ตอนที่ 2 — แสงอรุณแห่งการจุติ

หยาดน้ำค้างเย็นเยียบเกาะตามใบหญ้า ชุ่มชื้นจนแผ่นหลังของชายหนุ่มเปียกชื้นไปหมด แสงสีทองอ่อนๆ ของรุ่งอรุณกำลังสาดส่องลอดผ่านม่านหมอกบางๆ ที่ลอยคลอเคลียเหนือผืนดินอันแสนจะคุ้นเคย ภาพของสลัมแออัดที่ทอดยาวเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้จิตใจอันสงบนิ่งของศิวะสั่นคลอนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูขึ้นมา ‌ความรู้สึกที่เหมือนกับรอยร้าวเล็กๆ ในมหาปราการอันยิ่งใหญ่ที่เคยดำรงอยู่ บัดนี้ กำลังถูกเติมเต็มด้วยก้อนอิฐที่แข็งแกร่งและอบอุ่น

เขาขยับกาย ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า อาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่เคยเป็นสัญญาณของความอ่อนแอของมนุษย์ กลับกลายเป็นเพียงความรู้สึกแปลกใหม่ที่น่าสนใจ เขายืดแขนออกไปสูดอากาศยามเช้าที่บริสุทธิ์ ​กลิ่นอายของดินชื้น กลิ่นเน่าเสียจางๆ จากกองขยะที่อยู่ไม่ไกล และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่กำลังแย้มบาน เป็นส่วนผสมที่แปลกประหลาด แต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยง

“อืม… นี่สินะ ‍การเริ่มต้นใหม่” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยพลังแฝงเอ่ยขึ้น ดวงตาคู่สีนิลที่เคยสะท้อนดวงดาวนับพัน บัดนี้กลับจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มสว่างไสว

ร่างของเขาผอมบางกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับบุรุษวัยหนุ่ม แต่ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นเพียงเศษผ้าเก่าๆ ที่ไม่รู้ว่าใครทิ้งขว้างไว้ แต่เมื่อสัมผัสกลับรู้สึกถึงความสบายอย่างน่าประหลาด

เขาเดินเท้าเปล่าไปบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ ‌มุ่งหน้าไปยังทางเข้าชุมชนสลัมที่ดูเหมือนจะตื่นจากนิทรา สายตาของเขาสำรวจทุกสิ่งรอบตัว ราวกับกำลังจดจำรายละเอียดทุกอย่างของโลกใบใหม่นี้

“เจ้าหนู! ตื่นได้แล้ว!” เสียงตะโกนแหบห้าวมาจากมุมหนึ่ง ชายชราผมสีดอกเลา สวมเสื้อยืดขาดวิ่น กำลังกวาดลานหน้าบ้านด้วยไม้กวาดเก่าๆ

ศิวะหยุดเดิน ‍เขาหันไปมองชายชราคนนั้น ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตายังคงมีความสดใส

“อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านลุง” ศิวะกล่าวเสียงนุ่ม

ชายชราชะงักมือเล็กน้อย เขาหันมามองศิวะด้วยความแปลกใจ

“เจ้า… จำข้าได้รึ?” ชายชราเลิกคิ้ว

“แน่นอนขอรับ ท่านลุงใจดีที่สุดในละแวกนี้” ​ศิวะตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

ชายชราหัวเราะร่วน “ฮ่าๆๆ ดีๆๆ สมแล้วที่ข้าเห็นแววตาเจ้าตอนที่อุ้มเจ้ามาจากกองขยะวันนั้น เจ้ายังเด็กนัก จำอะไรได้ก็ดีแล้ว”

คำพูดของชายชราทำให้ศิวะระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติอันยาวนานของเขา แต่ในฐานะศิวะ ​มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ ความทรงจำเหล่านั้นก็เหมือนภาพฝันที่ค่อยๆ เลือนลางไป

“ขอบคุณท่านลุงที่ช่วยชีวิตข้าไว้” ศิวะโค้งคำนับเล็กน้อย

“ไม่ต้องสุภาพไปหรอกเด็กน้อย กินข้าวรึยัง? ถ้ายังล่ะก็ มาๆ ข้ามีข้าวเหนียวกับปลาทูเค็มอยู่พอดี” ​ชายชราเชิญชวน

ศิวะพยักหน้ารับ เขาเดินตามชายชราเข้าไปในกระท่อมเล็กๆ ที่ดูทรุดโทรม แต่กลับอบอุ่นไปด้วยกลิ่นอายของอาหารและชีวิต

ภายในกระท่อมมีเพียงเตาฟืนเก่าๆ หม้อดินใบหนึ่ง และเสื่อน้ำมันที่ปูอยู่บนพื้นดิน ชายชราตักข้าวเหนียวร้อนๆ พร้อมปลาทูเค็มทอดวางลงบนใบตองที่ถูกฉีกออกเป็นแผ่น

“นี่… กินซะ ข้าชื่อ สมชาย เรียกข้าว่าลุงสมชาย ก็ได้” ชายชรากล่าว

“ข้าชื่อ อัคคีขอรับ” ศิวะตอบ

“อัคคี… ชื่อเพราะดีนะ” ลุงสมชายพยักหน้า

ศิวะมองไปยังข้าวเหนียวและปลาทูเค็ม สีสันของอาหารอาจจะดูธรรมดา แต่สำหรับเขา มันคือโอชะอันแสนเลิศรส เขาค่อยๆ หยิบปลาทูเค็มขึ้นมา กัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติเค็มๆ มันๆ ผสมกับความเหนียวนุ่มของข้าวเหนียว ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด

“อร่อยมากขอรับ” ศิวะกล่าวด้วยความจริงใจ

“แค่นี้เอง เด็กสมัยนี้กินง่ายดี” ลุงสมชายยิ้ม

ขณะที่ศิวะกำลังลิ้มรสอาหารอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“ลุงสมชาย! ได้ข่าวว่ามีเด็กใหม่เข้ามาในสลัมเมื่อคืนนี้รึ?” เสียงทุ้มห้าวของบุรุษดังขึ้น

ประตูกระท่อมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายร่างกำยำ ใบหน้าหยาบกร้าน สวมเสื้อกล้ามขาดๆ และมีรอยสักเต็มแขน ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองสามคนยืนประกบด้านหลัง

“โอ้โห… เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย” ชายร่างกำยำเลิกคิ้วมองอัคคี “ชื่ออะไรล่ะเจ้าหนู?”

“อัคคีขอรับ” ศิวะตอบอย่างสงบ

“อัคคี… จำไว้ให้ดีนะ ข้าชื่อ มานะ เป็นหัวหน้าแก๊งค์สลัมแห่งนี้ ใครจะอยู่ใครจะไปที่นี่ ต้องผ่านข้าก่อน” มานะพูดพลางยิ้มเยาะ

ศิวะไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เขามองมานะด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ซึ่งทำให้มานะรู้สึกไม่พอใจ

“เป็นไงล่ะ… ไม่กลัวข้าเลยรึไง?” มานะก้าวเข้ามาใกล้

“ทำไมข้าต้องกลัวขอรับ?” ศิวะถามกลับ

มานะหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆๆ! พูดจาดีนี่หว่า! เอาล่ะ… เจ้าหนู ถ้าอยากอยู่รอดในถิ่นของข้า ก็ต้องแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้ามีของ!”

มานะเงื้อหมัดขึ้นอย่างรวดเร็ว หมายจะชกเข้าที่ใบหน้าของอัคคี แต่ก่อนที่หมัดจะถึงตัว อัคคีก็เพียงแค่ขยับเท้าเล็กน้อย หลบหมัดนั้นได้อย่างง่ายดาย

“เร็วไปหน่อยขอรับ” อัคคีกล่าวเรียบๆ

มานะตกใจกับความเร็วของอัคคี เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูผอมบางเช่นนี้จะหลบหลีกการโจมตีของเขาได้ เขาจึงเพิ่มความเร็วและแรงในการโจมตีครั้งต่อไป แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม อัคคีหลบหลีกได้อย่างสบายๆ ราวกับกำลังเต้นรำ

“แก! แกมัน…!” มานะเริ่มโกรธจัด

“พอเถอะมานะ” ลุงสมชายเอ่ยขึ้น “เด็กคนนี้เพิ่งเข้ามาใหม่ อย่าหาเรื่องเขาเลย”

“ลุงสมชาย! นี่มันเรื่องของผม! แกอย่ามายุ่ง!” มานะตะคอกใส่ลุงสมชาย

ทันใดนั้น ศิวะก็ลุกขึ้นยืน เขาวางมือบนไหล่ของมานะอย่างแผ่วเบา

“ข้าไม่ชอบการใช้กำลังแก้ปัญหา” ศิวะกล่าวเสียงนุ่ม แต่กลับมีพลังบางอย่างแฝงอยู่ “แต่ถ้าจำเป็น… ข้าก็ทำได้”

มานะพยายามสะบัดมือของอัคคีออก แต่กลับพบว่ามือของอัคคีแน่นราวกับคีมเหล็ก เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายอันผอมบางของเด็กหนุ่มตรงหน้า

“แก… แกเป็นใครกันแน่?” มานะถามเสียงตะกุกตะกัก

“ข้าคืออัคคี” ศิวะยิ้มเล็กน้อย “และที่นี่… จะเป็นบ้านของข้า”

ด้วยคำพูดนั้น มานะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวอัคคี มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่จนน่าสะพรึงกลัว เขาจำได้ว่าเคยสัมผัสถึงพลังแบบนี้เมื่อครั้งที่เขาไปตีดาบมาจากซากปรักหักพังโบราณแห่งหนึ่ง

“ไป… พวกแก” มานะหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “เราไปกันก่อน”

ลูกน้องของมานะมองหน้ากันอย่างงุนงง แต่ก็ยอมถอยออกไป มานะเหลือบมองอัคคีอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากกระท่อมไป

เมื่อมานะและลูกน้องจากไปแล้ว ลุงสมชายก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เกือบไปแล้วไหมล่ะเจ้าหนู” ลุงสมชายกล่าว “เจ้าทำได้ยังไงน่ะ? ท่าทางเหมือนไม่เคยต่อยตีมาก่อนเลย”

“ข้าแค่… รู้สึกได้” อัคคีตอบ

“รู้สึกได้?” ลุงสมชายขมวดคิ้ว

“ขอรับ” อัคคีพยักหน้า “เหมือนกับว่า… ข้าเคยทำแบบนี้มาก่อน”

ขณะที่อัคคีกำลังพูด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยสักที่แขนของมานะ รอยสักนั้นเป็นสัญลักษณ์โบราณที่เขาเคยเห็นในม้วนคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์บนสวรรค์

‘นี่มัน… รอยสักแห่งการผนึก’ อัคคีคิดในใจ ‘ไม่ใช่แค่รอยสักธรรมดา แต่เป็นการผนึกพลังบางอย่างเอาไว้’

เขาเพ่งสมาธิไปยังรอยสักนั้น พลังงานที่มองไม่เห็นเริ่มไหลเวียนออกมาจากตัวเขา พลังงานนั้นค่อยๆ แผ่กระจายไปยังรอยสัก ทำให้เกิดแสงสีทองอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาอย่างแผ่วเบา

“อะไรน่ะ?” ลุงสมชายอุทาน

อัคคีไม่สนใจ เขากำลังเพ่งสมาธิไปยังรอยสักนั้น เขาพยายามดึงพลังที่ซ่อนเร้นออกมา พลังงานที่ถูกผนึกไว้ในรอยสักเริ่มสั่นสะเทือน

ทันใดนั้น รอยสักบนแขนของมานะก็เริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีทอง มานะที่กำลังเดินจากไป รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่าน เขาหันกลับมามองแขนของตัวเองด้วยความตกใจ

“อ๊ากกกก!” มานะร้องด้วยความเจ็บปวด

เปลวเพลิงสีทองนั้นไม่ได้เผาผลาญเนื้อหนังของมานะ แต่กลับกำลังกัดกินรอยสักที่อยู่บนแขนของเขา

‘นี่มัน… พลังแห่งศิวะ!’ มานะตะโกนในใจ ‘ทำไม… ทำไมพลังของมหาเทพถึงมาปรากฏในตัวเด็กสลัมคนนี้ได้!’

ในขณะเดียวกัน อัคคีก็รู้สึกถึงกระแสพลังอันมหาศาลที่ไหลเข้ามาในตัวเขาจากรอยสักนั้น มันเป็นพลังที่คุ้นเคย เป็นพลังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขา

“ข้า… ข้าจำได้แล้ว” อัคคีเอ่ยเสียงแผ่วเบา “นี่คือ… พลังของข้า”

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวอัคคี มันสว่างเจิดจ้าจนลุงสมชายต้องยกมือขึ้นบังตา

เมื่อแสงนั้นจางหายไป ร่างของอัคคีก็เปลี่ยนแปลงไป เขาดูสูงโปร่งขึ้น กล้ามเนื้อที่เคยผอมบางกลับดูกระชับขึ้น ผิวพรรณเปล่งปลั่งราวกับไข่มุก ดวงตาคู่สีนิลของเขากลับส่องประกายอำมหิตที่น่าเกรงขาม

“นี่… นี่คือตัวตนที่แท้จริงของข้า” อัคคีกล่าว

เขาคือศิวะ มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่กลับมาจุติในร่างมนุษย์อีกครั้ง และพลังที่เคยสูญเสียไป กำลังกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

แต่การกลับคืนมาของพลังนี้ จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด? และรอยสักแห่งการผนึกที่มานะถือครองอยู่ แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่? โลกมนุษย์อันแสนจะวุ่นวายนี้ กำลังจะเผชิญหน้ากับมหาเทพผู้กลับมาจุติด้วยหรือ?