุดดำคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาอาฆาต "ไม่มีวัน! แกไม่มีทางรู้!"
"งั้นแกก็ตายไปซะ" นทีพูดพลางเล็งปืนไปที่หัวของมัน
"เดี๋ยวก่อน!" ชายชุดดำอีกคนร้องห้าม "ฉันจะบอก! ฉันจะบอก!"
นทีลดปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงจับปืนไว้แน่น "พูดมา"
"มัน... มันอยู่ใต้ดิน... ใต้... อาคารสำนักงานใหญ่... ตรง... ตรงถนน... อโศก... ซอย... 5..." ชายชุดดำคนนั้นพูดติดอ่างด้วยความหวาดกลัว
"ถนนอโศก... ซอย 5..." นทีทวนคำในลำคอ เขาจำได้ว่าบริเวณนั้นมีตึกสูงตั้งอยู่หลายแห่ง "แล้วทางเข้าล่ะ?"
"มี... มีทางเข้าลับ... อยู่หลัง... ร้านอาหาร... เกาหลี... ชื่อ... 'ไก่ทอด... โซล'..."
นทีขมวดคิ้ว "ไก่ทอดโซล..." เขาพยายามนึกภาพตาม "แค่นี้ใช่ไหม?"
"ใช่... แค่นี้... ได้โปรด... อย่าฆ่าฉัน..."
นทีพยักหน้าเบาๆ เขาปล่อยให้พวกชายชุดดำที่บาดเจ็บนอนกองอยู่ที่พื้น เขาไม่เสียเวลาอันมีค่าไปกับการลงโทษพวกมันในตอนนี้ เป้าหมายของเขาคือการทำลายแหล่งอำนาจของ "อสรพิษราตรี" ให้สิ้นซาก
เขาออกจากโกดังร้างด้วยความเร่งรีบ ทิ้งไว้เพียงเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ และเสียงร้องโหยหวนของพวกศัตรู ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม บ่งบอกว่ายามค่ำคืนกำลังคืบคลานเข้ามา
"ถนนอโศก... ซอย 5..." นทีพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแผนที่ และเริ่มป้อนข้อมูล
"ต้องรีบไปแล้ว"
เขาเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งที่จอดทิ้งไว้ไม่ไกลนัก จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานออกไปบนถนน ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนที่เริ่มสว่างไสว
การเดินทางไปยังฐานบัญชาการลับของ "อสรพิษราตรี" ไม่ใช่เรื่องง่าย นทีรู้ดีว่าเส้นทางนี้เต็มไปด้วยอันตราย และเขาอาจจะเจออุปสรรคที่คาดไม่ถึงอีกมากมาย
เมื่อมาถึงบริเวณถนนอโศก นทีก็เร่งความเร็วรถมอเตอร์ไซค์ให้ช้าลง เขาค่อยๆ เลาะเลาะตามซอยต่างๆ มองหาร้านอาหารเกาหลีชื่อ 'ไก่ทอดโซล'
"เจอแล้ว!" ในที่สุด เขาก็เห็นป้ายร้านที่คุ้นตา มันตั้งอยู่หัวมุมซอยพอดี
นทีจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ด้านนอก ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในร้านดูธรรมดา มีลูกค้าไม่กี่โต๊ะที่กำลังนั่งรับประทานอาหาร นทีเดินเข้าไปสั่งอาหารอย่างเนียนๆ พลางสอดส่ายสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาทางเข้าลับ
"เอ่อ... ขอโทษนะครับ" นทีเอ่ยถามพนักงานเสิร์ฟสาวที่เดินผ่านมา "พอดีผมอยากจะเข้าห้องน้ำ... ไม่ทราบว่าอยู่ตรงไหนครับ?"
พนักงานเสิร์ฟสาวชี้ไปที่ประตูบานหนึ่งที่อยู่ด้านหลังร้าน "อยู่ตรงนั้นค่ะ"
นทีพยักหน้า ก่อนจะเดินไปยังประตูบานนั้น เขาแอบมองซ้ายมองขวา ก่อนจะใช้มือบิดลูกบิดประตู
"ล็อก!"
นทีถอนหายใจอย่างผิดหวัง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาเริ่มใช้สายตาสำรวจบริเวณรอบๆ ประตูอย่างละเอียด
ทันใดนั้น! สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับรอยตะเข็บเล็กๆ บนผนังด้านข้างของประตู มันดูไม่เหมือนรอยต่อของผนังปกติ
"นี่แหละ!" นทีคิดในใจ
เขาลองกดลงไปที่บริเวณนั้นเบาๆ
คลิก!
เสียงกลไกดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่แผ่นผนังบางส่วนจะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงไปเบื้องล่าง
"สมแล้วที่เป็นฐานบัญชาการลับ" นทีพึมพำ
เขาไม่รอช้า พลันถอดปืนพกออกจากซอง แล้วก้าวเข้าไปในทางเดินแคบๆ นั้นทันที
ความมืดมิดและความเย็นยะเยือกโอบล้อมเขาไว้ กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นโลหะจางๆ ลอยมาปะทะจมูก เขาค่อยๆ เดินลงไปตามบันไดหินที่ทอดตัวลึกลงไปใต้ดิน
ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขารู้ว่านี่คือจุดที่อันตรายที่สุด และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด
แสงไฟสีสลัวจากโทรศัพท์มือถือของเขา ส่องสว่างไปบนผนังคอนกรีตที่เต็มไปด้วยท่อสายไฟระโยงระยาง
"อีกนิดเดียว" นทีบอกตัวเอง
เมื่อเดินลงมาถึงสุดทางเดิน เขาก็พบกับประตูเหล็กขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
"ที่นี่แหละ... ศูนย์กลางอำนาจของอสรพิษราตรี"
นทีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
เขาผลักประตูเหล็กบานนั้นออกอย่างช้าๆ...
และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำเอานทีถึงกับชะงัก...
สมรภูมิเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก