ตอนที่ 22 — พลังแห่งจิตจักรวาล

แสงอรุณสีทองอ่อนโยนค่อยๆ ทาบทาทั่วผืนป่า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วปลุกชีวิตชีวาให้กลับมาอีกครั้งภายใต้เงาไม้ครึ้มทึบ ทว่าสำหรับอัคคี การตื่นขึ้นในเช้านี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง พลังที่เคยระเบิดพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่เมื่อวานนี้ บัดนี้กลับสงบนิ่งราวกับสายน้ำใต้พื้นพิภพ แต่ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยมหาศาลอำนาจที่พร้อมจะปลดปล่อย

เขาลุกขึ้นยืน ‌สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย แขนขาที่เคยผอมบางบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่กระชับได้รูป ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับเปล่งปลั่งราวกับไข่มุกบริสุทธิ์ ดวงตาของเขายังคงมีประกายสีทองอร่าม แต่ทว่าตอนนี้กลับลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปในห้วงจักรวาลอันไร้ขอบเขต

"นี่คือพลังที่ข้าได้รับจากการหลอมรวมกับแก่นแท้แห่งจิตจักรวาลงั้นหรือ" เสียงของอัคคีดังขึ้นแผ่วเบา เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนปิติยินดี

เมื่อวานนี้คือวันที่เขาได้ปลดปล่อยพลังที่หลับใหลอยู่ภายในออกมาอย่างเต็มที่ ​หลังจากที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงภายใต้การชี้นำของวิญญาณแห่งบรรพกาล การหลอมรวมกับแก่นแท้แห่งจิตจักรวาลนั้นไม่ใช่เพียงการเพิ่มพูนพลัง แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงแก่นแท้ของตัวตนอย่างสิ้นเชิง

เขาเดินเข้าไปใกล้ลำธารที่ไหลเอื่อย เสียงน้ำที่กระทบโขดหินดังเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ อัคคีทรุดตัวลงนั่งข้างลำธาร ค่อยๆ จรดปลายนิ้วลงบนผิวน้ำเย็นเยียบ

ทันใดนั้นเอง ผิวน้ำพลันเกิดระลอกคลื่นอันน่าอัศจรรย์ ‍ดวงดาวนับพันปรากฏขึ้นมาสะท้อนในน้ำราวกับท้องฟ้ายามราตรี ดวงดาวเหล่านั้นเคลื่อนไหว หมุนวน เป็นภาพจำลองของกาแล็กซีอันไกลโพ้น

"น่าทึ่งยิ่งนัก" เขาพึมพำ ตาจับจ้องไปยังภาพสะท้อนอันน่าพิศวง "นี่คือพลังแห่งการสร้างสรรค์ งั้นหรือ"

อัคคีลองนึกถึงบางสิ่งบางอย่างในใจ ‌ภาพของผีเสื้อสีรุ้งตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมาในความคิดของเขา ทันใดนั้นเอง แสงสีทองอ่อนๆ ก็ส่องประกายจากปลายนิ้วของเขา พลันมีผีเสื้อสีรุ้งตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมาจริงๆ ปีกของมันพลิ้วไหวราวกับแพรไหม สวยงามจนแทบหยุดหายใจ

ผีเสื้อตัวนั้นโบยบินไปรอบๆ ตัวเขา ‍ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ

"พลังแห่งการสร้างสรรค์" เขากล่าวซ้ำอีกครั้ง "ข้าสามารถสร้างสรรค์สิ่งมีชีวิต สิ่งของ หรือแม้กระทั่งภาพลวงตาได้ตามที่ใจต้องการ"

ความสามารถนี้ทำให้เขาตระหนักได้ถึงศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดของตนเอง พลังที่เขามีนั้นไม่ใช่แค่พลังดิบ ​แต่เป็นพลังที่สามารถก่อเกิดสิ่งต่างๆ ได้อย่างแท้จริง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่กำลังย่ำเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้น อัคคีเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงสาวร่างผอมบางใบหน้าเปื้อนฝุ่น กำลังเดินตรงมาหาเขา

"อัคคี" เสียงของเธอแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความยินดี ​"ท่านตื่นแล้ว! ข้า... ข้าดีใจมาก"

เธอคือสิริน ผู้หญิงคนแรกที่เขาได้พบในโลกมนุษย์ ผู้นำพาเขาเข้ามาสู่ชุมชนสลัม และเป็นคนที่คอยดูแลเขามาโดยตลอด

"สิริน" อัคคีตอบ พลางยิ้มบางๆ ​"ข้าสบายดี"

สิรินเดินเข้ามาใกล้ ยื่นผลไม้ป่าสีแดงสดลูกหนึ่งให้เขา "ข้าเก็บมาให้ท่าน ทานหน่อยนะ"

อัคคีรับผลไม้นั้นมาพิจารณา มันเป็นผลไม้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ด้วยพลังที่เขามี เขารับรู้ได้ถึงความบริสุทธิ์และคุณค่าทางโภชนาการของมัน

"ขอบคุณมาก สิริน" เขาว่า ขณะที่กำลังจะกัดผลไม้นั้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นมาจากในป่า

ผืนป่าทั้งผืนพลันสั่นสะเทือน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่มีขนาดมหึมา กำลังเคลื่อนไหวอยู่

"เสียงอะไรน่ะ" สิรินหน้าซีดเผือด จับแขนของอัคคีไว้แน่น

"ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญ" อัคคีว่า ดวงตาของเขายังคงฉายแววสงบนิ่ง แม้ว่าในใจจะรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

สัตว์ร้ายที่คำรามออกมานั้นไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมืดมิดที่แผ่ออกมาจากมัน เป็นพลังที่ชั่วร้ายและกระหายเลือด

"ท่าน... ท่านจะสู้กับมันหรือ?" สิรินถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

"ข้าไม่เคยมีทางเลือกอื่น" อัคคีตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ป่า ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

ทันใดนั้นเอง ต้นไม้ใหญ่ก็โค่นล้มลงมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เบื้องหลังต้นไม้ที่ล้มลงมานั้น คือร่างมหึมาของอสุรกายขนดก ดวงตาของมันลุกวาวด้วยเปลวไฟสีแดงก่ำ ร่างกายของมันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งราวกับหินผา ปากของมันเผยอออก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่เต็มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืด

"อสูรแห่งเงามืด" อัคคีพึมพำ เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับมันจากวิญญาณแห่งบรรพกาล อสูรตนนี้เป็นหนึ่งในผู้รับใช้ของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่

"ท่าน... ท่านรับมือไหวหรือ?" สิรินซบหน้ากับแขนของอัคคี กลัวจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ไม่ต้องห่วง" อัคคีปลอบ เธอ "ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

เขาผละออกจากสิริน ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ราวกับนักรบผู้กล้าที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตาย

"เจ้าคงจะไม่คุ้นเคยกับการปรากฏตัวของข้าสินะ" อัคคีกล่าวกับอสูรตรงหน้า เสียงของเขาดังชัดเจน ท้าทาย

อสูรแห่งเงามืดคำรามตอบ ราวกับจะประกาศชัยชนะ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อัคคีด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

อัคคีไม่หลบ เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง พลางรวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือ

เมื่ออสูรกายเข้าใกล้ เขาปล่อยพลังที่รวบรวมไว้ พลังแห่งจิตจักรวาลที่หลอมรวมกับเปลวเพลิงแห่งการชำระล้าง

แสงสีทองสว่างจ้าพลันระเบิดออกจากการปะทะ พลังของอัคคีได้แผดเผาอสูรกายจนสิ้นซาก

อสูรแห่งเงามืดกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของมันแหลกสลาย กลายเป็นเถ้าถ่าน ล่องลอยไปตามสายลม

สิรินมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นพลังอำนาจที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน

"ท่าน... ท่านคือใครกันแน่?" เธอเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

อัคคีหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ข้าคือคนที่เคยเป็นศิวะ และบัดนี้คืออัคคี"

"ศิวะ...?" สิรินพึมพำ

"ข้าคือมหาเทพผู้สวมวิญญาณ" เขาตอบ พร้อมกับรวบรวมพลังงานที่เหลืออยู่รอบตัว พลังงานเหล่านั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง

แสงสีทองที่ส่องประกายรอบตัวเขาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นรัศมีอันเจิดจ้า รัศมีที่แผ่ขยายออกไป ครอบคลุมผืนป่าทั้งผืน

ในขณะที่อัคคีกำลังปลดปล่อยพลังอันมหาศาลของตนเองนั้นเอง ท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้า ภาพเงาของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าเขา ชายหนุ่มคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต

"เจ้า... เจ้าคือผู้ที่ข้าตามหา" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "พลังของเจ้า... ช่างน่าสนใจเสียจริง"

อัคคีหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า เขาไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา

"เจ้าเป็นใคร" อัคคีถาม

"ข้าคือรัชทายาทแห่งความมืด" ชายหนุ่มตอบ "และข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ข้าควรจะได้"

พลันนั้นเอง แสงสีทองที่ส่องสว่างรอบตัวอัคคีพลันดับวูบลง ม่านหมอกสีดำมืดก็คืบคลานเข้ามา ปกคลุมผืนป่าทั้งผืน

สิรินกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอพยายามคว้าแขนของอัคคี แต่กลับรู้สึกเพียงความว่างเปล่า

อัคคีเบิกตากว้าง เขาเห็นรัชทายาทแห่งความมืดกำลังก้าวเข้ามาใกล้ พลันนั้นเอง ภาพของโลกสวรรค์อันงดงามก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา โลกที่เต็มไปด้วยความสงบสุข แต่ทว่า... ก็แฝงไว้ด้วยอันตรายบางอย่าง

เขาจะสามารถจัดการกับภัยคุกคามที่เพิ่งปรากฏขึ้นนี้ได้หรือไม่? และโลกสวรรค์ที่เขาเห็นนั้น กำลังจะมีความหมายอย่างไรต่อชะตากรรมของเขา?