ตอนที่ 19 — กำเนิดใหม่แห่งอัคคี

แสงอรุณรำไรที่สาดส่องเข้ามาในห้องพักแคบๆ นั้น มิอาจเทียบได้กับแสงสว่างอันเจิดจ้าที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกายของอัคคี เขาเบิกเนตรขึ้นช้าๆ ดวงตาสีดำสนิททอประกายราวกับมีดวงดาวนับพันระยิบระยับอยู่ภายใน ร่างกายที่เคยอ่อนแรงจากพิษร้ายและการทดสอบอันโหดร้าย บัดนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่บริสุทธิ์ พลังที่มิใช่เพียงแค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ ‌แต่เป็นพลังที่หลอมรวมจากแก่นแท้แห่งจักรวาล

"นี่คือ... กำเนิดใหม่?" อัคคีเอ่ยถามกับตนเอง เสียงแหบพร่าที่เคยอ่อนแรง บัดนี้กลับกังวานก้อง ราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของกาลเวลา

เปลวเพลิงแห่งการชำระล้างที่เคยลุกโชนอยู่ในจิตวิญญาณ มิได้มอดดับลงตามที่ใครคาดคิด แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันบริสุทธิ์ที่หล่อเลี้ยงทุกอณูเซลล์ในร่างกายของเขา ​มันคือการหลอมรวมอันสมบูรณ์แบบระหว่างจิตวิญญาณแห่งเทพกับกายหยาบของมนุษย์ สัมผัสแห่งความเปลี่ยนแปลงนั้นละเอียดอ่อน ทว่าทรงพลัง มันคือการปลุกเร้าทุกประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว รับรู้ถึงทุกการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตรอบกาย แม้เพียงเสียงลมหายใจของหนูตะเภาที่ซุกตัวอยู่ใต้เตียง ก็รับรู้ได้ชัดเจน ราวกับอยู่ใกล้เพียงเอื้อม

"พลัง... ‍ที่ข้าเคยสัมผัส... มันกลับมาแล้ว" อัคคีรำพึง พลางยกมือขึ้นมอง แสงสีทองอ่อนๆ กำลังไหลวนอยู่รอบฝ่ามือของเขา มันคือปรากฏการณ์ที่เขาเคยเห็นเมื่อครั้งยังเป็น ‘ศิวะ’ ‌เทพแห่งการทำลายล้างและสร้างสรรค์

หากแต่ครั้งนี้ มันแตกต่างออกไป พลังที่ไหลวนอยู่นั้น มิได้แผ่รังสีแห่งความน่าเกรงขามจนผู้คนหวาดกลัว แต่กลับมีความอบอุ่น นุ่มนวล ชวนให้รู้สึกปลอดภัยราวกับอ้อมกอดของมารดา

"ช่างน่าประหลาด... เปลวเพลิงแห่งเทพ... ‍กลับกลายเป็นแสงแห่งชีวิต"

เขาพยายามขยับร่างกาย ความรู้สึกเมื่อยล้าจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น กล้ามเนื้อทุกมัดกระชับ ปราศจากความเจ็บปวดใดๆ ราวกับว่าร่างกายนี้ได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์

"เป็นเพราะเปลวเพลิงแห่งการชำระล้างสินะ... มันมิใช่เพียงแค่การทำลายล้างสิ่งชั่วร้ายในกาย... หากแต่เป็นการชำระล้าง... แล้วเติมเต็มด้วยพลังที่บริสุทธิ์"

ความคิดของเขาวิ่งพล่าน ​เขาจำได้ถึงคำกล่าวอ้างของ "นางพญางู" ที่บอกว่า การทดสอบครั้งนี้จะนำไปสู่การ "เปลี่ยนแปลง" ซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะดีหรือร้าย แต่บัดนี้ เขาเข้าใจแล้ว

การเปลี่ยนแปลงนี้ ​มิได้ทำให้เขากลายเป็นเทพที่สมบูรณ์พร้อมในทันที แต่เป็นการปลุกเร้าศักยภาพที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในกายมนุษย์นี้ขึ้นมา และเมื่อผนวกรวมกับความทรงจำและพลังของ ‘ศิวะ’ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มันจึงก่อเกิดเป็น "อัคคี" ในรูปแบบใหม่

เขาค่อยๆ ​ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเก่าๆ ผ้าห่มที่เคยบางเบา บัดนี้ดูคล้ายกับปีกของผีเสื้อที่โอบอุ้มร่างอันแข็งแกร่งของเขาอยู่

"ข้าต้องออกไปดู... โลกภายนอก"

อัคคีเดินออกจากห้องพักแคบๆ ไปสู่ทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษขยะและกลิ่นอับชื้น แต่ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นของเขา ทำให้เขารับรู้ถึงชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบตัว แม้ในความมืดสลัวของยามเช้า

เสียงฝีเท้าของชาวสลัมที่กำลังตื่นขึ้น เสียงพูดคุยที่แผ่วเบา เสียงจาม เสียงไอ กลิ่นอาหารเช้าที่ลอยมาตามลม แต่ละสิ่งล้วนเป็นดั่งบทเพลงแห่งชีวิตที่บรรเลงอยู่รอบกายเขา

เมื่อเขาเดินพ้นจากตรอกแคบๆ ออกมาสู่บริเวณลานกว้าง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพผู้คนจำนวนมากที่กำลังเริ่มกิจวัตรประจำวันของพวกเขา สภาพความเป็นอยู่ที่แร้นแค้นเห็นได้ชัดเจนตามเสื้อผ้าที่เก่าขาด กระท่อมเพิงหมาแหงนที่ตั้งเรียงรายกันไปจนสุดลูกหูลูกตา แต่ท่ามกลางความยากลำบากเหล่านั้น เขากลับมองเห็นประกายแห่งความหวังในแววตาของพวกเขา

"อัคคี!" เสียงใสๆ ดังขึ้นเรียกชื่อเขา

เขาหันไปมอง ก็เห็น "แก้ว" หญิงสาวที่เขาเคยช่วยเหลือไว้ กำลังวิ่งเข้ามาหา ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มสดใส

"เห็นท่านลุกขึ้นแล้ว... ข้าดีใจจริงๆ" แก้วกล่าว พลางมองสำรวจเขาด้วยความเป็นห่วง "เมื่อคืนท่านดู... ทรมานมาก"

"ข้าสบายดีแล้ว... แก้ว" อัคคีตอบ พลางยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ารอยยิ้มนี้มาจากใจจริงๆ "ขอบคุณที่เป็นห่วง"

"ท่าน... ดูแปลกไปนะ" แก้วกล่าวอย่างสังเกต "ดู... มีพลังมากกว่าเดิม"

อัคคีเพียงแต่ยิ้มรับ เขาไม่อาจบอกความจริงทั้งหมดให้แก้วรู้ได้ แต่เขารู้ดีว่า การเปลี่ยนแปลงนี้มันมากกว่าที่แก้วจะมองเห็น

"ข้า... อยากจะออกไปข้างนอก" อัคคีเอ่ย "ไปสำรวจป่าที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่"

แก้วมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย "ป่าแถวนั้นอันตรายนะท่าน... มีสัตว์ร้ายมากมาย... แล้วก็... ได้ยินว่ามีคนหลงป่าไปแล้วไม่เคยกลับออกมาก็มี"

"ข้า... รู้" อัคคีตอบ "แต่ข้าต้องไป"

เขาตัดสินใจแน่วแน่ ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับป่าลึกที่เต็มไปด้วยอันตรายและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้น มีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ ยิ่งกว่านั้น เขาต้องการทดสอบพลังใหม่ที่เขาได้รับมา

"ถ้าท่านจะไปจริงๆ... ข้าจะเตรียมเสบียงให้ท่าน" แก้วกล่าวอย่างไม่เต็มใจนัก "อย่างน้อยก็ขอให้ท่านเอาไปทานระหว่างทาง"

"ขอบใจมาก... แก้ว"

หลังจากรับเสบียงจากแก้ว อัคคีก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ป่าลึกทันที ทิ้งให้ชาวสลัมที่ยังคงสับสนกับภาพลักษณ์ใหม่ของเขาอยู่เบื้องหลัง

เมื่อย่างเท้าเข้าสู่เขตป่า อากาศก็พลันเย็นลงทันที แสงแดดที่เคยส่องจ้า บัดนี้ถูกบดบังด้วยม่านใบไม้หนาทึบ เสียงนกร้องแว่วมาแต่ไกล เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังเป็นเสียงกระซิบ

"ช่างเป็นป่าที่... อุดมสมบูรณ์" อัคคีรำพึง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังสำรวจแผนที่

แต่เพียงไม่นาน บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงกิ่งไม้หัก เสียงฝีเท้าของสัตว์ป่าที่ซุ่มซ่อนอยู่

ทันใดนั้นเอง ร่างของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ มันคือหมีป่าตัวมหึมา ขนสีดำสนิท ดวงตาแดงก่ำ จ้องเขม็งมาที่อัคคี

"อึก...!" แก้วที่ตามมาส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ

แต่ก่อนที่แก้วจะได้ทำอะไร อัคคีก็ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับมัน

"หึ... สมกับเป็นป่าลึก" อัคคีกล่าว พลางยกมือขึ้น

เปลวเพลิงสีทองอ่อนๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา มันมิใช่เปลวไฟแห่งการทำลายล้างอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นแสงสว่างที่ทรงพลังและอบอุ่น

หมีป่าคำรามลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่อัคคีด้วยความเร็วสูง

อัคคีมิได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เขายกมือขึ้นอีกข้าง คราวนี้ แสงสีทองนั้นสว่างวาบขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าปะทะกับร่างของหมีป่า

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่น พลังงานแสงสีทองได้แผ่กระจายออกไป มันไม่ได้เผาผลาญร่างของหมีป่า แต่กลับทำให้ร่างของมันสั่นสะท้านไปทั้งตัว แล้วก็ทรุดตัวลงอย่างช้าๆ ดวงตาที่เคยแดงก่ำ บัดนี้กลับกลายเป็นสีน้ำตาลธรรมดา

"นี่มัน... อะไรกัน?" แก้วอุทานด้วยความตกตะลึง

อัคคีมองดูร่างของหมีป่าที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขารู้สึกได้ว่าพลังที่เขาใช้ไปนั้นน้อยนิดนัก เมื่อเทียบกับพลังที่เขามีอยู่

"ข้า... มิได้ต้องการทำร้ายมัน" อัคคีกล่าว "เพียงแต่... ทำให้มันสงบลง"

เขาเดินเข้าไปใกล้หมีป่าที่เริ่มรู้สึกตัวแล้ว มันมองมาที่เขาด้วยแววตาที่สับสน แต่ไร้ซึ่งความก้าวร้าว

"เจ้า... มิได้เป็นอันตรายต่อข้า" อัคคีกล่าว "จงไปเถิด"

หมีป่าสบตาอัคคีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้แก้วยืนอ้าปากค้าง

"ท่าน... ท่านทำได้อย่างไร?" แก้วถาม เสียงสั่นเครือ

"ข้า... มิแน่ใจ" อัคคีตอบ "แต่ข้ารู้สึกว่า... พลังนี้... มันคือความเมตตา"

เขาหันไปมองป่าที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า อันตรายมากมายรอคอยอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในป่าแห่งนี้

"ข้าต้องค้นหา... ต้นกำเนิดของพลังนี้"

ขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินต่อไป เสียงกระซิบที่แผ่วเบาดังขึ้นจากภายในป่า ราวกับเสียงเรียกจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์บางแห่ง

"มีบางสิ่ง... กำลังรอข้าอยู่"

เขาก้าวเท้าเข้าไปในป่าลึก ความลับของพลังที่เขาได้รับ และของสถานที่แห่งนี้ กำลังจะถูกเปิดเผย