ตอนที่ 14 —

ตอนที่ 14 — เงามรณะในความมืดมิด

แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่สำหรับอัครา ความสงบที่ดูเหมือนจะมาถึงนี้กลับเป็นเพียงภาพลวงตา ‌เขายังคงจมอยู่กับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังมาจากห้วงอวกาศยามที่ยานเอ็กโซดัสเฉียดใกล้หลุมดำเมื่อหลายชั่วโมงก่อน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่มันแทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึก สั่นสะเทือนถึงแก่นของความคิด ราวกับเป็นคลื่นพลังงานบางอย่างที่กำลังพยายามสื่อสาร แต่สารที่มันส่งมานั้นเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความหวังที่บิดเบี้ยว

"คุณอัครา ​ยังคงคิดถึงเรื่องนั้นอยู่หรือครับ?" เสียงของดร.ศิรินทร์ดังขึ้น ดึงอัคราออกจากภวังค์

อัคราหันไปมองเพื่อนร่วมงาน หญิงสาวผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีอวกาศ ดวงตาของเธอยังคงสะท้อนความกังวลเล็กน้อย แม้จะพยายามเก็บอาการแล้วก็ตาม

"ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับคุณหมอ" อัคราตอบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ‍"มันเหมือนกับ... ภาพฝันที่เลือนราง แต่กลับสัมผัสได้ถึงความจริงบางอย่าง"

"ฉันเข้าใจ" ดร.ศิรินทร์พยักหน้า "การเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนย่อมส่งผลกระทบต่อจิตใจ การเชื่อมโยงกับสนามพลังงานอันมหาศาลของหลุมดำ อาจจะปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเราขึ้นมา"

"บางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว" อัคราเสริม

"บางทีอาจจะไม่ใช่ความกลัวเสมอไป" ‌ดร.ศิรินทร์เอ่ย "อาจจะเป็น... คำเตือน"

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา สัญญาณเตือนภัยจากแผงควบคุมก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงแหลมสูงดังสะท้อนไปทั่วห้องควบคุม ดวงตาของลูกเรือทุกคนเบิกกว้าง

"เกิดอะไรขึ้น!" พล.ต.ท.ปรีชา หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ประจำการอยู่บนยานเอ็กโซดัส ‍ตวาดถาม

"ตรวจจับพลังงานปริศนา... พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง!" เจ้าหน้าที่ซาร่าห์ตอบอย่างตื่นตระหนก นิ้วเรียวของเธอกดแป้นควบคุมอย่างรวดเร็ว พยายามประมวลผลข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามา "ไม่ใช่ดาวเคราะห์น้อย ไม่ใช่เศษซากยานอวกาศ... มัน... ​มันเป็นอะไรบางอย่างที่มีโครงสร้าง!"

"มีโครงสร้าง?" อัคราเลิกคิ้ว เขาเดินตรงไปยังหน้าจอหลัก ที่แสดงภาพที่จับจากกล้องโทรทรรศน์ระยะไกล

บนหน้าจอ ปรากฏจุดแสงสีแดงเข้มที่กำลังขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แสงดาวที่คุ้นเคย มันเป็นแสงที่กระพริบผิดปกติ ราวกับเลือดที่กำลังไหลเวียนอยู่ในหลอดเลือดที่มืดมิด

"นั่นมัน..." ​ดร.ศิรินทร์อุทาน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ

"ดวงดาวสีเลือด" อัคราพึมพำ ชื่อนั้นดังขึ้นมาในหัวของเขาเอง มันเป็นชื่อที่เขาเคยจินตนาการถึงในฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด

"ไม่... มันเป็นไปไม่ได้" พล.ต.ท.ปรีชาส่ายหน้า "มันเป็นเพียงตำนาน... ​เรื่องเล่าขานของชาวดาวก่อนหน้านี้"

"ตำนานที่ไม่เคยมีใครพิสูจน์ได้... จนถึงตอนนี้" อัครากล่าว เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วสันหลัง "สิ่งที่หลุมดำพยายามจะบอกเรา... คือนี่เอง"

"พลังงานที่ตรวจจับได้... มันรุนแรงมาก!" เจ้าหน้าที่ซาร่าห์รายงาน "ระบบป้องกันของเราอาจจะรับมือไม่ไหว"

"ตั้งโล่พลังงาน! ระดับสูงสุด!" พล.ต.ท.ปรีชาออกคำสั่ง "เตรียมอาวุธทุกชนิด! พร้อมยิง!"

แต่ไม่ทันที่คำสั่งจะถูกปฏิบัติการ วัตถุสีแดงเข้มนั้นก็พุ่งทะลุเข้ามาในรัศมีการตรวจจับของยานเอ็กโซดัสอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้ปรากฏบนหน้าจอเรดาร์ปกติ แต่มันปรากฏขึ้นเป็นเงาดำทะมึนที่บิดเบี้ยว เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ

"มัน... มันไม่ใช่สิ่งที่ยานอวกาศทั่วไปจะตรวจจับได้" เจ้าหน้าที่ซาร่าห์ตะโกน "เหมือนมัน... กลืนกินแสงรอบตัว!"

"เตรียมตัวรับการปะทะ!" พล.ต.ท.ปรีชาตะโกนเสียงดัง

ยานเอ็กโซดัสสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงสั่นสะเทือนไม่ใช่แบบที่เคยเจอมาจากการเดินทางผ่านสนามพลังงาน หรือการชนกับวัตถุขนาดเล็ก แต่มันเป็นการสั่นสะเทือนที่รุนแรงราวกับถูกบีบคั้นจากแรงมหาศาล

"ระบบสื่อสารล่ม!" เจ้าหน้าที่ฝ่ายสื่อสารรายงานเสียงเครือ

"ระบบนำทางเสีย! เราสูญเสียการควบคุม!" เจ้าหน้าที่ฝ่ายนำทางตะโกน

บนหน้าจอหลัก ภาพของ "ดวงดาวสีเลือด" เริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่ดาวฤกษ์อย่างที่เคยเข้าใจ แต่มันเป็นวัตถุรูปทรงแปลกประหลาด คล้ายกับผลึกสีเลือดที่ดำมืด มีเส้นสายพลังงานสีแดงก่ำวิ่งพล่านอยู่ภายใน มันกำลังแผ่คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นออกมา ทำให้ระบบของยานเอ็กโซดัสปั่นป่วน

"มันกำลังดูดกลืนพลังงานของเรา!" เจ้าหน้าที่ซาร่าห์รายงาน "แบตเตอรี่หลักกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว!"

"มันกำลังโจมตีเรา!" พล.ต.ท.ปรีชาตะโกน เขากระชับปืนพลังงานในมือ

อัครามองไปยัง "ดวงดาวสีเลือด" ที่กำลังเข้าใกล้เรื่อยๆ เขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง ราวกับว่าเขาเคยเห็นมันมาก่อน ไม่ใช่ในความฝัน แต่เป็นในความทรงจำที่ถูกฝังลึก

"มันไม่ใช่แค่การโจมตี" อัครากล่าวเสียงเบา "มันกำลัง... สื่อสาร"

"สื่อสารอะไร! มันกำลังจะทำลายเรา!" พล.ต.ท.ปรีชาสวนกลับ

"เสียงกระซิบจากหลุมดำ... มันไม่ได้เตือนเราถึงภัยคุกคามจากภายนอก" อัคราพูดต่อ เขากล่าวกับทุกคนในห้องควบคุม "แต่มันกำลังเตือนเราถึง... รอยอดีต"

"รอยอดีต?" ดร.ศิรินทร์ถามด้วยความสงสัย

"ใช่" อัคราพยักหน้า "อารยธรรมโบราณที่สาบสูญ... สิ่งที่พวกเขาเผชิญหน้า... และทิ้งไว้เบื้องหลัง"

ทันใดนั้น "ดวงดาวสีเลือด" ก็พุ่งเข้าใส่ยานเอ็กโซดัสโดยตรง เสียงสัญญาณเตือนดังระงมไปทั่ว ร่างของลูกเรือทุกคนถูกเหวี่ยงไปตามแรงปะทะ

"ระบบป้องกันล้มเหลว! โล่พลังงานแตก!"

"ฉุกเฉิน! ห้องเครื่องเสียหาย!"

"เรากำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ!"

ภาพบนหน้าจอหลักบิดเบี้ยวไปมา สลับกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวของ "ดวงดาวสีเลือด" ที่กำลังโอบล้อมยานเอ็กโซดัสเอาไว้ แสงสีแดงก่ำสาดส่องเข้ามาในห้องควบคุม ราวกับมันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

ท่ามกลางความโกลาหล อัคราสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปภายในตัวเขาเอง ความทรงจำอันเลือนรางที่เคยปรากฏขึ้นเมื่อครั้งเฉียดใกล้หลุมดำ กำลังชัดเจนขึ้น ราวกับมันถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังงานของ "ดวงดาวสีเลือด"

เขาเห็นภาพ... ภาพของอารยธรรมโบราณอันรุ่งเรือง แต่กลับพบจุดจบอันน่าเศร้า... ภาพของสงครามที่ทำลายล้าง... และภาพของ "ดวงดาวสีเลือด" ที่ไม่ใช่เพียงวัตถุ แต่เป็น... สิ่งมีชีวิต

"มัน... มันคืออดีต" อัคราพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตระหนักรู้ที่น่าหวาดหวั่น

"อดีตที่ยังคงมีชีวิตอยู่... และกำลังตามล่าเรา"

ยานเอ็กโซดัสสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อน อัคราจำต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ว่าการเดินทางของพวกเขา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และ "ดวงดาวสีเลือด" ที่เขาเคยเห็นในฝันร้าย กำลังจะกลายเป็นฝันร้ายที่แท้จริงของพวกเขา...

...แล้วเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นในโสตประสาทของอัครา... เสียงที่เย็นเยียบ ทุ้มต่ำ ราวกับมาจากก้นบึ้งของอวกาศ...

"เจ้า... จำเราได้แล้ว... ใช่หรือไม่..."