ตอนที่ 11 — เพลิงพิโรธในยมโลก

กลิ่นอายแห่งเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ โชยมาปะทะใบหน้าอย่างรุนแรงจนอัคคีแทบทรุดลง เขาจำได้ กลิ่นนี้… กลิ่นแห่งเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้มันไม่ได้มาในรูปของความอบอุ่นที่เคยสัมผัส หากแต่อัดแน่นไปด้วยอำนาจที่พร้อมจะแผดเผา

เสียงกระซิบที่เคยแผ่วเบา บัดนี้ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ในโสตประสาท ‌ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่กำลังปลุกเร้าให้จิตวิญญาณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ศิวะ… ผู้เป็นนายแห่งไฟ… ผู้เป็นผู้ทำลาย… จงตื่นขึ้น!"

อัคคีเบิกตากว้าง ร่างกายราวกับถูกยอดยักษ์จับบีบขยี้จนแทบแตกสลาย เขาพยายามสูดหายใจ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีหินหนักอึ้งกดทับอยู่ที่อก ​ท้องฟ้าที่เคยเห็นเมื่อครู่ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับถูกย้อมด้วยเลือด ดวงอาทิตย์ก็หายไป เหลือเพียงเปลวเพลิงสีทองที่ลุกโชนอยู่เบื้องบน ชุมชนสลัมที่เขาคุ้นเคย บัดนี้ได้กลายเป็นนรกภูมิขนาดย่อม

"ไม่… นี่มันอะไรกัน!" อัคคีร้องตะโกน ‍เสียงของเขาแหบแห้ง ทุ้มต่ำ ผิดกับน้ำเสียงปกติที่เคยเป็น เขาพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าร่างกายของเขากำลังถูกตรึงไว้ด้วยโซ่แห่งเปลวเพลิงที่ร้อนระอุ ราวกับมีบางสิ่งกำลังกัดกินวิญญาณของเขา

พลัน ภาพในมโนสำนึกก็พรั่งพรูเข้ามา ภาพของเหล่าทวยเทพที่กำลังพิพากษาเหล่าดวงวิญญาณ ‌ภาพของนรกภูมิที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ภาพของเขาเอง ศิวะ ในอดีตชาติ ผู้เป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ครอบครองพลังแห่งการทำลายล้าง

"ข้า… ข้าคือศิวะ…" เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ‍คราวนี้มีความหนักแน่นและอำนาจแฝงอยู่ แม้จะยังคงสับสน แต่บางสิ่งในตัวเขากำลังปลุกเร้าขึ้นมา

"ใช่แล้ว… เจ้าคือศิวะ… ผู้เป็นนายแห่งเปลวเพลิง… ผู้ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง!" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาจากภายนอกอีกต่อไป ​หากแต่มาจากภายในจิตวิญญาณของเขาเอง

อัคคีรู้สึกเหมือนมีพลังงานมหาศาลไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดทรมานเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทุกอณู ความรู้สึกนี้… มันคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเขา

"เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์… นี่คือพลังของข้า!" ​อัคคีอุทาน เขายกแขนขึ้นมอง ฝ่ามือของเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม เปลวไฟสีทองเต้นระริกอยู่บนปลายนิ้ว ราวกับมีชีวิต

"เจ้าจำได้แล้ว… ศิวะ… ความทรงจำของเจ้ากลับมาแล้ว!" เสียงหัวเราะอันเยือกเย็นดังขึ้นจากเบื้องหลัง

อัคคีหันขวับไปมอง ​ท่ามกลางเปลวเพลิงสีแดงฉานนั้น ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย แต่แฝงไปด้วยความมืดมิด ดวงตาของเขาทอประกายสีม่วงเข้มราวกับพลอยที่ต้องแสงจันทร์

"เจ้า… คือใคร!" อัคคีถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวง

"ข้าหรือ… ข้าคือผู้ที่นำเจ้ากลับมา… ผู้ที่ชี้ทางให้เจ้าเห็นถึงแก่นแท้ของตัวเจ้าเอง" ชายหนุ่มตอบ พลางก้าวเข้ามาใกล้อัคคีอย่างช้าๆ

"เจ้ากำลังพูดถึงอะไร! ข้า… ข้าคืออัคคี! ข้าเพิ่งจะ… กลับมาจากความตาย!" อัคคียังคงพยายามยึดมั่นในตัวตนที่เขาเพิ่งจะค้นพบ

"อัคคี… นามที่มนุษย์มอบให้เจ้า… แต่นั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเจ้า" ชายหนุ่มกล่าว "เจ้าคือศิวะ… เทพผู้ยิ่งใหญ่… ผู้มีหน้าที่ชำระล้างโลกด้วยเปลวเพลิง!"

"ไม่! ข้า… ข้าไม่มีพลังอำนาจเช่นนั้น!" อัคคีปฏิเสธ เขายังไม่พร้อมจะยอมรับตัวตนใหม่นี้

"หึ… เจ้าแน่ใจหรือ?" ชายหนุ่มยิ้มเยาะ "ลองมองดูรอบๆ สิ… นี่คือโลกที่เจ้าสร้างขึ้น… โลกที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ… โลกที่สมควรถูกชำระล้าง!"

อัคคีมองไปรอบๆ อีกครั้ง ภาพของชุมชนสลัมที่คุ้นเคย บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน ซากปรักหักพัง และร่างของมนุษย์ที่กำลังถูกเผาไหม้ เสียงกรีดร้องคร่ำครวญดังสะท้อนไปทั่วทุกหนแห่ง นี่คือภาพที่เขาเห็นเมื่อตอนตื่นขึ้นมา

"นี่… นี่มันไม่ใช่ความจริง… นี่มันต้องเป็นภาพลวงตา!" อัคคีพยายามบอกตัวเอง

"ภาพลวงตาหรือ? เจ้าคิดว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเองโดยไม่มีผู้ใดบงการหรือ?" ชายหนุ่มหัวเราะ "มนุษย์… พวกเขาได้สร้างความเน่าเฟะขึ้นมามากมาย… พวกเขาได้ลืมเลือนคุณธรรม… พวกเขาได้หันหลังให้กับเหล่าทวยเทพ… พวกเขาจึงสมควรได้รับการลงทัณฑ์!"

"แต่… ข้าไม่ใช่ผู้ที่สามารถลงโทษใครได้!" อัคคีรู้สึกสิ้นหวัง

"ผิดแล้ว! เจ้าคือผู้มีอำนาจสูงสุดในการลงโทษ… เจ้าคือผู้ที่จะชำระล้างโลกนี้ให้บริสุทธิ์… ด้วยเปลวเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า!" ชายหนุ่มกล่าว เขาก้าวเข้ามาใกล้อัคคีมากขึ้น จนแทบจะยืนประชิด

"เปลวเพลิงที่ข้าสัมผัส… มันไม่ใช่แค่เปลวเพลิงธรรมดา… มันคือเปลวเพลิงที่สามารถเผาผลาญได้ทุกสิ่ง… แม้กระทั่งวิญญาณ!" อัคคีพูด พลางยกมือขึ้นมองเปลวเพลิงสีทองที่ยังคงเต้นระริกอยู่บนปลายนิ้ว

"ถูกต้อง… นั่นคือพลังแห่งการทำลายล้าง… พลังที่แท้จริงของศิวะ! เจ้าถูกส่งมายังโลกมนุษย์เพื่อรับบทเรียน… เพื่อเรียนรู้ถึงความอ่อนแอของมนุษย์… และเพื่อรอคอยวันที่เจ้าจะกลับมาทวงคืนอำนาจที่แท้จริงของเจ้า!" ชายหนุ่มกล่าว

"แล้ว… ถ้าข้าไม่ต้องการ… ถ้าข้าไม่อยากเป็น 'ศิวะ' เล่า!" อัคคีถาม เสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น

"นั่นเป็นไปไม่ได้! เจ้าคือศิวะ… เจ้าเกิดมาเพื่อเป็นเช่นนั้น… ชะตาลิขิตของเจ้าคือการทำลายล้าง!" ชายหนุ่มกล่าว ดวงตาของเขาสะท้อนประกายสีม่วงเข้มราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

"ข้า… ข้าจะเลือกเส้นทางของข้าเอง!" อัคคีประกาศ เขากำหมัดแน่น เปลวเพลิงสีทองบนฝ่ามือลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง

"กล้ามาก… ศิวะ! แต่เจ้าจะหนีจากชะตากรรมของเจ้าไปได้นานสักแค่ไหนกัน?" ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ "เมื่อพลังที่แท้จริงของเจ้าตื่นขึ้นมา… โลกทั้งใบจะสั่นสะเทือน!"

พลัน แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีแดงฉานรอบกายอัคคีเริ่มลุกโชนสูงขึ้นราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาก็พลันเลือนหายไปในเปลวเพลิงนั้น

"จำไว้… ศิวะ! นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น! เมื่อเจ้าพร้อม… ข้าจะกลับมาอีกครั้ง!" เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของอัคคี

อัคคีรู้สึกเหมือนถูกผลักออกไปอย่างแรง ร่างกายของเขาลอยละลิ่วไปในอากาศ ท่ามกลางเสียงคำรามของเปลวเพลิงและเสียงหัวเราะอันเยือกเย็น

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา อัคคีพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ เขาลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือป่าลึกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและเงียบสงัด แสงตะวันลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำๆ บ่งบอกว่ายามเช้าได้มาถึงแล้ว

"เมื่อครู่… มันคืออะไรกันแน่?" อัคคีพึมพำ เขายกมือขึ้นมอง ฝ่ามือของเขาไม่มีเปลวเพลิงสีทองปรากฏอยู่ มีเพียงผิวหนังที่ซีดเซียวตามปกติ

"เป็นเพียงความฝัน… หรือเป็นความจริง?" เขาถามตัวเอง

ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในกาย แต่เขาก็ไม่สามารถควบคุมมันได้

"เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์… พลังแห่งการทำลายล้าง… ศิวะ…" คำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา

อัคคีลุกขึ้นยืน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ โลกใบนี้กำลังเปลี่ยนแปลงไป และตัวเขาเองก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

เขาหันไปมองรอบๆ เพื่อประเมินสถานการณ์ ป่าลึกแห่งนี้ดูเหมือนจะอันตรายกว่าที่เคย เขาจำได้ว่าหลังจากเหตุการณ์ในชุมชนสลัม เขาก็วิ่งหนีเข้ามาในป่าแห่งนี้เพื่อหลบซ่อน

"เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้" อัคคีตัดสินใจ เขาก้าวเดินไปข้างหน้า โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวคือการเอาชีวิตรอด

ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปในความมืดมิดของป่าลึก จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคย… กลิ่นอายของพลังงานที่ไม่ธรรมดา… กลิ่นอายที่มาจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์…

"ที่นี่… มันคือที่ไหนกันแน่?" อัคคีสงสัย เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังชักนำเขาไป

เขาเดินตามแรงดึงดูดนั้นไปเรื่อยๆ ผ่านพงหนาม ท่ามกลางต้นไม้สูงใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความรู้สึกเย็นยะเยือกเริ่มแผ่ซ่านเข้ามา

แล้วเขาก็ได้เห็น… เบื้องหน้าของเขาคือปากถ้ำที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน ถ้ำแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้ม และมีม่านน้ำตกไหลรินลงมา ราวกับเป็นประตูสู่โลกอีกใบ

"นี่มัน…!" อัคคีอุทานอย่างตกตะลึง

เขาไม่เคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อน มันให้ความรู้สึกถึงพลังงานโบราณที่แผ่ซ่านออกมาอย่างหนาแน่น

"เราต้องเข้าไป…" ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไม่มีเหตุผล

อัคคีตัดสินใจก้าวเข้าไปในปากถ้ำนั้น ทันทีที่เท้าของเขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป แสงสว่างจ้าก็สาดส่องออกมาจากภายในถ้ำ ราวกับมีดวงอาทิตย์อีกดวงซ่อนอยู่ภายใน

เขาค่อยๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างนั้น สิ่งที่เขาเห็นต่อหน้าทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ

ภายในถ้ำแห่งนี้ไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด หากแต่กลับสว่างไสวราวกับถูกส่องสว่างด้วยอัญมณีหลากสี กำแพงถ้ำส่องประกายระยิบระยับราวกับถูกขัดเกลามาอย่างดี ท่ามกลางความอลังการนั้น เขาก็ได้เห็น… แท่นบูชาโบราณที่ตั้งอยู่ใจกลางถ้ำ

บนแท่นบูชานั้น… มีบางสิ่งกำลังเปล่งประกายแสงสีทองอร่าม…

"นี่มัน… อะไรกันแน่!" อัคคีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นคืออะไร แต่มันกำลังดึงดูดเขาอย่างรุนแรง ราวกับเป็นชะตาลิขิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ขณะที่อัคคีกำลังจ้องมองไปยังสิ่งนั้นอย่างหลงใหล จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากเบื้องหลัง

"เจ้า… มาถึงแล้ว… ศิวะ!"

อัคคีหันขวับไปมอง ท่ามกลางแสงสว่างจ้า ภาพของชายหนุ่มคนเดิมที่เขาเจอในนรกภูมิ บัดนี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงแฝงไปด้วยความมืดมิด

"เจ้า… อีกแล้วหรือ! เจ้าต้องการอะไรกันแน่!" อัคคีตะคอก

"ข้าต้องการให้เจ้า… ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเจ้า! ยอมรับในพลังอำนาจของเจ้า! จงครอบครองสิ่งนั้น… แล้วเจ้าจะเข้าใจทุกสิ่ง!" ชายหนุ่มกล่าว พลางผายมือไปยังแท่นบูชา

อัคคีมองไปยังแท่นบูชาอีกครั้ง เขาเห็นว่าสิ่งที่เปล่งประกายอยู่บนนั้น… คือดาบเล่มหนึ่ง… ดาบที่ถูกสร้างขึ้นจากเปลวเพลิงสีทอง…

"นี่คือ… อาวุธของข้า…?" อัคคีพึมพำ

"ใช่แล้ว… นี่คือ 'ศรีกาล'… ดาบแห่งการทำลายล้าง… อาวุธที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อขับไล่ความมืดมิด… และชำระล้างโลกนี้ให้บริสุทธิ์!" ชายหนุ่มกล่าว

อัคคีรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา มือของเขาสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปจับด้ามดาบ

ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสด้ามดาบ อัคคีก็รู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในร่างกาย ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวที่กำลังพัดพาเอาทุกสิ่งไป

เปลวเพลิงสีทองลุกโชนขึ้นทั่วร่างของเขา แสงสว่างจากดาบสว่างจ้าจนมองแทบไม่เห็น

"เจ้า… ได้ครอบครองพลังที่แท้จริงของเจ้าแล้ว… ศิวะ!" ชายหนุ่มกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

อัคคีรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน

"ข้า… คือศิวะ!" เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยอำนาจและความมั่นใจ

เขายกดาบ 'ศรีกาล' ขึ้นเหนือหัว เปลวเพลิงสีทองสาดส่องไปทั่วถ้ำ

แต่แล้ว… ภาพตรงหน้าก็พลันมืดลง…

อัคคีรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในห้วงเหวอันมืดมิด…

"นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีก!" เขาตะโกน

เขารู้สึกถึงบางสิ่งกำลังพยายามดึงเขาออกไปจากสภาวะนี้…

เขาจะหนีรอดจากเงื้อมมือของชายหนุ่มปริศนาผู้นี้ได้หรือไม่? และพลังอำนาจของ 'ศิวะ' ที่ตื่นขึ้นมา จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางใด? อนาคตของอัคคีจะเป็นอย่างไรต่อไป?