ตอนที่ 6 — เพลงสวดแห่งความเงียบที่ถูกปลุก

ความราบรื่นอันน่าอัศจรรย์ได้เข้าแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันเคยรุนแรงบนยานเอ็กโซดัส อัคราเอนหลังพิงเบาะบังคับการ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังหน้าจอหลัก ที่แสดงภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลของห้วงอวกาศเบื้องหน้า ยานลำมหึมาที่เขาและลูกเรือใช้ในการสำรวจกาแล็กซีอันไกลโพ้น บัดนี้ได้หลุดพ้นจากสภาวะหยุดนิ่งอันยาวนาน สู่การเดินทางอีกครั้ง

"สถานะเครื่องยนต์หลัก: ปกติ. ‌แรงขับเคลื่อน: 85%. ทิศทาง: คงที่. การนำทาง: ตรวจสอบระบบ. ทุกอย่างเป็นไปตามแผน อัครา" ​เสียงของนลิน ผู้ช่วยนักบินที่นั่งอยู่เคียงข้างดังขึ้น น้ำเสียงของเธอแสดงถึงความสบายใจหลังจากที่ได้ผ่านช่วงเวลาแห่งความไม่แน่นอนมา

อัคราพยักหน้ารับ "ดีมากนลิน เราต้องรีบไปถึงจุดหมาย การวิเคราะห์ข้อมูลครั้งสุดท้ายชี้ชัดว่าสัญญาณที่ตรวจพบนั้นมาจากบริเวณนอกระบบดาวฤกษ์ 'ไครอน-7' และยิ่งใกล้เข้า ‍เราก็ยิ่งต้องเตรียมพร้อม"

"คุณแน่ใจหรือว่ามันคืออารยธรรมโบราณจริงๆ คะ?" นลินถาม สายตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ

"ข้อมูลที่ได้มานั้นน่าเชื่อถือ สัญญาณที่ส่งออกมามีความซับซ้อนทางโครงสร้างทางคณิตศาสตร์ที่บ่งชี้ถึงภูมิปัญญาที่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตที่เรารู้จัก เป็นรูปแบบที่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ" อัคราตอบ เขาถอนหายใจแผ่วเบา ‌"แต่ก็ต้องระวัง เราไม่รู้ว่าอารยธรรมนั้นอาจจะยังคงอยู่หรือไม่ หรืออาจจะเหลือเพียงซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยอันตราย"

ในห้องควบคุมหลัก บรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงพูดคุยเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทีมวิศวกรภายใต้การนำของวิศวกรหัวหน้าผู้มีประสบการณ์สูงอย่าง ธนากร กำลังตรวจสอบระบบต่างๆ ‍อย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดสำหรับการเดินทางระยะยาว

"โครงสร้างหลักของยานแข็งแรงดี ระบบพลังงานสำรองทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ เครื่องมือสื่อสารกำลังถูกปรับเทียบเพื่อรับส่งข้อมูลในระยะไกล" ธนากรรายงานผ่านระบบสื่อสารภายใน "เราพร้อมสำหรับการเดินทางแล้ว ท่านผู้การ"

"เยี่ยมมาก ธนากร" ​อัคราตอบกลับ "รักษามาตรฐานนี้ไว้ เราต้องการยานเอ็กโซดัสในสภาพที่ดีที่สุด"

ยานเอ็กโซดัสค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้น โคจรออกจากจุดที่เคยจอดนิ่งมานานราวกับสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ดวงดาวอันไกลโพ้นเบื้องหน้าเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเมื่อยานเคลื่อนที่เข้าใกล้ ห้วงอวกาศที่เคยเป็นเพียงความมืดมิดอันไร้ขอบเขต บัดนี้กลับมีสีสันมากขึ้นจากการปรากฏของกลุ่มก๊าซเนบิวลาที่ส่องแสงเรืองรองเป็นสีต่างๆ

"เรากำลังเข้าสู่ระยะที่ ​3 ของการเดินทาง" นลินรายงาน "อีกประมาณ 48 ชั่วโมง เราจะถึงขอบเขตของระบบไครอน-7"

"พร้อมสำหรับการตั้งค่าระบบสแกนขั้นสูงแล้ว" อัครากล่าว ​"ฉันต้องการข้อมูลที่แม่นยำที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนั้น"

ในขณะที่ยานเอ็กโซดัสกำลังมุ่งหน้าสู่จุดหมายอันน่าค้นหา ท่ามกลางความเงียบสงบของการเดินทาง นักวิทยาศาสตร์ด้านชีวดาราศาสตร์ชื่อ ดร.พิชญ์ ได้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลที่ส่งมาจากเซ็นเซอร์ระยะไกลที่ติดตั้งไว้บนยาน

"ท่านผู้การครับ" เสียงของ ดร.พิชญ์ ดังขึ้นจากส่วนวิเคราะห์ข้อมูล "ผมตรวจพบความผิดปกติบางอย่างในสเปกตรัมพลังงานของกลุ่มดาวที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก"

อัคราหันไปมองหน้าจอที่ ดร.พิชญ์ เปิดอยู่ ปรากฏภาพของกลุ่มดาวที่ดูเหมือนจะมีความสว่างผิดปกติ ดวงดาวเหล่านั้นไม่ได้เปล่งแสงเป็นสีขาวหรือสีฟ้าตามปกติ แต่กลับมีโทนสีแดงเข้มที่ดูน่าสะพรึงกลัว

"ความผิดปกติอย่างไร พิชญ์?" อัคราถาม

"สเปกตรัมพลังงานบ่งชี้ถึงการปลดปล่อยรังสีแกมมาที่สูงมากผิดปกติ และมีลักษณะเฉพาะที่ผมไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันไม่ใช่การระเบิดของซูเปอร์โนวาตามธรรมชาติ" ดร.พิชญ์ อธิบาย สีหน้าของเขาแสดงถึงความกังวล "และที่สำคัญกว่านั้นคือ มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเรา"

เสียงกระซิบแห่งความตกตะลึงแผ่ซ่านไปทั่วห้องควบคุมหลัก ทุกสายตาจับจ้องไปยังหน้าจอ ดวงดาวสีแดงเข้มเหล่านั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

"ความเร็วในการเคลื่อนที่เท่าไหร่?" อัคราถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

"สูงมากครับท่านผู้การ สูงกว่าความเร็วของยานเราเกือบสองเท่า" ดร.พิชญ์ ตอบ ดวงตาเบิกกว้าง

"เป็นไปได้อย่างไร? วัตถุขนาดใหญ่ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วขนาดนั้น?" นลินพึมพำ

"อาจจะเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างทางกายภาพของมัน หรืออาจจะเป็นการขับเคลื่อนที่ไม่ใช่เทคโนโลยีที่เราเข้าใจ" อัคราคาดเดา "เราต้องเปลี่ยนเส้นทางทันที! นลิน ตั้งค่าการหลบหลีกฉุกเฉิน!"

"กำลังดำเนินการครับ!" นลินตอบ มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแผงควบคุม

ยานเอ็กโซดัสเริ่มทำการปรับทิศทางอย่างกะทันหัน แรง G ค่อยๆ เพิ่มขึ้น ลูกเรือทุกคนรู้สึกถึงแรงกดที่มากขึ้นบนร่างกาย

"ดวงดาวเหล่านั้นกำลังเปลี่ยนทิศทางตามเรา!" ดร.พิชญ์ ตะโกน สีหน้าของเขาซีดเผือด

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีวัตถุที่มีมวลมากขนาดนั้นที่จะสามารถเปลี่ยนทิศทางได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้!" ธนากรอุทาน

ภาพบนหน้าจอหลักปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดวงดาวสีแดงเข้มเหล่านั้นไม่ใช่กลุ่มดาว แต่เป็นวัตถุขนาดมหึมาที่มีรูปร่างที่ยากจะอธิบาย มันดูเหมือนกับว่ากลุ่มของดวงดาวกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกัน เปล่งแสงสีแดงฉานที่สั่นสะท้านไปทั่วห้วงอวกาศ

"มันไม่ใช่ดาว... มันคืออะไรกันแน่?" นลินถาม เสียงสั่นเครือ

"ผมไม่รู้... แต่ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในประวัติศาสตร์ดาราศาสตร์" ดร.พิชญ์ กล่าว

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งยาน

"การตรวจจับพลังงานสูง! พลังงานกำลังพุ่งตรงมาที่เรา!" เสียงเตือนภัยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แสงสีแดงฉานจากวัตถุประหลาดนั้นสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงดาวอื่นๆ จนหมดสิ้น แรงสั่นสะเทือนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเริ่มสั่นคลอนยานเอ็กโซดัส

"ยานกำลังเสียการทรงตัว!" นลินตะโกน พยายามควบคุมยาน

"ระบบสื่อสารขาดหาย!" ธนากรรายงาน

"พลังงาน... พลังงานกำลังบิดเบือนสนามแม่เหล็กของยาน!" ดร.พิชญ์ ตะโกน เสียงของเขาเริ่มขาดหายไป

อัครากำพวงมาลัยแน่น พยายามยื้อยุดยานเอ็กโซดัสเอาไว้ แต่พลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากวัตถุประหลาดนั้นทรงพลังเกินกว่าที่เทคโนโลยีใดๆ จะต้านทานได้

"มัน... มันคือ 'ดวงดาวสีเลือด' ของตำนานจริงๆ หรือ?" อัคราพึมพำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

ภาพสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอหลัก ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป คือภาพของวัตถุสีแดงฉานที่บิดเบี้ยวราวกับก้อนเลือดมหึมา กำลังโอบล้อมยานเอ็กโซดัสเอาไว้ ราวกับจะกลืนกินมันเข้าไปในความมืดมิดอันนิรันดร์

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและหวาดผวาของลูกเรือดังระงมไปทั่ว แต่ก็ถูกกลืนหายไปในความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังเข้ามาแทนที่

ยานเอ็กโซดัสที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังและการสำรวจ บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับหายนะที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน "ดวงดาวสีเลือด" ได้ปรากฏกายขึ้นแล้ว พร้อมกับรอยอดีตที่ถูกสะกดดาวไว้...