ตอนที่ 4 — ประตูสู่มิติเร้นลับ

หยาดน้ำค้างเย็นเยียบเกาะตามใบหญ้า ชุ่มชื้นจนแผ่นหลังของชายหนุ่มเปียกชื้นไปหมด แสงสีทองอ่อนๆ ของรุ่งอรุณกำลังสาดส่องลอดผ่านม่านหมอกบางๆ ที่ลอยคลอเคลียเหนือผืนดินอันแสนจะคุ้นเคย ภาพของสลัมแออัดที่ทอดยาวเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย ชายหนุ่มที่นอนขดกายอยู่บนแคร่ไม้เก่าๆ ‌เริ่มขยับตัว ดวงตาของเขายังคงหลับพริ้ม แต่ลมหายใจกลับเริ่มสม่ำเสมอราวกับกำลังฟื้นคืนจากห้วงนิทราอันยาวนาน

ชื่อของเขาคือ อัคคี นามนี้ถูกสวมทับลงบนวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักในนาม "ศิวะ" มหาเทพแห่งการทำลายล้างและสรรค์สร้าง ​การจุติลงมายังโลกมนุษย์ครั้งนี้เต็มไปด้วยปริศนาและเป้าหมายที่ยังคลุมเครือ เขาจำเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ได้เลือนราง เพียงแต่ภาพความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่ในสรวงสวรรค์ การต่อสู้ที่สั่นสะเทือนไปทั้งสามภพ และเปลวเพลิงสีครามที่เผาไหม้ทุกสิ่งจนมอดไหม้

“อืม…” เสียงครางเบาๆ ดังหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของอัคคี เขาค่อยๆ ‍ลืมตาขึ้น สีนัยน์ตาของเขาเป็นสีดำสนิท แต่กลับมีประกายราวกับดวงดาวที่กำลังเปล่งแสงอยู่ภายใน มันคือดวงตาที่เคยจ้องมองสรรพสิ่งมานับอนันตกาล

“อีกวันแล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการไม่ได้ใช้งานมานาน แต่กลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ยากจะประเมินค่าได้

อัคคีลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แคร่ไม้เก่าๆ ‌ที่เขานอนอยู่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แต่ก็ยังคงรับน้ำหนักของเขาไว้ได้อย่างมั่นคง เขายืดเส้นยืดสาย สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการปรับตัวเข้ากับร่างกายมนุษย์ที่อ่อนแอ แต่ก็ยังมีกลิ่นอายของพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

“ร่างกายนี้…ยังคงต้องใช้เวลา” เขาถอนหายใจเบาๆ แม้จะอยู่ร่างมนุษย์ แต่จิตวิญญาณของมหาเทพยังคงทำงานอยู่ ‍เขาต้องคอยควบคุมพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในไม่ให้รั่วไหลออกมาสู่ภายนอก

สายลมยามเช้าพัดพาเอากลิ่นอายของความชื้น กลิ่นคาวปลา และกลิ่นสาบสางอันเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนสลัมลอยมาแตะจมูก อัคคีสูดหายใจลึก รับเอากลิ่นเหล่านั้นเข้าไป เขาไม่รังเกียจ มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตใหม่ของเขา

“อาหาร…คงต้องออกหาแล้ว” เขาคิดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ​แคร่ไม้ตั้งอยู่ริมขอบกำแพงที่พังทลายของอาคารเก่าแก่ มองเห็นภาพของบ้านเรือนที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน เสียงจอแจของผู้คนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อแสงอาทิตย์ทอแสงสว่างจ้าขึ้น

อัคคีเดินลงจากแคร่ไม้ สัมผัสได้ถึงพื้นดินที่เย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้าเปล่า เขาไม่สวมรองเท้า เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็นเพียงชุดเก่าๆ ที่หามาได้จากกองขยะ ​มันขาดวิ่นและสกปรก แต่สำหรับเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่มีความหมาย

เขาเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยเศษขยะและสิ่งปฏิกูล ผู้คนในสลัมเริ่มตื่นขึ้น บางคนกำลังจุดไฟหุงหาอาหาร บางคนกำลังเก็บกวาดข้าวของ บางคนก็ยังคงนอนหลับใหลอย่างไม่รู้เรื่องราว

“พ่อหนุ่ม…ตื่นแล้วเหรอ” ​เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากมุมหนึ่ง อัคคีหันไปมอง เห็นชายแก่คนหนึ่งกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าเพิงพักของเขา ชายแก่มีใบหน้าเหี่ยวย่น เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตายังคงฉายแววเป็นมิตร

“ครับคุณตา” อัคคีตอบรับ พลางเดินเข้าไปหา

“เมื่อคืนฝนตกหนักนะ ไม่รู้ว่าที่นอนเปียกไปถึงไหน” ชายแก่กล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับคุณตา ผมไม่หนาว” อัคคีตอบ เขากลัวว่าหากบอกความจริงไป ชายแก่จะกังวลเกินเหตุ

“ดีแล้วๆ…ถ้าหิว ก็ไปหาอะไรกินก่อนไป วันนี้ลุงมีปลาทูตัวใหญ่ ทอดเสร็จแล้ว เดี๋ยวค่อยแบ่งให้” ชายแก่กล่าวด้วยน้ำใจ

“ขอบคุณครับคุณตา” อัคคีโค้งศีรษะเล็กน้อย นี่คือความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับในฐานะมหาเทพ ความผูกพันระหว่างมนุษย์ที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเขารู้สึกแปลกประหลาด

อัคคีเดินต่อไป เขาไม่ได้ต้องการอาหารของมนุษย์มากนัก ร่างกายของเขาแทบไม่ต้องการพลังงานจากภายนอก แต่เขาจำเป็นต้องทำตัวให้กลมกลืน เพื่อที่จะไม่เป็นที่สังเกต

เขาเดินลึกเข้าไปในสลัมเรื่อยๆ สภาพแวดล้อมยิ่งทรุดโทรมลงไปอีก บ้านเรือนที่ผุพังยิ่งกว่าเดิม กลิ่นสาบสางรุนแรงขึ้น แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังเหล่านี้ เขากลับมองเห็นประกายแห่งชีวิตเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังคงดิ้นรนอยู่

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ มันคือแสงสีฟ้าเรืองรองที่ลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างบ้านเรือนที่พังทลาย แสงนั้นไม่เหมือนกับแสงอาทิตย์ และมันก็ไม่ได้มาจากหลอดไฟ

“นั่นมันอะไรกัน?” อัคคีขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเห็นแสงแบบนี้มาก่อนในสลัมแห่งนี้

เขาตัดสินใจเดินเข้าไปสำรวจด้วยความสงสัย ยิ่งเข้าใกล้ แสงสีฟ้าก็ยิ่งสว่างจ้าขึ้น และเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือพลังงานโบราณ พลังงานที่คุ้นเคย

เมื่อเขาเดินเข้าไปถึงต้นกำเนิดของแสงนั้น เขาพบว่ามันคือประตูที่ลอยอยู่กลางอากาศ ประตูนั้นมีรูปร่างเหมือนวงแหวนสีฟ้าที่หมุนวนอยู่ตลอดเวลา ภายในวงแหวนเป็นเหมือนอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

“นี่มัน…ประตูสู่มิติอื่น?” อัคคีอุทานเบาๆ ในฐานะมหาเทพ เขาเคยเห็นประตูมิติมากมาย แต่ประตูนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด

เขากลั้นหายใจ สัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากประตูนั้น มันคือพลังงานที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน…พลังงานแห่งสรวงสวรรค์

“หรือว่า…นี่จะเป็นทางออก?” เขาครุ่นคิด พลางพิจารณาถึงเหตุผลที่ประตูนี้ปรากฏขึ้นที่นี่

บางที…นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น จิตใจจดจ่ออยู่กับประตูมิติ ลมหายใจของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ราวกับเปลวไฟที่กำลังปะทุขึ้นภายใน

“ศิวะ…” เสียงกระซิบแผ่วเบา ดังขึ้นในหัวของเขา มันคือเสียงที่คุ้นเคย เสียงของอดีต…

อัคคีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะก้าวผ่านประตูบานนี้ไปหรือไม่ การเดินทางสู่โลกมนุษย์ยังไม่สิ้นสุด และเป้าหมายที่แท้จริงของเขาก็ยังไม่ถูกเปิดเผย

แต่ความสงสัยและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ กำลังผลักดันให้เขาต้องก้าวไปข้างหน้า

“ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน…ข้าก็จะไป” เขาตัดสินใจ

อัคคีสูดหายใจลึก รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าช้าๆ เท้าของเขาก้าวผ่านม่านแสงสีฟ้าที่กำลังหมุนวน

ทันทีที่เขาเท้าแตะเข้าไปในประตู มิติรอบตัวของเขาก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ภาพของสลัมแออัดที่คุ้นเคยเลือนหายไปแทนที่ด้วยทิวทัศน์อันน่าตื่นตาตื่นใจ

เบื้องหน้าของอัคคีคือป่าทึบที่เขียวขจี ต้นไม้นานาชนิดสูงตระหง่านจนแทบจะมองไม่เห็นท้องฟ้า แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้หนาทึบเป็นลำแสงสีทองอ่อนๆ ที่สาดลงมายังพื้นดิน ดอกไม้ป่าสีสันสดใสเบ่งบานอยู่ทั่วบริเวณ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ สัตว์ป่าที่เขาพบเห็น พวกมันมีรูปร่างแปลกประหลาด ไม่เคยปรากฏในโลกมนุษย์ที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน บางตัวมีปีกเหมือนนกแต่มีลำตัวเหมือนกวาง บางตัวมีเกล็ดเหมือนปลาแต่มีขาเหมือนสิงโต

“นี่มัน…ที่ไหนกัน?” อัคคีพึมพำ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตะลึง

เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แตกต่างออกไปจากที่นี่ มันไม่ใช่พลังงานของมนุษย์โดยตรง แต่เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังกว่า

“ป่าแห่งนี้…มีชีวิตชีวาเหลือเกิน” เขากล่าว

ทันใดนั้น เสียงคำรามดังกึกก้องก็ดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ อัคคีหันไปมอง เห็นสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายหมาป่า แต่มีขนสีดำสนิท และดวงตาสีแดงฉาน กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาอาฆาต

“ดูเหมือน…จะเจอศัตรูตัวแรกแล้วสินะ” อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

สัตว์ร้ายพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง อัคคีไม่ได้หลบเลี่ยง เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ปล่อยให้สัตว์ร้ายพุ่งเข้ามา

เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่สัตว์ร้ายจะถึงตัว อัคคีก็ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว

“หยุด!” เสียงของเขาดังขึ้น ราวกับมีพลังอำนาจบางอย่างสั่นสะเทือนไปทั่วป่า

ทันใดนั้น ร่างของสัตว์ร้ายก็หยุดชะงักกลางอากาศ มันดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ดวงตาสีแดงฉานของมันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

อัคคีมองสัตว์ร้ายด้วยสายตาเรียบเฉย เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวมัน แต่มันก็ยังห่างไกลจากพลังของเขามากนัก

“เจ้า…เป็นใครกัน?” อัคคีเอ่ยถาม

สัตว์ร้ายไม่ตอบ มันเพียงแค่ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

อัคคีส่ายหน้าเบาๆ

“หากเจ้าไม่ตอบ…ข้าก็คงต้องทำให้เจ้าตอบ”

สิ้นเสียงของเขา อัคคีก็ยกมือขวาขึ้น นิ้วของเขากระดิกเบาๆ

เปลวไฟสีทองสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา เปลวไฟนั้นไม่ได้ร้อนแรงอย่างที่คิด แต่มันกลับแผ่รังสีแห่งพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม

“จำไว้…ข้าคือ อัคคี”

เปลวไฟสีทองพุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้เผาไหม้ร่างกายของสัตว์ร้าย แต่กลับเข้าไปซึมซับพลังงานบางอย่างภายในตัวมัน

สัตว์ร้ายร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างกายของมันจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีดำที่ลอยไปในอากาศ

อัคคีลดมือลง มองดูละอองแสงที่จางหายไป

“พลังงานที่ไม่คุ้นเคย…น่าสนใจ” เขาพึมพำ

เขาหันกลับไปมองรอบๆ ป่าทึบที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตประหลาด พลังงานโบราณที่สัมผัสได้จากที่นี่ ทำให้เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นสถานที่ที่เขาตามหา

“บางที…การเดินทางในโลกมนุษย์ของข้า…อาจจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่บนโลกใบนี้”

อัคคีเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ ความสงสัยและความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตาของเขา เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่ในฐานะมหาเทพผู้สวมวิญญาณ เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ข้างหน้า…จะยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดหรือไม่?