ตอนที่ 16 — รัตติกาลแห่งไฟศักดิ์สิทธิ์

เปลวเพลิงอันบริสุทธิ์ที่แผดเผาจิตวิญญาณของอัคคีมิได้มอดดับลง แต่กลับลุกโชนทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่เปลวไฟธรรมดาที่เผาผลาญสิ่งมีชีวิต แต่มันคือการชำระล้าง การหลอมรวม และการปลุกเร้าพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มภาคภูมิ ลมหายใจที่เคยติดขัดพลันกลับมาโล่งโปร่ง ราวกับว่ามลทินทั้งปวงถูกเผาผลาญให้มลายไปสิ้น ‌อัคคีรู้สึกถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ไม่ใช่ความร้อนที่ทรมาน แต่เป็นความร้อนที่ปลุกเร้าชีวิตชีวา ปลุกเร้าพลังอำนาจที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"นี่คือ… พลังของข้า…" เสียงทุ้มพร่ากระซิบดังแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ดวงตาที่เคยหรี่ลงด้วยความเจ็บปวด บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้น ​ฉายแววแห่งความตกตะลึงปนปีติยินดี

เขาค่อยๆ ยันกายขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เคยอ่อนแรงราวกับจะแตกสลาย บัดนี้กลับเปี่ยมด้วยพละกำลังอันมหาศาล ผิวหนังที่เคยซีดเซียวพลันมีสีแดงระเรื่อ ราวกับมีโลหิตที่ร้อนแรงไหลเวียนอยู่ภายใน เส้นเลือดที่เคยเห็นรางๆ บัดนี้กลับปูดโปนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดภายใต้ผิวหนัง

"เปลวเพลิงนี้… ‍มันคือจิตวิญญาณของข้า… จิตวิญญาณแห่งเทพที่หลับใหล…" ความคิดอันแจ่มกระจ่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเขา

เขาจำได้… จำได้ถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ อดีตที่เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของห้วงจักรวาลอันยิ่งใหญ่ อดีตที่เขาเคยสถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า ดินแดนที่เต็มไปด้วยแสงสว่างและความงดงาม

แต่แล้ว… ทุกสิ่งก็พลันเลือนรางไปราวกับความฝัน ‌ความทรงจำอันเจ็บปวด การสูญเสีย การทรยศหักหลัง… และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะกลับไป… กลับไปเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป

"ข้า… ศิวะ…" นามนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในห้วงความคิด เป็นนามที่คุ้นเคย ‍เป็นนามที่บ่งบอกถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา

ร่างของอัคคีเริ่มเปล่งแสงสีแดงอมส้มออกมาเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ สถิตอยู่ภายใน แสงนั้นสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ผืนป่าโดยรอบสว่างไสวราวกับกลางวัน แม้จะเป็นยามรัตติกาลก็ตาม

"การตื่นขึ้นของพลังนี้… มันมิใช่เพียงการกลับมาของข้า… แต่มันคือการกลับมาของไฟศักดิ์สิทธิ์… ไฟที่จะชำระล้างทุกสรรพสิ่งให้บริสุทธิ์"

เสียงนั้นดังก้องกังวานไปทั่วทั้งป่า ​เสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจและบารมี เหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในป่า ต่างก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมา พวกมันต่างหวาดกลัวและหลบซ่อนตัวอยู่ในที่กำบัง

อัคคีค่อยๆ ชูแขนขึ้นไปบนฟ้า ฝ่ามือของเขาส่องประกายเจิดจรัส เปลวเพลิงสีแดงเพลิงอันบริสุทธิ์พลันพวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว ก่อตัวเป็นลูกบอลไฟขนาดยักษ์ ​ลอยหมุนคว้างอยู่เหนือศีรษะของเขา

"หากเผ่าพันธุ์ของพวกเจ้าคิดจะขัดขวาง… หรือคิดจะช่วงชิงพลังนี้ไป… จงรับรู้ไว้เสีย… ว่าเปลวเพลิงของข้า… จะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้…"

เขากระชับมือ ลูกบอลไฟขนาดยักษ์พลันยุบตัวลงเหลือเพียงลูกไฟเล็กๆ สีแดงฉาน ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตก ​มันพุ่งตรงไปยังต้นไม้สูงใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

เพียงพริบตาเดียว ต้นไม้ต้นนั้นก็ลุกไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที เปลวเพลิงที่ลุกไหม้นั้นบริสุทธิ์จนน่าอัศจรรย์ มันไม่ได้ทิ้งรอยไหม้เกรียมไว้ แต่กลับทำให้ทุกสิ่งกลายเป็นเพียงไอระเหย

"นี่คือพลัง… พลังแห่งการทำลายล้าง… และการสร้างสรรค์…" อัคคีพึมพำกับตัวเอง

เขาเริ่มเดินไปข้างหน้า ร่างกายของเขาก้าวไปอย่างมั่นคง ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งเขาได้อีกต่อไป ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่านไป ต้นไม้ใบหญ้ารอบกายพลันสว่างไสวไปด้วยแสงสีแดงระเรื่อ ราวกับว่าผืนป่าแห่งนี้กำลังโอบรับการกลับมาของเขา

เขาเดินลึกเข้าไปในป่า มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขารู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ พลังที่คุ้นเคย… พลังที่เขาตามหามาตลอด

ขณะที่เขากำลังเดินไป เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง

"เจ้า… เจ้าคือใครกันแน่?" เสียงนั้นแหวดังขึ้น เป็นเสียงที่อ่อนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัย

อัคคีชะงักกึก หันกลับไปมอง

เบื้องหลังของเขา คือร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

เธอคือ… นารี

"ทำไม… ทำไมเจ้าถึงมีพลังเช่นนี้… กลิ่นอายของเจ้า… มันเหมือนกับ… เหมือนกับเปลวเพลิงที่ข้าเคยเห็นในนิมิต…" นารีเอ่ยเสียงสั่นเครือ

อัคคีมองนารีด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างในตัวเด็กสาวผู้นี้ แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด

"ข้า… ข้าคืออัคคี" เขาตอบเสียงเรียบ

"อัคคี… แต่… เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา… ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่ในตัวเจ้า… พลังที่… บริสุทธิ์…" นารียังคงจ้องมองอัคคีด้วยความประหลาดใจ

"พลังนี้… คือส่วนหนึ่งของตัวข้า… เป็นสิ่งที่ข้าเคยหลงลืมไป…" อัคคีกล่าว

"หลงลืม… หมายความว่าอย่างไร?" นารีถามด้วยความสงสัย

"บางที… มันอาจจะเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจได้ในตอนนี้" อัคคีกล่าว

เขาหันหลังกลับ เตรียมจะเดินต่อไป แต่แล้วนารีก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขา

"เดี๋ยวก่อน! ข้า… ข้าอยากจะตามเจ้าไปด้วย!" เธอเอ่ยเสียงดัง

อัคคีหันกลับมามองอีกครั้ง เขาเห็นความจริงใจในแววตาของนารี

"เจ้าแน่ใจหรือ? ป่าแห่งนี้… เต็มไปด้วยอันตราย… และเส้นทางข้างหน้า… ยิ่งอันตรายกว่า"

"ข้าแน่ใจ! ข้า… ข้าอยากจะเรียนรู้… เรียนรู้เกี่ยวกับพลังนี้… และ… และเกี่ยวกับตัวเจ้า…" นารีตอบด้วยความมุ่งมั่น

อัคคีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับเด็กสาวผู้นี้ ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของชะตากรรมของเขา

"เอาเถิด… ถ้าเจ้าแน่ใจ… จงตามข้ามา" เขาตอบ

นารียิ้มกว้างอย่างดีใจ เธอรีบเดินตามอัคคีไปอย่างกระตือรือร้น

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่า ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลที่มีเพียงแสงสีแดงระเรื่อของอัคคีที่ส่องสว่างนำทาง

ขณะที่พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ อัคคีก็เริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป พลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เริ่มก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในสภาพแวดล้อมรอบกาย

ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวพลันกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา ใบไม้สีเขียวสดพลันผลิบานออกมา ดอกไม้ป่าที่ไม่เคยพบเห็นก็พลันเบ่งบานออกมาอย่างสวยงาม ราวกับว่าเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของเขากำลังปลุกผืนป่าให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"นี่มัน… อะไรกัน?" นารีอุทานด้วยความประหลาดใจ

"พลังของข้า… ไม่ใช่เพียงการทำลายล้าง… แต่ยังเป็นการสร้างสรรค์ด้วยเช่นกัน" อัคคีกล่าว

เขาหยุดยืน และยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ปล่อยเปลวเพลิงออกมาเพื่อทำลาย แต่เขาปล่อยพลังงานอันอบอุ่นออกมา

แสงสีทองสว่างไสวพลันแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขา แสงนั้นค่อยๆ แผ่ปกคลุมไปทั่วผืนป่า ราวกับว่ามันกำลังโอบกอดทุกสรรพสิ่งไว้

เหล่าสรรพสัตว์ที่เคยหลบซ่อนตัวอยู่ ต่างก็ค่อยๆ โผล่ออกมา พวกมันมองดูอัคคีด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและความสงสัย

"ท่านคือ… เทพแห่งเปลวเพลิง… หรือ?" เสียงทุ้มต่ำของสัตว์ตัวหนึ่งดังขึ้น

อัคคีหันไปมองต้นเสียง เป็นกวางป่าตัวใหญ่ที่มีเขาสีทองอร่าม

"ข้า… คือผู้ที่เคยเป็น… และจะเป็นอีกครั้ง" อัคคีตอบ

กวางป่าก้มหัวลงด้วยความนอบน้อม

"ขอรับ… ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอันบริสุทธิ์ของท่าน… ขอท่านโปรดนำทางพวกข้าด้วยเถิด"

อัคคีมองไปยังกวางป่า และสัตว์ป่าอื่นๆ ที่กำลังมองเขาด้วยความหวัง

"ข้าจะเดินทางไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์… หากพวกเจ้าต้องการ… จงตามข้ามา"

เหล่าสัตว์ป่าต่างส่งเสียงตอบรับด้วยความยินดี

อัคคีและนารี เดินทางต่อไปในป่าลึก พร้อมกับเหล่าสรรพสัตว์ที่เป็นดั่งบริวาร บรรยากาศในป่าเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยเต็มไปด้วยความลึกลับและอันตราย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสงบและความศักดิ์สิทธิ์

ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไป อัคคีก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันคือพลังที่เขาคุ้นเคย พลังที่เชื่อมโยงกับอดีตของเขา

เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า… สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาต้องไปถึง… และภารกิจที่เขามี

แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้ก็คือ… การกลับมาของพลังนี้… อาจนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่… ไม่เพียงแต่ในตัวเขา… แต่ยังรวมถึงโลกมนุษย์และโลกสวรรค์ด้วย

รัตติกาลแห่งนี้… คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง…

แสงสีแดงเพลิงของอัคคีส่องสว่างนำทางพวกเขาไปข้างหน้า ลึกลงไปในป่าทึบ… อะไรคือสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่? และชะตากรรมของอัคคีในฐานะมหาเทพผู้สวมวิญญาณ จะเป็นเช่นไรต่อไป?