ตอนที่ 21 —

ตอนที่ 21 — เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังและความลับที่ซ่อนเร้น

แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อัคราเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่ประดับประดาด้วยแสงสีนวลตา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบ ‌ๆ พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป การค้นพบซากอารยธรรมโบราณบนดาวเคราะห์เคอรอส 3 นั้นเป็นสิ่งที่เกินกว่าความคาดหมายของเขาเสมอมา ทุกอย่างที่ได้เห็น ทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้ ล้วนเป็นปริศนาที่ท้าทายให้เขาต้องไขให้กระจ่าง

“ท่านอัครา ​กำลังตรวจดูอะไรอยู่หรือครับ?” เสียงของกวินทร์ดังขึ้นจากด้านหลัง อัคราหันไปมอง เห็นกวินทร์เดินตรงเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตข้อมูลในมือ

“กำลังคิดถึงเรื่องที่เราเจอที่เคอรอส 3 น่ะกวินทร์” อัคราตอบพลางยิ้มบาง ๆ ‍“รู้สึกเหมือนเราเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในจักรวาล แต่กลับมีเพียงเศษเสี้ยวของหนังสือที่ให้เราอ่าน”

กวินทร์พยักหน้าเห็นด้วย “จริงอย่างที่ท่านว่าครับ ข้อมูลที่เราเก็บกลับมานั้นมีค่ามหาศาล แต่ก็ยังเป็นเพียงส่วนน้อยนิดเมื่อเทียบกับสิ่งที่อาจจะซ่อนอยู่” เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง “โดยเฉพาะเรื่องของ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว’ ‌ผมยังคงสงสัยว่ามันคืออะไรกันแน่ วัตถุโบราณชิ้นนั้นที่ท่านพบ…”

อัคราถอนหายใจเบา ๆ “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคิดไม่ตกเช่นกัน มันไม่ใช่แค่วัตถุโบราณธรรมดาแน่ ๆ กวินทร์ รูปแบบพลังงานที่ปล่อยออกมานั้น…มันไม่เหมือนกับเทคโนโลยีใด ‍ๆ ที่เรารู้จัก” เขาเอื้อมมือไปแตะที่พื้นผิวของผนังยานที่เย็นเฉียบ “ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังถือสิ่งที่มีพลังอำนาจอย่างมหาศาลอยู่ในมือ แต่เราไม่เข้าใจวิธีการใช้งานของมันเลย”

“แล้วท่านคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับ ‘ดวงดาวสีเลือด’ ที่เราเคยพบเจอไหมครับ?” กวินทร์ถามอย่างระมัดระวัง

เมื่อกล่าวถึง ​“ดวงดาวสีเลือด” บรรยากาศรอบตัวของอัคราก็ดูจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที รอยแผลเป็นที่ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาเป็นเครื่องเตือนใจถึงการเผชิญหน้าอันโหดร้ายครั้งนั้น “ฉัน…ไม่แน่ใจ” เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม “แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันอาจจะมีบางอย่างเชื่อมโยงกันอยู่ พลังงานที่ซ่อนอยู่ในวัตถุโบราณชิ้นนั้น… มันให้ความรู้สึกคล้ายคลึงกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเราเผชิญหน้ากับมัน”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง…” ​กวินทร์พึมพำ “ก็หมายความว่าเราอาจกำลังค้นพบเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับศัตรูที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน”

“อาจจะ” อัคราพิจารณา “แต่ก็อาจจะเป็นสัญญาณเตือนภัยก็ได้ กวินทร์ เราต้องระมัดระวังให้มาก เราไม่รู้ว่าพลังอำนาจที่แท้จริงของ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว’ ​คืออะไร หรือ ‘ดวงดาวสีเลือด’ ต้องการอะไรกันแน่”

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเบา ๆ จากแผงควบคุมหลักของห้องควบคุม อัคราและกวินทร์หันขวับไปยังหน้าจอทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” อัคราถามเสียงเข้ม

“ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานภายนอกยานครับ ท่านอัครา” เจ้าหน้าที่ประจำแผงควบคุมตอบด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “รูปแบบพลังงานที่ตรวจพบ… มันไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลของเรามาก่อน”

อัคราเดินตรงไปยังหน้าจอหลัก เขาเห็นภาพฉายกราฟิกแสดงถึงการผันผวนของสนามพลังงานรอบยานเอ็กโซดัส เส้นกราฟกระเพื่อมอย่างรุนแรงในบางจุด ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างพยายามแทรกซึมเข้ามา

“ความผิดปกติระดับไหน?” อัคราถาม

“ค่อนข้างรุนแรงครับท่าน” เจ้าหน้าที่ตอบ “ระบบป้องกันของยานกำลังทำงานอย่างเต็มที่ แต่…ดูเหมือนมันจะยังไม่สามารถต้านทานได้ทั้งหมด”

กวินทร์รีบเข้ามาดู “มีอะไรที่มองเห็นได้จากภายนอกไหม?”

“กำลังตรวจสอบครับ” เจ้าหน้าที่ตอบ “แต่… สัญญาณที่ตรวจจับได้นั้น… มันมีความคล้ายคลึงอย่างน่าประหลาดใจกับรูปแบบพลังงานที่ตรวจพบจาก ‘เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว’ ครับท่าน!”

คำพูดของเจ้าหน้าที่ทำให้ทั้งอัคราและกวินทร์ถึงกับผงะ “อะไรนะ?” อัคราถามย้ำด้วยความไม่เชื่อ

“เป็นไปไม่ได้!” กวินทร์อุทาน “วัตถุนั้นอยู่ที่ห้องเก็บของอย่างปลอดภัยนี่นา”

“แต่รูปแบบพลังงานมันเหมือนกันจริง ๆ ครับท่าน” เจ้าหน้าที่ยืนยัน “ราวกับว่า…มันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่าง”

ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงฉานอันน่าสะพรึงกลัวก็เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องควบคุม ผ่านกระจกนิรภัยของยาน แสงนั้นไม่ใช่แสงจากดาวฤกษ์ที่คุ้นเคย แต่เป็นแสงที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ราวกับเป็นเงาของความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“นั่นมัน…!” กวินทร์อุทานเสียงสั่น

“ดวงดาวสีเลือด…” อัคราพึมพำ เขาจำสีแดงฉานนั้นได้ดี มันคือสีแห่งหายนะที่เขาได้พบเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง

“ท่านครับ! ตรวจพบวัตถุขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง!” เสียงของเจ้าหน้าที่อีกคนดังขึ้น “มัน…มันไม่ใช่ดาวเคราะห์… มันมีรูปทรง…ผิดธรรมชาติ!”

บนหน้าจอหลัก ภาพฉายแสดงให้เห็นวัตถุขนาดมหึมาสีแดงคล้ำกำลังพุ่งทะยานเข้ามาหาพวกเขาราวกับปีศาจร้ายจากห้วงอวกาศ รูปร่างของมันบิดเบี้ยว ผิดรูปประหลาด ไม่เหมือนยานอวกาศหรือดาวเคราะห์ดวงใด ๆ ที่เคยมีบันทึกไว้ มันดูเหมือนก้อนเนื้อร้ายที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วอวกาศ

“มันกำลังเข้ามาใกล้!” เจ้าหน้าที่ตะโกน “ความเร็ว…เกินกว่าที่เราจะหลบหนีได้ทัน!”

อัครากำหมัดแน่น ดวงตาของเขามุ่งมั่น “เตรียมระบบป้องกันทั้งหมด! ทุกอย่างที่พวกเรามี! เราต้องสู้!”

“แต่ท่านครับ! สัญญาณพลังงานจากวัตถุนั้น… มันกำลังซิงโครไนซ์กับ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว’ ที่เรานำมา! ดูเหมือนว่า…มันกำลังใช้พลังงานจากวัตถุนั้น!”

อัครานึกถึงวัตถุโบราณสีดำทมิฬที่เขาเก็บมาด้วยความหวัง แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเหมือนสายใยที่ผูกมัดพวกเขากับหายนะที่กำลังจะมาถึง “เป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ

“ท่านครับ! สัญญาณที่วัตถุนั้นปล่อยออกมา… มันกำลังเปลี่ยนรูปแบบ!” เจ้าหน้าที่เสียงตื่นตระหนก “มันกำลัง…สื่อสารกับเรา!”

“สื่อสาร?” กวินทร์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ครับท่าน! รูปแบบคลื่นพลังงาน… มันไม่ใช่การโจมตี… แต่มันเหมือน…ข้อความ… หรือ…คำสั่ง…”

“คำสั่ง?” อัคราขมวดคิ้ว “คำสั่งอะไร?”

“ผม… ผมไม่แน่ใจครับท่าน แต่…มันกำลังแทรกซึมเข้ามาในระบบสื่อสารของเรา… เหมือนมีบางอย่างกำลังพยายาม…ควบคุมยานของเรา!”

เสียงเตือนภัยดังกระหึ่มไปทั่วทั้งยาน เอ็กโซดัสกำลังถูกโอบล้อมด้วยแสงสีแดงฉานอันน่าหวาดหวั่น วัตถุรูปทรงประหลาดสีแดงคล้ำกำลังแผ่ขยายอาณาเขตของมันเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ราวกับเงาดำทะมึนที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

อัคราเหลือบมองไปยังห้องเก็บของที่อยู่ไม่ไกลจากห้องควบคุม เขารู้ดีว่า “เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว” กำลังเล่นบทบาทสำคัญในเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่มันคือบทบาทของผู้ช่วยเหลือ หรือผู้สมรู้ร่วมคิดกับหายนะที่กำลังจะมาเยือน?

“ท่านอัครา! การควบคุมยานกำลังจะหลุดลอยไปแล้วครับ! เรากำลังสูญเสียการควบคุม!” เสียงของนักบินดังขึ้นด้วยความสิ้นหวัง

อัคราหลับตาลง สูดลมหายใจลึก เขาตระหนักดีว่าชะตากรรมของลูกเรือทุกคน และอาจรวมถึงจักรวาล กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เส้นด้ายที่ถักทอด้วยอดีตอันลี้ลับ และปัจจุบันอันน่าสะพรึงกลัว

“ทุกคน! ตั้งสติ!” อัคราตะโกนเสียงดัง “เราจะหาทางออกไปจากเรื่องนี้ให้ได้! แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม!”

แต่ขณะที่เขากล่าวจบ แสงสีแดงฉานก็สาดส่องเข้ามาเต็มที่ พร้อมกับเสียงกระหึ่มอันทรงพลังที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยาน

“เราถูก…เราถูกเชื่อมต่อแล้ว!” เจ้าหน้าที่รายงานเสียงขาดห้วง “ระบบของเรา…กำลังถูก…ครอบงำ!”

ความมืดมิดสีแดงฉานกำลังจะกลืนกินยานเอ็กโซดัส และอัคราไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถปลุก “เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว” ให้กลายเป็นความหวังได้ หรือว่ามันจะกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความพินาศ…