ตอนที่ 8 — พลังที่ตื่นขึ้น

แสงอรุณยามเช้าที่เคยสาดส่องเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นแสงที่เจิดจ้าจนแสบตา อัคคีสะดุ้งตื่นขึ้นมา ลมหายใจติดขัด กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวอย่างอัตโนมัติ กลิ่นอายที่คุ้นเคย… กลิ่นอายแห่งพลัง

มันคือกลิ่นอายที่เขาคุ้นเคยมานานนับอนันตกาล กลิ่นอายแห่งอำนาจที่เคยแผ่ซ่านไปทั่วจักรวาล ‌กลิ่นอายแห่งมหาเทพศิวะ กลิ่นอายนี้ไม่ได้มาจากภายนอก แต่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในตัวเขาเอง

"นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอของอัคคี ร่างกายของเขารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอันมหาศาลวิ่งพล่านไปทั่วทุกอณู กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดจากการปรับตัวกับโลกมนุษย์ บัดนี้กลับกระชับแน่นราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ ​เส้นเลือดใหญ่เต้นระรัวผิดปกติ ราวกับว่าหัวใจของเขากำลังจะระเบิดออกมา

เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายกลับตอบสนองช้ากว่าความคิด พลังงานอันล้นเหลือที่ปะทุขึ้นมาภายในทำให้เขารู้สึกมึนงง สติสัมปชัญญะของเขากำลังพยายามรวบรวมข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ภาพซ้อนทับปรากฏขึ้นในมโนสำนึก ภาพของโลกสวรรค์ที่เขารู้จัก โลกที่เต็มไปด้วยแสงสว่างอันบริสุทธิ์ ความงดงามที่เกินกว่าจินตนาการ ‍และเหล่าทวยเทพผู้ทรงอำนาจที่เขาเคยอยู่ร่วมด้วย ภาพเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยภาพของโลกมนุษย์ที่เขาเพิ่งมาอาศัยอยู่ ชุมชนสลัมอันคับแคบ สกปรก และเต็มไปด้วยผู้คนผู้สิ้นหวัง

"ข้า… ศิวะ" ‌เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับตัวเอง "ทำไม… ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่"

ความทรงจำบางส่วนที่ขาดหายไปกลับคืนมา ความทรงจำถึงการต่อสู้ครั้งใหญ่ การเสียสละอันยิ่งใหญ่ และการที่เขาต้องสละร่างทิพย์ของตนเอง เพื่อให้ดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเขา ‍สามารถดำรงอยู่ต่อไปในร่างที่อ่อนแอของมนุษย์

"เพื่อปกป้อง… จักรวาล" เขาพึมพำ คำพูดที่หลุดออกมาจากปาก ทำให้ความทรงจำที่เคยเลือนรางกลับชัดเจนขึ้น

เขาจำได้ว่า ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเหล่ามารผู้ชั่วร้าย พลังของศัตรูแข็งแกร่งเกินกว่าที่เหล่าทวยเทพจะรับมือได้ เขาจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน ​นั่นคือการสละพลังและร่างทิพย์ของตนเอง เพื่อให้พลังแห่งศิวะยังคงดำรงอยู่ และรอคอยเวลาที่จะกลับมา

การสวมวิญญาณในร่างมนุษย์นี้ คือหนทางเดียวที่จะทำให้พลังแห่งศิวะยังคงอยู่ได้ โดยไม่ถูกทำลายไปพร้อมกับจักรวาล แต่การทำเช่นนั้น ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียพลังอำนาจส่วนใหญ่ไป และต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างที่อ่อนแอ

"ข้า… ​อัคคี" เขาเอ่ยชื่อใหม่ของตนเอง ราวกับจะยอมรับในชะตากรรม "นี่คือตัวตนใหม่ของข้า"

เขาลองขยับมืออีกครั้ง คราวนี้ร่างกายตอบสนองได้ดีขึ้น ความตึงเครียดที่เคยรู้สึกเมื่อวาน หายไปหมดสิ้น กล้ามเนื้อทุกส่วนรู้สึกกระชับ ​แข็งแรง และพร้อมที่จะใช้งาน

"พลัง… นี่คือพลังของข้า" เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ

เขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใน แต่พลังนั้นไม่ได้เหมือนกับพลังอำนาจของเทพเจ้าที่เคยเป็น พลังนี้มีความแตกต่าง มันมีความดิบ เถื่อน และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะปลดปล่อย

"พลังแห่งการทำลายล้าง… และการสร้างสรรค์" เขาเพ่งสมาธิไปที่ฝ่ามือข้างหนึ่ง เขาจินตนาการถึงเปลวไฟสีเพลิงที่ลุกโชน เมื่อเขาตั้งสมาธิเพียงครู่เดียว เปลวไฟสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นที่กลางฝ่ามือของเขา มันลุกโชนราวกับดวงอาทิตย์ย่อส่วน แสงสว่างของมันสาดส่องไปทั่วห้องเล็กๆ ที่เขาอยู่

"ไม่น่าเชื่อ…" เขาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

นี่คือพลังแห่งศิวะ! แม้จะลดทอนลงไปมาก แต่แก่นแท้แห่งพลังก็ยังคงอยู่

เขาลองเพ่งสมาธิอีกครั้ง พลังงานที่เคยไหลเวียนในฝ่ามือ บัดนี้ก็ไหลเวียนไปทั่วร่าง เขาควบคุมเปลวไฟในฝ่ามือให้ลุกโชนขึ้นอีก พร้อมกับจินตนาการถึงการเปลี่ยนแปลง

"จงเปลี่ยนเป็น… น้ำแข็ง"

เปลวไฟที่ลุกโชน บัดนี้กลับเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ อากาศโดยรอบหนาวเย็นขึ้นอย่างฉับพลัน เปลวไฟค่อยๆ มอดดับไป และแทนที่ด้วยผลึกน้ำแข็งสีขาวบริสุทธิ์ที่เกาะกินอยู่ทั่วฝ่ามือ

"พลังแห่งการเปลี่ยนแปลง… การแปรสภาพ" เขาอุทานด้วยความทึ่ง

นี่คือพลังที่น่าอัศจรรย์ พลังที่เขาเคยใช้เพื่อสร้างสรรค์และทำลายล้างโลกมานับครั้งไม่ถ้วน

ความทรงจำเกี่ยวกับโลกสวรรค์ค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เขานึกถึงเหล่าทวยเทพที่เคยอยู่ร่วมด้วย เทพธิดาแห่งความงาม เทพแห่งสายลม เทพแห่งวารี และเหล่าอรหันต์ผู้ทรงปัญญา

"เหล่าสหายของข้า… พวกเขากำลังเป็นอย่างไรบ้าง" ความรู้สึกเป็นห่วงใยผุดขึ้นมาในใจ

เขารู้ดีว่า การสละพลังและร่างทิพย์ของเขาครั้งนี้ ย่อมส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อสมดุลแห่งจักรวาล

"แต่… ข้าถูกส่งมายังโลกมนุษย์นี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง" เขาปลอบใจตัวเอง "บางที… การมีอยู่ของข้าที่นี่ อาจมีความสำคัญมากกว่าที่ข้าคิด"

แสงอรุณที่เคยสาดส่องเข้ามาในตอนนี้ ได้กลายเป็นแสงตะวันยามเช้าที่สว่างจ้า ดวงตาของเขาปรับตัวเข้ากับแสงได้อย่างรวดเร็ว เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นชุมชนสลัมที่เขาอาศัยอยู่

บ้านเรือนที่สร้างขึ้นอย่างหลวมๆ แสงแดดส่องทะลุหลังคาที่ผุพัง กลิ่นอายของความสกปรกและคาวคลุ้งลอยมาตามลม

"ที่นี่… คือโลกของข้าในตอนนี้" เขาถอนหายใจเบาๆ

ความรู้สึกตึงเครียดเมื่อวานนี้ กลับกลายเป็นความสบายตัว เขาตระหนักได้ว่า ร่างกายใหม่ของเขากำลังปรับตัวเข้ากับพลังที่เพิ่งตื่นขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

"ข้าต้อง… เข้าใจมันให้มากกว่านี้"

เขาพยายามควบคุมพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง เขาจินตนาการถึงการทำให้เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาต้องการให้เปลวไฟนั้นร้อนแรงกว่าเดิม

เปลวไฟสีเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมาในฝ่ามือ บัดนี้ร้อนแรงจนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่กระจายออกมา อากาศรอบๆ เริ่มร้อนระอุ เขาจินตนาการให้เปลวไฟนั้นลุกลามไปทั่วร่าง

"อย่า… อย่าให้มันออกมามากเกินไป" เขาเตือนสติตนเอง

เขาตั้งสมาธิอีกครั้ง พยายามดึงพลังงานกลับเข้ามาในร่าง เขาใช้เวลาสักพักกว่าเปลวไฟนั้นจะมอดดับไป

"พลังนี้… ไม่ใช่สิ่งที่จะเล่นสนุกได้ง่ายๆ" เขาเตือนตนเอง

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขารู้สึกแข็งแรงกว่าที่เคยเป็นมาก เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังถนนเบื้องล่าง

ผู้คนเริ่มออกมาจับจ่ายซื้อของ บ้างก็กำลังทำงานหาเลี้ยงชีพ เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

"พวกเขา… ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย" เขาครุ่นคิด

เมื่อเทียบกับความวุ่นวายในโลกสวรรค์ หรือความทุกข์ยากในชุมชนแห่งนี้ ชีวิตของมนุษย์ดูเหมือนจะมีความสุขในแบบของตนเอง

"ข้า… ต้องเรียนรู้อีกมาก"

เขาเดินไปหยิบผ้าที่วางอยู่บนแคร่ไม้ เขานำมันมาพันรอบเอว กลายเป็นกางเกงอย่างง่ายๆ เขาทำเช่นนี้ด้วยความเคยชินจากการสังเกตผู้คนในชุมชน

"ตอนนี้… ข้าควรจะหาอะไรทาน"

ความหิวเริ่มเข้ามาเยือน เขาไม่เคยรู้สึกหิวในโลกสวรรค์มาก่อน นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาต้องปรับตัว

เขาเดินออกจากห้องเล็กๆ ของตนเอง แสงแดดจ้าจนทำให้เขาต้องหรี่ตาลง เขาเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยขยะและสิ่งปฏิกูล

"นี่คือโลกที่ข้าต้องอยู่" เขาพึมพำ

ผู้คนในชุมชนมองเขาด้วยสายตาที่แปลกๆ บางคนก็มองด้วยความไม่ไว้ใจ บางคนก็มองด้วยความสงสัย

"เขาเพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อวานนี้เอง" เขาได้ยินเสียงกระซิบกระซาบ

"ดูสิ… วันนี้เขาดูแปลกไป"

"เหมือนมีพลังงานอะไรบางอย่างแผ่ออกมา"

อัคคีได้ยินเสียงเหล่านั้น แต่เขาไม่ใส่ใจ เขาเดินตรงไปยังตลาดเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ใจกลางชุมชน

ตลาดแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เสียงจอแจ เสียงต่อรองราคา และกลิ่นของอาหารสด

"ข้าต้องการ… สิ่งที่ให้พลังงาน" เขาคิด

เขาเดินไปที่แผงขายผลไม้ มองดูผลไม้หลากชนิดที่วางเรียงรายอยู่

"ผลไม้พวกนี้… มีพลังชีวิตที่บริสุทธิ์" เขาเปรียบเทียบกับผลไม้ทิพย์ในสวรรค์

เขาเลือกแอปเปิลสีแดงสดลูกหนึ่ง และส้มสีเหลืองทองอีกสองลูก เขาหยิบเงินเหรียญเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าที่เขามี

"เท่าไหร่ครับ" เขาถามแม่ค้าด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ค่อยคุ้นเคย

แม่ค้าหญิงอ้วนท้วม มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ประเมิน

"แอปเปิลผลละห้าบาท ส้มลูกละสามบาท รวมแล้วสิบเอ็ดบาท"

อัคคีหยิบเงินเหรียญยื่นให้แม่ค้า เขาจำได้ว่าเงินจำนวนนี้เขาได้มาจาก "ตาแก่" คนนั้น

"ขอบคุณครับ" เขาพูด

เขาเดินออกมาจากตลาด พร้อมกับผลไม้ในมือ เขามองดูผลไม้ที่ได้มาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

"รสชาติของมัน… คงจะแตกต่างจากผลไม้ทิพย์"

เขาเดินกลับมาที่ห้องพักของตนเอง เขาเริ่มปอกเปลือกส้มด้วยมือ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่บริสุทธิ์จากผลไม้

"นี่คือ… พลังชีวิต"

เขาค่อยๆ ชิมส้มเข้าไป รสชาติหวานอมเปรี้ยวของส้ม ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

"อร่อย… รสชาติที่แท้จริง"

เขาเริ่มกินผลไม้เหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย แม้จะเป็นเพียงอาหารธรรมดา แต่เมื่อเขาได้ลิ้มลอง มันกลับให้ความรู้สึกพิเศษ

ขณะที่เขากำลังกินแอปเปิลอยู่ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น "กระดาษ" แผ่นหนึ่ง ที่วางอยู่บนพื้นห้อง

มันเป็นกระดาษที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูเก่า และมีรอยเปื้อน

"นี่มัน… อะไร"

เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู มันเป็นแผ่นป้ายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ

"ขอความช่วยเหลือ… โปรดช่วยลูกสาวข้าด้วย"

ใต้ข้อความนั้น มีรูปวาดเล็กๆ เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

"ผู้ใดที่สามารถช่วยลูกสาวข้าได้ จะได้รับรางวัลอย่างงาม"

อัคคีมองดูข้อความนั้นด้วยความสงสัย

"นี่คือ… การขอร้อง? การขอความช่วยเหลือ?"

ในโลกสวรรค์ ไม่เคยมีใครขอร้องใคร มีแต่การช่วยเหลือกันตามหน้าที่

"บางที… นี่อาจเป็นโอกาสที่ข้าจะใช้พลังของข้า"

เขาได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงเก่าๆ ที่ติดตั้งอยู่ตามเสาไฟ

"ขอความสนใจจากประชาชนทุกท่าน! มีข่าวร้าย… พายุกำลังจะพัดถล่มชุมชนสลัมของเราในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า! ขอให้ทุกท่านเตรียมพร้อมรับมือกับภัยธรรมชาติ!"

เสียงประกาศนั้น ทำให้ผู้คนในชุมชนเริ่มแตกตื่น

"พายุ?" อัคคีเอ่ยถาม

เขาไม่เคยประสบกับพายุในโลกมนุษย์มาก่อน แต่เขารู้ว่า ภัยธรรมชาติเป็นสิ่งอันตราย

"ข้า… ต้องทำอะไรสักอย่าง"

เขารู้สึกถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่เพิ่มมากขึ้น

"ข้าคือ… ศิวะ" เสียงแห่งอำนาจแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา "ข้าจะปกป้องพวกเขา"

เขามองไปยังกระดาษที่เขียนขอความช่วยเหลือ และมองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม

"บางที… การช่วยเหลือมนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของภารกิจของข้า"

ดวงตาของเขาเป็นประกายแห่งความตั้งใจ เขาตัดสินใจแล้วว่า จะใช้พลังที่ตื่นขึ้นนี้ เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่อ่อนแอ

แต่เขาจะทำได้อย่างไร? และเขาจะพบกับอะไรระหว่างทาง?

การผจญภัยของมหาเทพผู้สวมวิญญาณ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…