แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การทำงานของเครื่องยนต์ควอนตัมเป็นไปอย่างมีเสถียรภาพ ไม่มีการกระตุกหรือส่งเสียงผิดปกติใดๆ เหมือนกับว่ามันได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่นี้แล้ว
อัครา นั่งประจำตำแหน่งผู้บัญชาการ หางตาเหลือบมองไปยังจอมอนิเตอร์หลักที่แสดงภาพกราฟิกของสภาพแวดล้อมภายนอก เป็นภาพของกลุ่มดาวที่ไม่คุ้นเคย สีสันแปลกตา และกลุ่มหมอกเนบิวลาที่แผ่กว้าง ราวกับผืนผ้าใบของศิลปินจักรวาลที่กำลังบรรจงแต้มสี เขาถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย แต่ภายในใจยังคงมีตะกอนแห่งความกังวลบางอย่างเกาะอยู่
“รายงานสภาพการณ์” เสียงของเขาดังกังวาน ชัดถ้อยชัดคำ ไม่ขาดโทนความเป็นผู้นำ
“ทุกอย่างเป็นปกติครับ ผู้บัญชาการ” เสียงของ “เมษา” เจ้าหน้าที่ฝ่ายสื่อสาร ตอบกลับมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ “เรายังคงอยู่ในระยะปลอดภัยจากสิ่งรบกวนใดๆ สัญญาณชีพของลูกเรือทุกคนปกติดี”
“ยอดเยี่ยม” อัคราพยักหน้า “และระบบนำทางล่ะ?”
“ยังคงล็อคเป้าหมายเดิมครับ” “พายัพ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายนำทางตอบบ้าง เสียงของเขาฟังดูสบายๆ กว่าปกติ “เรากำลังมุ่งหน้าไปยังระบบดาว ‘เซฟีรัส’ ตามเส้นทางที่คำนวณไว้”
“เซฟีรัส” อัคราทวนคำ ดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพดาวฤกษ์สีขาวอมฟ้าบนจอ “เป็นระบบดาวที่ยังไม่เคยมีใครสำรวจมาก่อนใช่ไหม?”
“ถูกต้องครับ” พายัพยืนยัน “มีเพียงข้อมูลดิบจากการสำรวจระยะไกลเท่านั้นที่บ่งชี้ถึงการมีอยู่ของดาวเคราะห์ที่มีศักยภาพในการดำรงชีวิต แต่ก็ยังไม่มีการยืนยันอย่างเป็นทางการ”
“นั่นคือเหตุผลที่เราอยู่ที่นี่” อัคราตอบ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผืนฟ้าที่ไม่คุ้นเคย”
ทันใดนั้น สัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ จากแผงควบคุมด้านหน้าของเมษา เธอหันไปมองด้วยสีหน้าฉงน
“มีอะไรผิดปกติ?” อัคราถามทันที
“สัญญาณแปลกๆ ค่ะผู้บัญชาการ” เมษากล่าว “ไม่ใช่สัญญาณรบกวน ไม่ใช่คลื่นวิทยุ แต่เป็น… รูปแบบที่ซับซ้อนมากๆ คล้ายกับ… รหัส”
“รหัส?” อัคราเลิกคิ้ว “มาจากไหน?”
“มาจากทิศทางตรงหน้าเราค่ะ” เมษาตอบ น้ำเสียงเริ่มมีความกังวลเจือปน “ระยะทางประมาณ… ห้าพันกิโลเมตร”
อัคราลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังแผงควบคุมของเมษา จ้องมองข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความสนใจ
“รูปแบบของรหัสนี้… มันมีความคล้ายคลึงกับอะไรที่เราเคยพบเจอมาก่อนไหม?” เขาถาม
เมษาพยายามประมวลผล “เท่าที่ดิฉันตรวจสอบ… ไม่ค่ะ ไม่เคยพบเห็นรหัสที่มีโครงสร้างเช่นนี้มาก่อน มันดู… เก่าแก่มาก”
“เก่าแก่?” อัคราครุ่นคิด “เก่าแก่แค่ไหน?”
“ยากที่จะระบุแน่ชัดค่ะ” เมษาตอบ “แต่ลักษณะของมัน… เหมือนกับภาษาสัญลักษณ์โบราณที่นักโบราณคดีพยายามถอดรหัสมานานแล้ว แต่… ในรูปแบบที่ซับซ้อนกว่านั้นหลายเท่า”
“ลองขยายสัญญานให้ชัดเจนขึ้น” อัคราสั่ง
เมษาดำเนินการตามคำสั่ง จอภาพขนาดใหญ่ด้านหน้าแสดงภาพกราฟิกที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เป็นชุดสัญลักษณ์เรขาคณิตที่ซ้อนทับกันไปมา สลับกับเส้นโค้งที่ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่
“มันไม่ได้ส่งออกมาเป็นคลื่นวิทยุปกติ” เมษาอธิบาย “เหมือนกับว่ามันเป็นการส่งข้อมูลโดยตรงผ่านช่องว่างระหว่างมิติ”
“ช่องว่างระหว่างมิติ?” อัคราอุทาน
“ค่ะ… เป็นทฤษฎีที่ยังไม่มีการพิสูจน์แน่ชัด แต่รูปแบบของสัญญาณนี้… ชี้ไปในทิศทางนั้น” เมษาตอบ “ความเข้มของสัญญาณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ”
ทันใดนั้น ภาพบนจอมอนิเตอร์หลักก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน กลุ่มดาวที่เคยปรากฏอยู่เบื้องหน้าหายไป แทนที่ด้วยภาพของ… สิ่งก่อสร้างขนาดมหึมา
“นั่นมันอะไรกัน!” พายัพร้องอุทาน
สิ่งก่อสร้างนั้นมีรูปทรงแปลกประหลาด ไม่เหมือนสิ่งก่อสร้างใดๆ ที่มนุษย์เคยสร้างขึ้น มันดูเหมือนผลึกแก้วขนาดใหญ่ที่ขยายตัวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สีของมันเป็นสีดำสนิท แต่กลับสะท้อนแสงดาวฤกษ์รอบๆ ได้เป็นประกายระยิบระยับ มีโครงสร้างที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมขนาดยักษ์ หรือโครงกระดูกของสัตว์ทะเลลึกที่ถูกย่อส่วนมานับล้านเท่า
“เรา… เราเข้าใกล้สิ่งที่ส่งสัญญาณแล้ว” เมษาพูดเสียงสั่น
“มัน… มันอยู่ที่ไหน?” อัคราถาม
“มันปรากฏขึ้นมาเองค่ะ! มันไม่ได้มีอยู่ตรงนั้นเมื่อสักครู่” เมษาตอบ
อัคราเดินไปที่หน้าต่างชมวิวของห้องควบคุม สายตาจับจ้องไปที่สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องนอก
“นี่มัน… ไม่ใช่สิ่งก่อสร้าง” เขาพึมพำ “นี่มัน… คือ… อวกาศที่ถูกบิดเบือน!”
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่สิ่งก่อสร้างที่ทำจากวัสดุใดๆ แต่มันคือการปรากฏตัวของ “อะไรบางอย่าง” ที่บิดเบือนมิติของอวกาศรอบๆ ตัวเอง มันแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีการเคลื่อนไหวที่ชัดเจน แต่กลับให้ความรู้สึกถึงพลังอำนาจที่มหาศาล
“สัญญาณนั้น… มันมาจากใจกลางของสิ่งนี้” เมษาชี้ไปที่จุดที่สว่างไสวที่สุดในใจกลางของโครงสร้างที่บิดเบือนนั้น
“มันคือประตู… หรือทางเข้า?” พายัพคาดเดา
“ไม่แน่” อัคราตอบ “แต่สิ่งที่แน่ใจคือ… เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้”
ยานเอ็กโซดัสถูกดึงดูดเข้าไปอย่างช้าๆ ราวกับมีแรงโน้มถ่วงที่มองไม่เห็นกำลังดึงดูดมันเข้าไป
“ระบบขับเคลื่อนตอบสนองช้าลง!” พายัพตะโกน “เรากำลังสูญเสียการควบคุม!”
“ปรับแรงขับย้อนกลับ! เต็มกำลัง!” อัคราสั่ง
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากแค่ไหน ยานเอ็กโซดัสก็ยังคงถูกดึงเข้าไปเรื่อยๆ
“สัญญาณรหัส… มันดังขึ้นอีกครั้ง!” เมษาตะโกน “แต่ครั้งนี้… มันไม่ใช่แค่รหัส”
ทันใดนั้น เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงของยานก็ไม่ใช่เสียงสัญญาณอีกต่อไป แต่มันคือ… เสียงกระซิบ
เสียงกระซิบที่ฟังดูแหบแห้ง ราวกับมาจากปากของผู้ที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน เป็นภาษาที่อัคราไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
“มัน… มันกำลังพูดกับเรา” เมษาพูดเสียงสั่น
“ภาษาอะไร?” อัคราถาม
“ไม่ทราบค่ะ… แต่มัน… มันกำลังสื่อสารบางอย่าง” เมษาตอบ “เหมือน… เหมือนกำลังเล่าเรื่อง”
เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ได้เป็นเพียงเสียงที่ผ่านเข้ามาทางลำโพง แต่กลับรู้สึกเหมือนมันกำลังดังขึ้นจากภายในหัวของพวกเขาเอง
“นั่นคือ… ‘เสียง’ ของอารยธรรมที่สาบสูญ” อัคราพึมพำ เขากำลังรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่มากกว่าแค่การได้ยิน
เขากำลังรู้สึกถึง… ความทรงจำ
ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา เป็นความทรงจำของใครบางคน… หรือบางสิ่งบางอย่าง ที่เก่าแก่กว่าที่เขาจะจินตนาการได้
ภาพปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว ภาพของโลกสีเขียวขจี ท้องฟ้าสีครามที่มีดวงอาทิตย์สองดวง สภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนโลกที่เขาเคยรู้จัก
จากนั้น ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เป็นภาพของสงครามอันโหดร้าย ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง ผู้คนกำลังหนีตาย
และสุดท้าย… ภาพของความเงียบงัน ความว่างเปล่า
“เรา… เรากำลังถูกเชื่อมต่อ… กับอดีต” อัคราพูดเสียงแหบพร่า “กับ… รอยอดีตที่สะกดดาว”
เสียงกระซิบนั้นเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้ฟังดูน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย และคำเตือน
“พวกเขา… กำลังเตือนเรา” อัคราพูด “เกี่ยวกับ… ‘ดวงดาวสีเลือด’”
ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานก็สาดส่องเข้ามาจากด้านนอกของยาน แสงนั้นไม่ได้มาจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ แต่เป็นแสงสีแดงเข้มที่ดูราวกับ… เลือด
“ผู้บัญชาการ! ตรวจจับพลังงานมหาศาล!” พายัพตะโกน “มาจาก… ใจกลางของสิ่งก่อสร้างนั้น!”
“ดวงดาวสีเลือด…” อัคราพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง เขาเห็นภาพลางๆ ของวัตถุขนาดใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจกลางของโครงสร้างที่บิดเบือนนั้น มันมีสีแดงฉานราวกับโลหิต และกำลังแผ่คลื่นพลังงานบางอย่างออกมา
“มัน… มันกำลังจะระเบิด!” เมษาตะโกน
ยานเอ็กโซดัสถูกดึงเข้าไปอย่างรวดเร็วสู่ใจกลางของปรากฏการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ เสียงกระซิบในหัวของอัคราดังขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด ก่อนที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลง
“เรา… เราต้องทำอะไรสักอย่าง!” พายัพพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
แต่ในเวลานั้น อัคราได้แต่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความอยากรู้อยากเห็น และความรู้สึกถึง… ชะตากรรม
เรื่องราวของพวกเขา… กำลังจะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของจักรวาล ด้วยเลือด และสีแดงฉานของ “ดวงดาวสีเลือด” ดวงนี้
ดวงดาวสีเลือด: รอยอดีตที่สะกดดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก