ตอนที่ 28 — รังผึ้งแตกรัง

ควันสีดำเข้มยังคงลอยอ้อยอิ่งปะปนกับละอองฝุ่นที่ฟุ้งตลบ บดบังแสงแดดยามบ่ายให้กลายเป็นสีหม่นหมอง นที หรือ "เงา" ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายปวดระบมไปทั่วทุกส่วน แม้จะผ่านการประทะอันดุเดือดมาแล้ว ‌แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขากลับตื่นตัวยิ่งกว่าเดิม เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขาดังแหวกม่านควัน ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ซากปรักหักพังของโกดังร้างแห่งนี้ เมื่อครู่เขาเพิ่งจะจัดการกับกลุ่มนักฆ่ามือดีของ "องค์กรเงา" ไปได้ไม่ถึงห้านาที แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงแค่การอุ่นเครื่องเท่านั้น

"คิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้หรือไง?" ​เสียงทุ้มต่ำของนทีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกคั่นด้วยเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องว่างของผนังที่พังทลาย เขากระชับมือที่ยังคงเปื้อนเลือดและเขม่าควันไว้แน่น เหงื่อไหลปะปนกับคราบสกปรกบนใบหน้า แต่ประกายตาของเขายังคงเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยสั่นคลอน

เบื้องหลังของเขาคือภาพความโกลาหลที่เกิดจากการปะทะเมื่อครู่ ชิ้นส่วนคอนกรีตแตกกระจาย อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกทำลายกระจัดกระจายไปทั่ว และศพของนักฆ่าบางส่วนที่นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจ เป็นเครื่องยืนยันถึงความรุนแรงของการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง ‍แต่สำหรับนที นี่ไม่ใช่ชัยชนะ มันเป็นเพียงการซื้อเวลาอีกเล็กน้อยเท่านั้น

จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามก็ดังแหวกอากาศเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เสียงรถยนต์คันเดียว แต่เป็นหลายคันที่กำลังมุ่งตรงมายังที่นี่ นทีขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าองค์กรนี้มีทรัพยากรมากมายเพียงใด ‌และหากพวกมันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ พวกมันจะส่งกำลังเสริมมาเท่าไรก็ได้

"คงจะหมดเวลาพักแล้วสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวไปหยิบปืนพกที่ตกอยู่ข้างศพนักฆ่ารายหนึ่ง ตรวจสอบแม็กกาซีนให้แน่ใจว่าพร้อมใช้งาน แล้วสะพายมันเข้าที่เอวอย่างคล่องแคล่ว

รถยนต์สีดำทึบหลายคันพุ่งทะลวงเข้ามาในบริเวณโกดังอย่างรวดเร็ว พวกมันจอดเรียงรายเป็นแถว กั้นทางหนีทั้งหมดของนที ‍จากนั้นประตูรถก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่กรูลงมา พวกเขาถืออาวุธปืนครบมือ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยความแค้นและคำสั่งที่ต้องทำให้สำเร็จ

"เงา! ยอมแพ้ซะ! แกไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว!" เสียงตะโกนดังมาจากรถคันหน้าสุด ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ยืนล้วงกระเป๋า ​ใบหน้าดูเย็นชาไร้ความรู้สึก

นทีไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย "ถ้าอยากได้ตัวฉันขนาดนั้น ก็ลองเข้ามาสิ"

ไม่ทันขาดคำ เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเฉียดร่างของนทีไปอย่างหวุดหวิด เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ​หลบหลีกไปตามซอกมุมของซากโกดัง หวังจะใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์

การไล่ล่าด้วยรถยนต์ที่ตื่นเต้นและอันตรายได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่การไล่ล่าบนท้องถนนที่โล่งกว้าง แต่เป็นการไล่ล่าที่เต็มไปด้วยอุปสรรคภายในพื้นที่จำกัด นทีใช้ความคล่องแคล่วของเขา วิ่งลอดใต้รถยนต์ที่กำลังเคลื่อนที่ ปีนป่ายซากอิฐที่ทลายลงมา และใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นที่กำบัง

กระสุนนัดแล้วนัดเล่าปะทะกับผนังคอนกรีต ​เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นและเศษปูนฟุ้งกระจายไปทั่ว นทีสามารถยิงตอบโต้ได้อย่างแม่นยำ สามารถจัดการกับนักฆ่าบางส่วนที่พยายามจะเข้ามาสกัดกั้นเขาได้

"บ้าเอ้ย! พวกมันเยอะเกินไป!" นทีสบถขณะที่เขาต้องหลบหลีกกระสุนที่สาดมาจากหลายทิศทาง เขาสังเกตเห็นว่ารถยนต์ของพวกมันเริ่มเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ พยายามจะบีบวงล้อมให้แคบลง

"ถึงเวลาต้องเปลี่ยนแผนแล้ว" นทีคิดในใจ เขาเหลือบมองไปยังผนังด้านหลังของโกดัง ซึ่งมีช่องว่างขนาดใหญ่พอที่เขาจะสามารถเข้าไปได้

เมื่อได้โอกาส นทีก็อาศัยช่วงที่พวกมันกำลังระดมยิงไปที่จุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่ พุ่งตัวหลบเข้าไปในส่วนที่มืดมิดของโกดัง ที่นั่นเต็มไปด้วยกล่องไม้เก่าๆ กองวัสดุที่ถูกทิ้งร้าง และโครงสร้างเหล็กที่ขึ้นสนิม

"อ๊ะ!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น นทีหันไปมอง พบว่านักฆ่าคนหนึ่งพยายามจะตามเขาเข้ามา แต่พลาดท่าเหยียบเศษแก้ว ทำให้เสียหลัก

นทีไม่ลังเล เขารีบพุ่งเข้าไป การต่อสู้ระยะประชิดได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้ร่างกายจะยังปวดเมื่อย แต่ adrenaline ก็หลั่งไหลเข้ามาทำให้เขามีพละกำลังอีกครั้ง เขาใช้หมัด ศอก เข่า และทุกส่วนของร่างกายเข้าต่อสู้กับนักฆ่าผู้นั้น การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดท่ามกลางความมืด

เสียงกรามกระทบกัน เสียงเนื้อกระทบกัน เสียงลมหายใจที่หนักหน่วง ปะปนกันไปหมด นทีใช้ความได้เปรียบจากความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ทำให้เขาสามารถหลบหลีกและโจมตีได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ในที่สุด นักฆ่าผู้นั้นก็ล้มลงด้วยฝีมือของนที นทีหอบหายใจอย่างหนัก เขาเหลือบมองไปยังนาฬิกาข้อมือ สภาพการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปทุกที

"ต้องไปให้ถึงฐานบัญชาการให้ได้" นทีตัดสินใจ เขาเพิ่งได้ข้อมูลสำคัญมาจากนักฆ่าคนก่อนว่า องค์กรเงาซ่อนฐานบัญชาการหลักของตนเองไว้ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดถึง และเขาต้องหยุดยั้งแผนการร้ายของพวกมันให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เขาค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในโกดัง พยายามหาทางออกไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นเส้นทางที่นำไปสู่เป้าหมายของเขา

แต่แล้ว เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังก็ทำให้เขาต้องหันกลับไป

"แกหนีไม่พ้นหรอก เงา!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงของหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่เขาได้ยินมาก่อนหน้านี้

นทีพบว่าชายคนนั้นยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา พร้อมกับมีนักฆ่าอีกสองสามคนยืนล้อมอยู่

"ถ้าคิดว่าเข้ามาในรังผึ้งของฉันแล้วจะรอด ก็คิดผิดแล้ว" ชายชุดดำกล่าว พร้อมกับชักปืนออกมา

นทีรู้ดีว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ เขาต้องผ่านมันไปให้ได้

"รังผึ้งแตกรังแล้วล่ะ" นทีตอบกลับ พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็ง

การยิงปะทะกันอย่างดุเดือดได้อุบัติขึ้นอีกครั้งภายในโกดังร้างแห่งนั้น แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดอย่างเดียวอีกแล้ว มันคือการต่อสู้เพื่อเป้าหมายที่ใหญ่กว่า

นทีใช้ทุกสิ่งที่มี ฝีมือ ประสบการณ์ และความมุ่งมั่น เพื่อต่อกรกับกลุ่มนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดขององค์กรเงา เขาต้องใช้ทุกกลยุทธ์ที่มี เพื่อที่จะผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปให้ได้

เขาเห็นว่าพวกมันมีจำนวนมากกว่า และดูเหมือนว่าจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่สิ่งที่พวกมันไม่มี คือความเด็ดเดี่ยว และความหวังที่นทีมี

"ฉันจะหยุดพวกแกให้ได้!" นทีตะโกนก้อง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น

เขาอาศัยความชำนาญในการเคลื่อนไหว การใช้สิ่งกำบัง และการคาดการณ์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ เขาค่อยๆ กวาดล้างนักฆ่าไปทีละคน

แต่เมื่อเขาหันไปมองที่ชายชุดดำอีกครั้ง ก็พบว่าเขากำลังถอยร่นเข้าไปในทางลับที่ซ่อนอยู่

"มันกำลังจะหนี! หรือนำไปสู่ฐานบัญชาการ!" นทีคิดอย่างรวดเร็ว

เขาไม่รอช้า รีบวิ่งตามชายชุดดำไป โดยไม่สนใจนักฆ่าที่เหลืออยู่

ทางเดินนั้นแคบและมืดมิด เต็มไปด้วยกลิ่นอับและฝุ่น นทีวิ่งไปตามทางนั้นอย่างไม่ลดละ

ในที่สุด เขาก็มาถึงประตูบานหนึ่ง ซึ่งดูแตกต่างจากที่อื่น มันเป็นประตูเหล็กหนาที่ดูแข็งแรงผิดปกติ

เมื่อชายชุดดำเปิดประตูออกไป นทีก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว

เบื้องหน้าของเขาคือฐานบัญชาการลับขององค์กรเงา มันเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เทคโนโลยีล้ำสมัย จอภาพขนาดใหญ่แสดงข้อมูลมากมาย และผู้คนมากมายที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

"ถึงแล้วสินะ... รังของพวกมัน" นทีพึมพำ

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายได้มาถึงแล้ว เขาต้องหยุดยั้งแผนการร้ายทั้งหมดที่นี่!

แต่ทันใดนั้น ประตูทางเข้าก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังขึ้น

นทีหันกลับไปมองด้วยความตกใจ เขาติดกับแล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา เงา" เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

นทีหันกลับไป เผชิญหน้ากับชายชุดดำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ชายคนนั้นไม่ได้ถือปืนอยู่ในมือ

"แกคงคิดว่าแกจะทำลายพวกเราได้งั้นเหรอ?" ชายชุดดำยิ้มเยาะ

"ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกทำอะไรที่เลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว" นทีกล่าวเสียงหนักแน่น

"มันสายเกินไปแล้ว... ทุกอย่างได้เริ่มขึ้นแล้ว"

จู่ๆ แสงไฟสีแดงก็เริ่มกะพริบไปทั่วทั้งฐานบัญชาการ

"เกิดอะไรขึ้น?" นทีถาม

"แผนการของเรา... กำลังจะสำเร็จ" ชายชุดดำตอบด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก

นทีรู้ว่านี่คือจุดตัดสิน เขาต้องสู้จนถึงที่สุด

แต่เมื่อเขากำลังจะเตรียมตัวต่อสู้ เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานบัญชาการ

"เป็นไปไม่ได้... ใครเป็นคนเรียกพวกมันมา?" ชายชุดดำหน้าซีดเผือด

นทีหันไปมองรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่ปรากฏขึ้นตรงมุมหนึ่งของห้องโถง

เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ เคลื่อนไหวเข้ามาใกล้...

แล้วคุณจะคาดไม่ถึงว่าใครคือผู้ที่อยู่ภายใต้เงานั้น และเขาจะมาเพื่อช่วยหรือมาเพื่อเป็นศัตรูคนสุดท้ายของนที!