ตอนที่ 26 — ม่านหมอกแห่งความจริง

แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนป่าที่เงียบสงัด ทว่าความสงบนิ่งนั้นกลับถูกฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียงคร่ำครวญอันแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด อัคคีลืมตาขึ้น สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่เกาะกินผิวหนัง แต่สิ่งที่เย็นยิ่งกว่าคือความรู้สึกว่างเปล่าที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของอาร์ทที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ‌แววตาที่สั่นระริกเมื่อถูกพลังอันมหาศาลของเขาบดขยี้

“อาร์ท…” เสียงของอัคคีแผ่วเบา เขาพยายามขยับกาย แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าพลังทั้งหมดที่เคยพวยพุ่งออกมาเมื่อครู่ได้สูบเลือดเนื้อวิญญาณของเขาไปจนสิ้น

“เจ็บ… ปวดเหลือเกิน…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากทิศทางที่ไม่ไกลนัก อัคคีเงยหน้าขึ้นมอง ​ภาพตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเขาเย็นยะเยือก อาร์ทนอนกองอยู่บนพื้นดิน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ที่น่าสยดสยองกว่าคือรอยร้าวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขา ราวกับว่าร่างกายกำลังจะแตกสลายเป็นผงธุลี

“อาร์ท! ทนไว้นะ!” ‍อัคคีพยายามตะเกียกตะกายเข้าไปหา แต่ขาของเขากลับไม่ยอมขยับ ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น

“ข้า… ข้าไม่เป็นไร…” อาร์ทพยายามเปล่งเสียง แต่เสียงนั้นแห้งผากและอู้อี้ “เจ้า… เจ้าทำได้… ‌เยี่ยมมาก…”

“ไม่! นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ! ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งนี้!” อัคคีตะโกนสุดเสียง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาท่วมท้น เขามองเห็นน้ำตาที่เอ่อล้นออกจากดวงตาของอาร์ท มันเป็นน้ำตาแห่งความผิดหวัง น้ำตาแห่งการยอมแพ้

“เจ้า… ‍เจ้าคือผู้ถูกเลือก… ศิวะ… เจ้าคือผู้ที่จะนำพาความสมดุลกลับมา…” อาร์ทพูดขาดห้วงไป ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเซียวลงเรื่อยๆ รอยร้าวบนผิวหนังขยายวงกว้างขึ้น ความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตาของเขามันเกินกว่าที่อัคคีจะรับไหว

“อย่าพูดเช่นนั้น! ข้าคืออัคคี! ​ข้าไม่ใช่ศิวะ! ข้าไม่เคยต้องการพลังนี้! ข้าเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข!” อัคคีกรีดร้อง ดวงตาของเขาร้อนผ่าวด้วยแรงอารมณ์ ความโกรธแค้น ความสิ้นหวัง และความหวาดกลัวประดังประเดเข้ามา

ทันใดนั้น ​ร่างของอัคคีก็พลันสั่นสะท้าน แสงสีทองอ่อนๆ ค่อยๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างกายของเขา แสงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนส่องสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ ทำให้เงาไม้ที่เคยทึบดูสว่างไสวขึ้นมาอย่างประหลาด

“นี่มัน… ​อะไรกัน?” อัคคีพึมพำ เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของเขาร้อนผ่าวไปทั่วทุกอณู

“พลัง… ปลดปล่อย…” เสียงแหบแห้งของอาร์ทดังขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้า… กำลังปลดปล่อย… ตัวตนที่แท้จริง…”

“ตัวตนที่แท้จริง?!” อัคคีอุทาน เขากลัว กลัวในสิ่งที่เขากำลังจะเป็น

“ใช่… ศิวะ… เทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง… ผู้ที่ถูกกักขัง… มานานแสนนาน…” อาร์ทค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอัคคี ดวงตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด กลับมีประกายบางอย่างที่อัคคีไม่เคยเห็นมาก่อน

“ข้า… ข้าไม่ใช่ศิวะ! ข้าคืออัคคี!” อัคคีตะโกนย้ำอีกครั้ง แต่เสียงของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนไป มันมีความก้องกังวาน มีพลังอำนาจที่แฝงเร้นอยู่

“เจ้า… ไม่สามารถปฏิเสธ… ตัวตนของเจ้าได้…” อาร์ทพูดพลางยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นทั้งเศร้าสร้อยและปลงตก “ข้า… ผิดเอง… ที่พยายาม… ต่อต้าน… ชะตา…”

เมื่อพูดจบ ร่างของอาร์ทก็ค่อยๆ สลายไป กลายเป็นละอองแสงสีทองที่ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับว่าจะกลับคืนสู่สวรรค์

“อาร์ท!” อัคคีตะโกนสุดเสียง เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่ก็ทำได้เพียงคว้าอากาศธาตุ

ทันใดนั้น ภาพเบื้องหน้าของอัคคีก็พลันบิดเบี้ยว ม่านหมอกสีขาวขุ่นค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ลอยวนอยู่รอบตัวเขา ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

“ไม่! อย่า! ปล่อยข้าไป!” อัคคีพยายามต่อสู้ ดิ้นรน แต่แรงของม่านหมอกนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้

ภาพความทรงจำต่างๆ พลันฉายชัดขึ้นมาในม่านหมอกนั้น ภาพของชุมชนสลัมที่เขาเคยอาศัยอยู่ ภาพของป่าลึกที่เต็มไปด้วยอันตราย ภาพของเหล่านักรบที่เขาเคยเผชิญหน้า ภาพของอาร์ท… ทุกสิ่งทุกอย่างวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

“นี่คือ… ความจริง… ของข้า… งั้นหรือ?” อัคคีคร่ำครวญ เขารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งอดีตอันไกลโพ้น

“เจ้าคือศิวะ… เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่… ผู้สร้างและผู้ทำลาย…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง มันเป็นเสียงที่ไม่ใช่ของมนุษย์ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจอันไร้ขอบเขต

“ไม่! ข้าคืออัคคี! ข้าคือมนุษย์!” อัคคีพยายามยืนกราน แต่เสียงของเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ม่านหมอกเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังทุกสิ่ง อัคคีรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ จิตใจของเขาถูกย่ำยีด้วยความทรงจำอันมหาศาล

“พลัง… แห่งการทำลายล้าง… จงตื่นขึ้น…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง

พลัน! แสงสีทองอันเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากร่างของอัคคี สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น มันสาดส่องทะลวงม่านหมอกจนแตกสลายไปสิ้น

เมื่อม่านหมอกหายไป อัคคีก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางป่าที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ต้นไม้สูงใหญ่ที่เคยรายล้อมกลับยืนต้นตาย ใบไม้แห้งเหี่ยวร่วงโรยราวกับถูกเผาไหม้ กลิ่นอายของความตายและความว่างเปล่าแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศ

“เกิดอะไรขึ้น?” อัคคีอุทาน เขาสำรวจร่างกายของตนเอง พบว่าพลังอันมหาศาลไหลเวียนอยู่ในกายของเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่พลังที่เขาเคยรู้สึก มันเป็นพลังที่บริสุทธิ์ ทรงอำนาจ และน่าสะพรึงกลัว

“อาร์ท…” เขาเอ่ยชื่อของสหายเก่า แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบงันอันน่าขนลุก

ทันใดนั้น อัคคีก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาต้นไม้ที่ตายแล้ว มันคือหินสลักโบราณขนาดใหญ่ที่สลักเป็นรูปเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ รูปนั้นมีสี่หน้า หกแขน ถืออาวุธนานาชนิด ใบหน้าของเทพเจ้านั้นแสดงออกถึงความสงบนิ่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจอันไร้ขอบเขต

“นี่มัน… รูปสลักของ… ศิวะ…” อัคคีพึมพำ เขาจำได้จากตำนานที่เคยได้ยินมา

เมื่ออัคคีเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้าง รูปสลักนั้นมีลักษณะคล้ายกับใบหน้าของเขาอย่างน่าประหลาด

“ไม่… เป็นไปไม่ได้…” อัคคีส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ แต่ภาพที่เห็นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

“เจ้าคือศิวะ… ศิวะคือเจ้า…” เสียงกระซิบดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนและทรงพลังกว่าเดิม

อัคคีรู้สึกเหมือนศีรษะกำลังจะระเบิด ความจริงอันโหดร้ายกำลังถาโถมเข้ามา เขาคืออัคคี มนุษย์ธรรมดา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือศิวะ เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกกักขัง

“ข้า… ข้าจะทำอย่างไรต่อไป…” อัคคีเอ่ยถามตัวเอง เขาอยู่ท่ามกลางความพินาศที่เกิดจากพลังของตนเอง สหายของเขาจากไปแล้ว และตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ةำลังถูกเปิดเผย

แสงสีทองอันเจิดจ้าพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งที่ดวงตาของอัคคี มันเป็นแสงที่เต็มไปด้วยอำนาจและความมุ่งมั่น

“ข้าจะหาคำตอบ…” อัคคีกล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะค้นหาความจริง… ว่าข้าคือใคร…”

เขาหันหลังให้กับรูปสลักโบราณ แล้วก้าวเดินต่อไปในป่าที่กลายเป็นดินแดนแห่งความตาย ทิ้งไว้เพียงความสงสัย และคำถามที่ยังค้างคาอยู่ในใจของเขา... และของผู้อ่าน.