ตอนที่ 13 —

ตอนที่ 13 — เสียงกระซิบจากหลุมดำ

แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อัครา ในฐานะหัวหน้าทีมสำรวจและผู้บัญชาการยาน ‌เขาเฝ้ามองจอภาพหลักด้วยแววตาที่ฉายแววครุ่นคิด ภาพของกลุ่มก๊าซและฝุ่นละอองอันหนาทึบที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างประหลาดอยู่เบื้องหน้า เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามของจักรวาล

"รายงานสถานะการเดินทางล่าสุด" เสียงของอัคราดังขึ้น นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ

"ทุกอย่างยังคงเป็นปกติครับท่านผู้บัญชาการ" เสียงของวิศวกรประจำยาน "ชาญ" ดังตอบกลับมา ​"ระบบนำทางทำงานได้อย่างแม่นยำ การใช้พลังงานอยู่ในเกณฑ์ที่คาดการณ์ไว้ เรากำลังเคลื่อนเข้าสู่เขตอิทธิพลของเนบิวลา 'ซิมโฟนีแห่งความมืด' ตามที่คาดไว้"

ชาญเป็นวิศวกรหนุ่มที่มีพรสวรรค์เกินวัย เขาเข้าใจกลไกของยานเอ็กโซดัสทุกอณู ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ความเชี่ยวชาญของเขาเป็นที่พึ่งของลูกเรือเสมอ

"เนบิวลาซิมโฟนีแห่งความมืด..." ‍อัคราพึมพำ ชื่อนี้ถูกตั้งขึ้นจากนักดาราศาสตร์รุ่นก่อนๆ ที่สังเกตเห็นรูปแบบการกระจายตัวของแสงและอนุภาคในเนบิวลาแห่งนี้ ที่ดูคล้ายกับโน้ตดนตรีที่ถูกเขียนด้วยลายมืออันวิจิตรบรรจง

"ข้อมูลจากการสแกนเบื้องต้นเป็นอย่างไรบ้าง ลลิตา?" อัคราหันไปถามนักธรณีวิทยาประจำทีม ที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอวิเคราะห์ข้อมูล

ลลิตา สาวน้อยผู้มีดวงตาเฉลียวฉลาดและจิตใจที่มุ่งมั่น ‌เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธรณีวิทยาและอารยธรรมโบราณ เธอมีหน้าที่หลักในการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและร่องรอยของอารยธรรมที่อาจหลงเหลืออยู่บนดาวเคราะห์เป้าหมาย

"ยังไม่มีอะไรผิดปกติค่ะท่านผู้บัญชาการ" ลลิตาตอบ สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดเล็กน้อย "แต่... ข้อมูลที่ได้รับจากเซ็นเซอร์ระยะไกลค่อนข้างน่าสนใจค่ะ มันแสดงให้เห็นถึงความผันผวนของสนามพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติภายในเนบิวลาแห่งนี้ คล้ายกับ... ‍คล้ายกับมีวัตถุขนาดใหญ่ที่มีมวลมหาศาลแฝงตัวอยู่"

อัคราเลิกคิ้วขึ้น "วัตถุขนาดใหญ่? ใหญ่แค่ไหน?"

"ข้อมูลยังไม่ชัดเจนพอที่จะระบุขนาดที่แน่นอนได้ค่ะ แต่มีความหนาแน่นของมวลที่สูงมากจนน่าประหลาดใจ มันกำลังส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมรอบๆ เป็นอย่างมาก" ลลิตาอธิบาย "และที่สำคัญ... ​มันกำลังดูดกลืนแสงจากดาวฤกษ์ที่เรากำลังเดินทางผ่านเข้าไป"

ทันทีที่ลลิตาพูดจบ หน้าจอหลักก็เริ่มแสดงภาพที่น่าตกตะลึง แสงสีทองอบอุ่นที่เคยสาดส่องเข้ามาในห้องควบคุม บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยเงาดำมืดที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกมาราวกับสัตว์ร้ายกำลังอ้าปากกลืนกิน

"นั่นมันอะไรกัน!" เสียงของลูกเรือคนอื่นๆ ดังขึ้นด้วยความตกใจ

"เซ็นเซอร์ตรวจจับอะไรได้บ้าง?" อัคราถามเสียงเข้ม

"มัน... ​มันคือหลุมดำครับท่านผู้บัญชาการ!" เสียงของชาญสั่นเครือ "หลุมดำที่ยังไม่เคยมีการบันทึกในฐานข้อมูลของมนุษยชาติมาก่อน! มันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันภายในเนบิวลา"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุม ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้พบกับสิ่งนี้ การเดินทางสำรวจอารยธรรมโบราณบนดาวเคราะห์ร้างอันไกลโพ้น กลายเป็นการเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่อันตรายที่สุดในจักรวาล

"ระยะห่างเท่าไหร่?" อัคราถาม ​พยายามควบคุมอารมณ์

"ประมาณสองร้อยหน่วยดาราศาสตร์ครับ แต่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเราอย่างรวดเร็ว" ลลิตาตอบ สีหน้าซีดเผือด "สนามแรงโน้มถ่วงของมันเริ่มส่งผลกระทบต่อโครงสร้างของยานแล้วครับ"

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นถี่ๆ เครื่องยนต์ของยานเอ็กโซดัสเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ราวกับกำลังถูกฉีกกระชาก

"เร่งเครื่องยนต์เต็มกำลัง! พยายามหลบหลีก!" อัคราสั่งการ "ชาญ! หาช่องทางที่สนามแรงโน้มถ่วงอ่อนแอที่สุด"

"กำลังพยายามครับท่านผู้บัญชาการ! แต่แรงดึงดูดของหลุมดำนี้รุนแรงเกินกว่าที่คาดไว้! มันกำลังบิดเบือนเส้นทางการเดินทางของเรา!" ชาญตะโกนตอบ เหงื่อไหลโทรมกาย

ภาพบนจอหลักเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากเนบิวลาสีสันสวยงาม กลายเป็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวของเงาดำทะมึนที่กำลังแผ่ขยาย มันไม่ใช่แค่ความมืด แต่เป็นความว่างเปล่าที่กลืนกินทุกสิ่ง แม้แต่แสงก็ไม่สามารถหลุดรอดออกมาได้

"มัน... มันไม่ใช่แค่หลุมดำธรรมดา" ลลิตาพูด เสียงสั่นเครือ "ฉันตรวจจับพลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาดออกมาจากแกนกลางของมัน มันไม่ใช่แค่แรงโน้มถ่วง แต่เป็น... พลังงานที่เหมือนกับ... การเรียกหา"

"การเรียกหา?" อัคราทวนคำ

"ใช่ค่ะ เหมือนกับมีบางสิ่งกำลังส่งเสียงกระซิบออกมาจากภายในหลุมดำนั้น เป็นเสียงที่... น่ากลัวและดึงดูดในเวลาเดียวกัน" ลลิตาอธิบาย พยายามรวบรวมสมาธิ

อัคราจ้องมองไปยังจอภาพหลัก หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความหวาดกลัวและความอยากรู้อยากเห็น เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติในอวกาศ แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เผชิญหน้ากับมันโดยตรง

"เสียงกระซิบ?" เขาถาม "คุณหมายถึงอย่างไร?"

"มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหูค่ะ แต่เป็น... ความรู้สึกที่ส่งตรงมายังจิตใจ เหมือนกับความทรงจำโบราณที่ถูกปลุกขึ้นมา" ลลิตาตอบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "มันกำลังบอกเล่าเรื่องราว... เรื่องราวของอารยธรรมที่สาบสูญ... เรื่องราวของดวงดาวสีเลือด"

อัคราขมวดคิ้ว "ดวงดาวสีเลือด... มันคืออะไร?"

"ฉันไม่แน่ใจค่ะ... แต่เหมือนกับว่าหลุมดำนี้... หรือบางสิ่งภายในหลุมดำนี้... คือต้นกำเนิดของมัน" ลลิตาพูด พลางใช้นิ้วที่สั่นเทาปัดหน้าจอ "ข้อมูลที่เข้ามามัน... มันเหมือนกับคำเตือน... และคำเชื้อเชิญ... ในเวลาเดียวกัน"

ยานเอ็กโซดัสสั่นสะเทือนอีกครั้ง รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เสียงโลหะเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหว

"ท่านผู้บัญชาการ! เรากำลังถูกดึงเข้าไปอย่างรวดเร็ว!" ชาญตะโกน "ไม่ว่าจะเร่งเครื่องยนต์เท่าไหร่ ก็ต้านทานแรงดึงดูดนี้ไม่ได้แล้ว!"

ภาพบนจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มราวกับเลือดกำลังไหลเวียนอยู่ภายในหลุมดำ ดวงตาของอัคราเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

"นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" เขาพึมพำ

"มันคือ 'ดวงดาวสีเลือด' ที่กำลังปรากฏขึ้นจริง ๆ ค่ะ" ลลิตาพูดเสียงแหบพร่า "เป็นปรากฏการณ์ที่... ถูกกล่าวขานในตำนานโบราณ... มันไม่ใช่แค่ดาวฤกษ์ แต่เป็น... มิติที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังงานอันมหาศาล... และหลุมดำนี่... กำลังเปิดประตูไปสู่มัน"

ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง

"เกิดอะไรขึ้น?" อัคราถาม

"สนามแรงโน้มถ่วง... หายไปแล้วครับ!" ชาญตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "เหมือนกับเรา... หลุดพ้นจากแรงดึงดูดของมันแล้ว"

อัคราเงยหน้ามองจอหลัก ภาพของหลุมดำสีเลือดที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนประตูมิติที่กำลังส่องแสงระยิบระยับ สีแดงเลือดสดนั้นกำลังเต้นระริกราวกับหัวใจของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่

"เรา... เราอยู่ที่ไหน?" เขาถาม

ลลิตาค่อยๆ เลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอ แสดงผลการสแกนใหม่

"เรา... เราไม่ได้อยู่ในเนบิวลาแล้วค่ะท่านผู้บัญชาการ" เธอตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง "เรา... เราได้เดินทางผ่านมิติเข้าไป... เข้าสู่... 'อาณาเขตแห่งดวงดาวสีเลือด' แล้ว"

ภาพที่ปรากฏบนจอหลัก ทำเอาทุกคนในห้องควบคุมถึงกับกลั้นหายใจ นี่ไม่ใช่ภาพอวกาศที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน นี่คือดินแดนที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดได้สัมผัสมาก่อน เบื้องหน้าของพวกเขาคือมวลของสีแดงที่ทอประกายราวกับอัญมณีขนาดมหึมา ลอยเคว้งคว้างอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งดวงดาวใดๆ

"แต่... เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" อัคราถาม

"หลุมดำนั่น... มันไม่ได้ทำลายเรา" ลลิตาอธิบาย "มัน... มันนำทางเรามาที่นี่"

"นำทาง?"

"ใช่ค่ะ... เหมือนกับว่ามัน... กำลังรอคอยเราอยู่" ลลิตาตอบ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังใจกลางของอาณาเขตสีแดงนั้น "และสิ่งที่รอคอยเราอยู่นั้น... คือคำตอบของทุกสิ่ง... และอาจเป็น... จุดจบของทุกสิ่งเช่นกัน"

อัคราจ้องมองไปยังภาพเบื้องหน้า ความรู้สึกผสมปนเปไปด้วยความตื่นเต้น ความหวาดหวั่น และความมุ่งมั่น เขาได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนที่เต็มไปด้วยปริศนาและอันตรายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ รอยอดีตที่สะกดดาว กำลังจะถูกเปิดเผยอย่างแท้จริง

และนั่นคือคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของทุกคน: สิ่งใดกันแน่ที่รอคอยพวกเขาอยู่ใน "อาณาเขตแห่งดวงดาวสีเลือด" แห่งนี้?