แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อัครา ผู้บัญชาการหนุ่มผู้มีสายตาเฉียบคม ยืนพิงแผงควบคุม มองดูภาพของเนบิวลาสีม่วงอมแดงที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เขาถอนหายใจเบาๆ ความเครียดที่เคยเกาะกุมจิตใจเริ่มคลายลงเมื่อได้สัมผัสกับความงดงามอันไร้ที่สิ้นสุดของห้วงอวกาศ
“รายงานสถานะเครื่องยนต์ครับ” อัคราเอ่ยถาม พลางหันไปมอง อรุณ นักบินอวกาศสาวผู้เงียบขรึม ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบค่าต่างๆ บนหน้าจอ
“เครื่องยนต์หลักทำงานปกติครับท่านผู้บัญชาการ ระดับพลังงานคงที่ สัญญาณเสถียรดีเยี่ยม” อรุณตอบเสียงเรียบ ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเลขและกราฟต่างๆ ที่ปรากฏ
“ยานสำรวจ ‘พยานาค’ ล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง?” อัคราถามต่อ เขาเหลือบมองไปยังจอแสดงผลอีกฝั่งที่แสดงภาพของยานสำรวจลำเล็กที่กำลังโคจรรอบยานเอ็กโซดัสอย่างแม่นยำ
“ยังคงอยู่ในวงโคจรครับท่านผู้บัญชาการ การสแกนพื้นที่ยังคงดำเนินต่อไป แต่ยังไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ” ประกายตาของอรุณฉายแววผิดหวังเล็กน้อย
นับตั้งแต่ที่พวกเขาได้ค้นพบซากอารยธรรมโบราณบนดาวเคราะห์ ‘เคอรอส’ ที่ถูกทิ้งร้างมานับพันปี ยานเอ็กโซดัสก็เดินทางมาถึงระบบดาวฤกษ์อันไกลโพ้นแห่งนี้เพื่อทำการสำรวจเพิ่มเติม แม้ว่าการค้นพบจะน่าตื่นเต้นเพียงใด แต่การเดินทางก็เต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตรายที่คาดไม่ถึง พวกเขาได้เผชิญหน้ากับพายุสุริยะที่รุนแรงจนเกือบจะทำให้ยานแตกสลาย และต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดของห้วงอวกาศ
“บางที…อาจจะถึงเวลาที่เราต้องพักเครื่องสักครู่” อัครากล่าว เขาเดินไปยังหน้าต่างอีกบาน มองออกไปนอกยานอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลบางอย่าง
“แต่เรายังต้องสำรวจพื้นที่รอบๆ ดาวเคอรอสอีกมากครับท่านผู้บัญชาการ” อรุณท้วง
“ผมรู้ แต่บางครั้งการหยุดนิ่งเพื่อสังเกตการณ์ก็สำคัญไม่แพ้กัน เราต้องแน่ใจว่าสิ่งที่พบเจอเมื่อครั้งก่อนจะไม่ปรากฏตัวขึ้นมาอีก” อัคราตอบ เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนกระจกหน้าต่างราวกับกำลังสัมผัสกับความลึกลับที่อยู่ภายนอก
ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงแหลมที่คุ้นเคยดังระงมไปทั่วห้องควบคุม ทำให้ลูกเรือทุกคนตื่นตัวขึ้นมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น!” อัคราตะโกนถาม พลางหันกลับไปเผชิญหน้ากับแผงควบคุม
“ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานครับท่านผู้บัญชาการ!” เสียงของ วาริษฐ์ นักวิทยาศาสตร์ประจำยานดังมาจากช่องสื่อสาร “ค่าพลังงานพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!”
“จากที่ไหน?” อัคราถาม เสียงของเขากลับมาเคร่งขรึมดังเดิม
“มาจาก…ทิศทางของดาวฤกษ์ดวงใหม่ครับ!” วาริษฐ์ตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
ทุกคนหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ ภาพของดาวฤกษ์ที่เคยดูอบอุ่นและเป็นมิตร บัดนี้กลับกำลังเปลี่ยนสีไปอย่างน่าสะพรึงกลัว สีทองอร่ามค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยสีแดงฉาน ราวกับว่าดวงดาวดวงนั้นกำลังถูกอาบไปด้วยเลือด
“เป็นไปไม่ได้…ดาวฤกษ์ไม่สามารถเปลี่ยนสีได้เร็วขนาดนี้” อรุณพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
“นั่นไม่ใช่การเปลี่ยนสีตามธรรมชาติ” วาริษฐ์กล่าวเสียงสั่น “นั่นคือ…มันกำลังจะเกิดการปะทุครั้งใหญ่!”
“การปะทุ? ระดับไหน?” อัคราถาม
“ระดับ…ทำลายล้างครับท่านผู้บัญชาการ! พลังงานมหาศาลกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา” วาริษฐ์ตอบ
“ความเร็ว! เรามีเวลาเท่าไหร่!” อัคราถาม
“ไม่มาก…อาจจะแค่ไม่กี่นาที!”
วินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงเตือนภัยที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง
“เตรียมพร้อมรับมือการปะทุ! ทุกคนประจำตำแหน่ง!” อัคราออกคำสั่งเสียงดัง เขาหันไปมองอรุณ “อรุณ! คำนวณเส้นทางการหลบหลีกที่เร็วที่สุด! เราต้องออกจากรัศมีการปะทุให้เร็วที่สุด!”
“รับทราบครับ!” อรุณตอบ ดวงตาของเธอมุ่งมั่น เธอเริ่มกดปุ่มต่างๆ บนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
“วาริษฐ์! เปิดระบบป้องกันการปะทุระดับสูงสุด! ปรับทิศทางการวางโล่พลังงานให้รับแรงปะทะได้เต็มที่!”
“กำลังดำเนินการครับท่านผู้บัญชาการ!”
ยานเอ็กโซดัสเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากการเดินทาง แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนจากพลังงานที่กำลังก่อตัวขึ้น
“ท่านผู้บัญชาการ! แสงสีแดงนั่น…มันกำลังขยายตัว! รัศมีของมันกว้างขึ้นเรื่อยๆ!” เสียงของนักบินคนหนึ่งตะโกน
ภาพที่ปรากฏบนหน้าต่างบานใหญ่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ดวงดาวสีแดงฉาน บัดนี้ได้แผ่ขยายเปลวสุริยะอันร้อนแรงออกมาราวกับเปลวไฟแห่งนรก ดวงดาวทั้งดวงราวกับกำลังจะระเบิดออก พลังงานที่ปลดปล่อยออกมานั้นมหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้
“เส้นทางการหลบหลีก…” อรุณพึมพำ เธอเงยหน้าขึ้นมองอัครา “ท่านผู้บัญชาการ…เราไม่สามารถหลบหนีได้ทัน!”
“อะไรนะ!” อัคราถาม
“การปะทุครั้งนี้…รุนแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายเท่า! รัศมีของมันครอบคลุมพื้นที่ที่เราอยู่ทั้งหมด! ถึงแม้เราจะใช้เครื่องยนต์เต็มกำลัง…เราก็ยังคงอยู่ในรัศมีการปะทะ!”
คำพูดของอรุณเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของลูกเรือทุกคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?” อัคราถาม พลางมองไปที่วาริษฐ์
“ระบบป้องกันการปะทุของยานเอ็กโซดัส…ถูกออกแบบมาเพื่อรับมือกับการปะทุระดับปานกลางถึงรุนแรง…แต่การปะทุครั้งนี้…มันเกินกว่าขีดจำกัดของมันไปมาก” วาริษฐ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
“แล้วเราจะทำอย่างไร!” ลูกเรือคนหนึ่งตะโกนถาม
“เราต้องพยายามลดผลกระทบให้ได้มากที่สุด” อัครากล่าว เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า “อรุณ! ปรับทิศทางการเคลื่อนที่! พยายามให้ส่วนที่แข็งแรงที่สุดของยานรับแรงปะทะ! วาริษฐ์! รวมพลังงานทั้งหมดไปที่ระบบป้องกันการปะทุ! เราต้องยื้อเวลาให้ได้นานที่สุด!”
“รับทราบครับ!”
ยานเอ็กโซดัสหันไปเผชิญหน้ากับดวงดาวสีเลือดโดยตรง เกราะป้องกันพลังงานสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นรอบยาน ส่องประกายอย่างริบหรี่ท่ามกลางเปลวสุริยะสีแดงฉาน
“ท่านผู้บัญชาการ! พลังงานลดลงอย่างรวดเร็ว!” เสียงของวาริษฐ์ดังขึ้น
“มันกำลังกลืนกินทุกอย่าง…แม้กระทั่งแสงสว่าง…” อรุณพึมพำ
เปลวสุริยะสีเลือดพุ่งตรงมายังยานเอ็กโซดัส ราวกับปากอันกระหายเลือดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
“ทุกท่าน…จับมือกันไว้!” อัคราตะโกน
วินาทีนั้น แรงปะทะอันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ยานเอ็กโซดัส แสงสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วทุกทิศทาง เสียงกรีดร้องของเหล็กที่กำลังบิดเบี้ยว ดังสนั่นหวั่นไหว
ภายในห้องควบคุม ทุกอย่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อุปกรณ์ต่างๆ กระเด็นกระจัดกระจาย ลูกเรือทุกคนพยายามยึดเกาะสิ่งต่างๆ ไว้เพื่อไม่ให้กระเด็นออกไป
“โล่พลังงาน…กำลังจะแตก!” วาริษฐ์ร้อง
“ระบบนำทาง…ขัดข้อง!” อรุณตะโกน
“ท่านผู้บัญชาการ! เราสูญเสียการควบคุมยานแล้ว!”
ท่ามกลางความโกลาหล อัครามองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าตกใจปรากฏขึ้นท่ามกลางเปลวสุริยะสีเลือดนั้น
มันคือ…โครงสร้างขนาดมหึมาที่เรืองแสงสีแดงฉาน ลอยอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มันคือ…สิ่งปลูกสร้าง!
“นั่น…นั่นมันอะไรกัน!” อัคราอุทาน
ก่อนที่เขาจะทันได้ประมวลผลภาพที่เห็น แสงสว่างสีแดงก็ท่วมท้นทุกสิ่งทุกอย่าง…
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง…
ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวเข้ามาแทนที่เสียงอึกทึกเมื่อครู่ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง และความรู้สึกของการล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย
บนหน้าจอหลักของยานเอ็กโซดัส แสดงผลเพียงเส้นกราฟที่ราบเรียบ และตัวอักษรสีแดงกะพริบว่า “ระบบสื่อสารขัดข้อง” “ระบบนำทางเสียหาย” “ยานสูญเสียการควบคุม”
ท่ามกลางความมืดมิด อัคราพยายามลืมตาขึ้น เขาเห็นเพียงภาพพร่ามัวของแสงสีแดงที่ยังคงจางๆ อยู่เบื้องหน้า
ยานเอ็กโซดัส…กำลังล่องลอยอย่างอิสระ ท่ามกลางห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงของดาวฤกษ์ที่เพิ่งจะปะทุ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาขนลุก คือ…โครงสร้างสีแดงฉานที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง…มันยังคงปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขา…ราวกับกำลังรอคอย…
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบา…ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง…เสียงกระซิบที่เหมือนจะดังมาจากภายในจิตใจของเขา…
“ยินดีต้อนรับ…สู่รอยอดีต…”
ดวงดาวสีเลือด: รอยอดีตที่สะกดดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก